Valsblaðið - 24.12.1969, Síða 58

56
VALSBLAÐIÐ
VALSDAGURINN 1969
Spjallað við Eyjólf Ágústsson:
„Naður jylgist
alltaf með VAL,
— hótt maður sé hœttur að
starfa sjálfur“
Eyjólfur Ágústsson sat inni í bíl
og fylgdist með leik Vals og Breiða-
bliks, í 2. aldursflokki, á Valsdag-
inn, enda var rigningin slík að manni
var ekki vært úti þá í augnablikinu.
Það var ekki að ástæðulausu, að
Eyjólfur fylgdist með þessum leik af
áhuga, því sonur hans, Róbert, var
einmitt að leika þarna fyrir Val.
„Blessaður vertu, ég hef alltaf ver-
ið í Val og lék með allt frá 4. og
upp í 2. aldursflokk á sínum tíma.
Það var hann Frímann Helga, sem
var með okkur þá og einnig hafði
tJIfar Þórðarson mikinn áhuga á okk-
ur litlu strákunum og skyldu þeir
báðir hversu mikilvægt það er að
sýna yngri flokkunum ræktarsemi.
Það voru margir góðir leikmenn, sem
fylgdu þessum hóp i gegnum yngri
flokkana. Það var til að mynda Hall-
dór Halldórsson, hann lék með okk-
ur í 3ja flokki, svo voru þarna Gvend-
ur Elís, sem allir Valsmenn þekkja,
og Jóhannes Magnússon (Nói). þeir
voru báðir geysilega efnilegir. Svo
var ég einnig í skíðadeildinni og tók
þátt í byggingu Skálans okkar á sín
um tíma. Þetta snerist allt um Val
1 þá daga.
— Og nú eru börnin tekin við?
— Já, sem betur fer. Fyrir utan
Róbert, sem er að leika þarna niður-
frá, þá hafa tvær dætur mínar, Svan-
hildur og Elísabet verið í handbolt-
anum og ég get fullyrt bæði fyrir
sjálfan mig og börnin mín, að öll
höfum við haft ómetanlegt gagn af
veru okkar í Val. Félagslífið hér er
eins gott og það getur verið og að
taka þátt i svona félagsskap hefur
mikið uppeldislegt gildi, og ættu all-
ir foreldrar að hvetja börn sín til að
taka þátt í félagslífi íþróttafélaga.
— Þú sagðist hafa tekið þátt í
byggingu „Skálans“.
— Já, og það var dýrðlegur tími.
Þá var Karl Jónsson aðalmaður, hann
hafði alla stjórn á því verki og það
skeði margt skemmtilegt þarna upp-
frá. Ég man til að mynda alltaf eftir
því þegar Guðmundur Elísson,
sem var þarna með okkur við bygg-
inguna, var eitt sinn beðinn að fara
niður að Kolviðarhóli til að kaupa
sígarettur fyrir smiðina, sem vom
alveg tóbakslausir. Þetta var snemma
dags, og leið nú og beið að Guð-
mundur kæmi og voru smiðimir
orðnir langeygir eftir tóbakinu. Loks
sást þó til ferða Guðmundar, var
hlaupið á móti honum og voru menn
hvassyrtir. „Æ, það voru sígarett-
urnar“, sagði Guðmundur og hafði
þá steingleymt að kaupa þær, því
hann hafði mikla spiladellu og það
var einmitt verið að spila á spil að
Kolviðarhóli, þegar hann kom, svo
hann gleymdi erindinu. Einu sinni
. . . nei annars, ég gæti haldið svona
áfram í allan dag, það eru svo marg-
ar skemmtilegar minningar til frá
árunum manns í Val. Eitt vil ég þó
taka fram að lokum og það eru
þakkir mínar til Róberts Jónssonar
þjálfara 2. flokks, hans starf verður
seint fullþakkað.
Vals-dagurinn
er mfög til
ívrirmvndar
— Rætt við hjónin Vilhorgu
Magnúsdóttur og Erling
Sigurðsson
Þegar g. flokkur C var að leika
uppi á malarvellinum, rakst ég á ung
hjón, sem höfðu forðað sér inn í bil
undan óveðrinu og fylgdust þaðan
með gangi leiksins af greinilegum
áhuga. Þau eiga strák í hópnum hugs-
aði ég með mér.
— Jú, hann er í Valsliðinu og heit-
ir Magnús Erlingsson, sagði frúin
Vilborg Magnúsdóttir, sem sat þarna
inni í bílnum ásamt manni sinum,
Erlingi Sigurðssyni.
— Eruð þið gamlir Valsarar?
— Nei, við höfum ekki komið ná-
lægt félaginu fyrr en strákurinn okk-
ar fór að æfa og leika með félag-
inu. Hann hefur mikinn áhuga fyr-
ir knattspyrnunni, svo mikinn, að
segja má, að ekkert annað komist
að, segir Vilborg.
— Hvöttuð þið hann til að ganga
í Val?
— Þess þurfti ekki með, segja þau
bæði, en eftir að hafa kynnzt því,
hversu gott hann hefur haft af veru
sinni þar, þá reynum við að hvetja
hann og við erum ákveðin í, að hvetja
yngri bræður hans, Grétar og Sigurð,