Valsblaðið - 24.12.1969, Qupperneq 78

76
VALSBLAÐIÐ
GORDON BANKS
af pöllunum séð eru leikmennimir
eins og maurar.
Búningsherbergin eru líka einstök
að fegurð og hreinleika. Hver leik-
maður hefur sitt eigið bað, og þau
eru óvenjuleg að því leyti að bað-
kerin eru löguð eftir líkama manns-
ins. Þama em líka stofur til stærri
eða smærri aðgerða á leikmönmrm,
sem fyrir meiðslum verða, smækkað-
ar myndir af sjúkrahúsum með öll-
um hugsanlegum útbúnaði. Það var
ekki laust við að maður liti þetta
allt öfundaraugum.
Á öllum gólfum vom teppi út í
hvert horn og veggir allir lagðir flís-
um af hagleik og smekkvísi. Þetta
var í einu og öllu miklu líkara höll
heldur en íþróttaleikvangi.
Frá búningsherbergjunum voru
göng út á völlinn. Vitanlega ein
handa hvom liði. Leikurinn fór
fram að kvöldi og þegar upp úr
göngunum var komið var kolniða-
myrkur!
En skyndilega logaði allt umhverf-
is. Áhorfendaskarinn kveikti á papp-
írskyndlum, sérstaklega gerðum af
þessu tilefni, og loga þeir lengi vegna
þess hve loftið er heitt. Síðan var
skotið flugeldum og allt virtist þetta
líkara gamlárskvöldi heldur en
knattspyrnukappleik.
Þegar Brasilíumennirnir komu út
ætlaði allt um koll að keyra. Hundr-
uð ljósmyndara mddust inn á leik-
vanginn eins og þetta væri úrslit
í heimsmeistarakeppninni. Og há-
vaðinn á pöllunum benti til, að
áhorfendur væm þeirrar skoðunar.
Ég minnist einnig fyrsta lands-
leiksins míns, í Bratislava 1963. Við
vomm látnir leika á velli, sem var
svo harður, að ég var dauðhræddur
við að kasta mér. Enda fór það svo,
að brátt fannst mér eins og ég væri
brotinn á fleiri eða færri stöðum.
Heppnist mér að verja vel í kapp-
leikjum erlendis, má búast við að
lítillar hrifningar gæti á pöllunum,
og að við kveði jafnvel fjandsamleg
hróp. Þó brá út af þvi eitt sinn. At-
vikið fékk 5000 áhorfendur á leik-
vanginum í Stokkhólmi til þess að
veltast um af hlátri.
Það atvikaðist þannig: Völltu-inn
var eitt forarsvað eftir langvarandi
rigningu. Ég þurfti að kasta mér
til hliðar eftir föstu skoti, fleytti
kerlingar í bleytunni og rann fjóra
eða fimm metra í fangið á blaða-
ljósmyndara, sem sat á hækjum sín-
um til hliðar við markið.
Eftir hlátrinum að dæma var þetta
kátbroslegt mjög.
Fyrir hefur komið, að áhorfendur
hafa híað á enska landsliðið heilu
leikina út. Þetta kom t. d. fyrir í
leik Englands og Rússlands, sem
fram fór á Ítalíu 1968. Frá því fyrsta
til síðasta æptu Italimir á Bretana
og gerðu grín að þeim, án nokkurr-
ar augljósrar ástæðu.
Nohby litli Stiles varð einna verst
úti. Það rigndi yfir hann appelsínu-
berki og eplakjömum í hvert skipti,
sem hann kom við knöttinn. En
Nobby var sá sem síðast og bezt hló,
því við unnum 2:0.
Vom ítalimir máske að fá útrás
fyrir öfund sína yfir því, að það
vorrun við, sem unnum heimsmeist-
arakeppnina tveimur árum áður?
Einn stærsti sigur, sem ég hef
verið með í að vinna var gegn Banda-
ríkjunum áður en við lögðum upp
í Brasilíuferðina. I New York var
okkur tekið með kostum og kynjum.
Og þótt við gjörsigruðum þá með
10:0, var eins og almenningur ætti
í okkur hvert bein. Ameríkanar hafa
mikið vit á knattspymu, þótt sú
íþrótt hafi enn ekki skotið þar gild-
um rótum.
Lið Argentínu er hið sterkasta,
sem ég hef leikið gegn. Það eru frá-
bærir leikmenn bæði í sókn og vörn,
og öllum öðrmn meiri hæfileika hafa
þeir til þess að snúa vörn í sókn.
I framlínu þeirra em jöfrar eins
og Onega og Pelche, og í vörninni
Rattiu, hinn fullkomni varnarleik-
maður að mínum dómi.
Hver skyldi vera sókndjarfasti
leikmaðurinn utan Englands í dag?
Eusebio, Pelé, Rivera? Þeir koma
allir til greina. Samt held ég að litli
rússneski útherjinn, Igor Chislenko,
taki öllum öðrum fram. Ég hef mætt
honum tvisvar, í annað skipti á
Wembley og í hitt skiptið á Italíu,
og átti í stöðugum erfiðleikum með
hann.
Hann hefur allt það til að bera,
sem framherji þarfnast: hraða, við-
bragðsflýti og úthald, hæfileika til
þess að framkvæma þrumuskot,
knattleikni og umfram allt göSan
heila. Það er varla til sá vamarleik-
maður, sem sér við honum.