Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Qupperneq 60

Múlaþing
formaður. Hann var sjómaður góður og
varð þess vegna fyrir svona ferðalögum.
Þeir halda nú á stað og ná til eyjarinnar en
það eru þrjár mílur danskar úr kaup-
staðnum. Enginn lifandi maður var þar.
Báturinn sem fórst hafði lent í suðurhöfn
eða Stillir, svokallaður. Tvö karlmannslík
lágu hlið við hlið í fjörunni. Ekki man eg
hvort þeir fundu öll karlmannslíkin þennan
dag en öll fundust þau. En konan sem hét
Málfríður fannst aldrei. Eitt koffort* 4 hafði
verið borið upp undir bakkann. Efst í því
var kaffibætir og vasabók, allt var það þurrt.
Talið er víst að útsog hafi drekkt þeim. Þau
eru hörð útsog í Stillir og líklega hafa þeir
sem í landi voru dregist út með bátnum.
Ekki sást báturinn eða brot úr honum.
Skúli, sem oft eftir þetta var hjá okkur sem
eg hef áður getið um, sagði mér að ýmislegt
dót hefðu þeir fundið rekið, til dæmis fann
Ásbjörn, sá er eg áður gat um, silfurkaffi-
könnu. Hann henti henni langt út á sjó.
Þegar hann bar með þeim líkin hafði hann
hníf í annarri hendinni. Eg man ekki hvað
margar nætur þeir voru í eyjunni en þegar
þeir voru lagstir fyrir og sofnaðir þá kallaði
Ásbjörn. „Ha, ha, nú koma þeir.“ Þetta var
lengi haft fyrir máltæki. Þá þóttist hann sjá
alla drukknuðu mennina koma. Enginn varð
var við neitt nema Ásbjörn. Hvort Ásbjörn
hefur verið svona hræddur eins og hér er
lýst get eg ekki sagt um en frásögn þessari
hef eg í engu breytt.
Margir hafa beðið mig hér og annars
staðar að segja sér draugasögur frá Bjarnar-
ey en það umtal mun vera spunnið út frá því
sem eg hef nú frá sagt en þessi frásögn eða
saga sem eg er nú að skrifa á ekki skylt við
drauga og hef eg ekki fyrr en nú sagt frá
þeim því eg vil ekki láta rangfæra þær.
Þetta verður nokkuð margbrotið og útúr-
dúrasamt og vík eg nú aftur sögunni til
okkar Björns Ólafssonar.
Okkur leið vel í eynni og þegar varpið
var búið fórum við heim. Nú er rétt að geta
þess að seinnipart sumars eftir við Bjöm
fórum heim rerum við faðir minn út að
eynni. Þar var þá talsverður fiskur. Eg var
undir færi en faðir minn var undir árum því
straumur er þar mikill. Við vorum þar til
dimmt var orðið en þá óð síldfiskur og
hvalir allt í kringum bátinn en fiskur fékkst
ekki á færi. Okkur kom saman um að fara í
land og bíða þar til að birti. Við rerum upp
í Norðurhöfn og bundum bátinn við klöpp-
ina og gengum heim að kofanum sem við
Björn áður vorum í. Við fórum þar inn og
lögðum okkur til hvíldar í heyið en þegar
við höfðum verið þar litla stund var barið á
hurðina. Faðir minn segir að nú séu
einhverjir komnir. Eg tók lítið undir það en
fór út og gat engan séð. En svo kom faðir
minn út á eftir mér og vildi hann leita
vandlega og það gerðum við en engan sáum
við. Eg segi við föður minn að best sé nú að
fara inn og hvíla sig en til þess var hann
ófáanlegur. Við biðum því úti þar til að birti
en það var ekki langur tími. Þetta var í eina
skiptið að barið var að næturlagi.
Þegar hér er komið sögu sem nú hefst
eru liðin mörg ár síðan við Björn vorum í
eynni. Þegar Björn fór frá Fagradal tók
Jónas við. Meðan hann bjó þar dó séra Jón
á Hofi. í hans stað kom séra Sigurður P.
Sívertsen og nú þegar þessi kafli byrjar
heitir bóndinn í Efrabæ Guðmundur Jóns-
son frá Húsey. Hans kona hét Jónína. Hvað
lengi hann bjó þar man eg ekki en vorið
1903 bjó hann sig að fara til Ameríku.
Móðir mín var þá fyrir skömmu dáin. Faðir
^Skúli var Torfason og hafði aðstöðu fyrir hákarlaútgerð sína í Fagradal.
4Í handriti stendur ,Jíúfort“.
58