Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Qupperneq 108

Múlaþing
Leó, hafði staf og brodda og hvergi klökkur
þótt gamall væri og bæklaður á höndum og
fótum, enda sjálfsagt vel búinn í klofháum
þykkum snjósokkum; þannig gekk hann
ávallt að vetrarlagi. Ekki var óttast um
Hallgrím, hann mundi spjara sig þótt harð-
fenni væri upp úr Seyðisfirði. Seint þetta
sama kvöld eða nótt kemur Leó heim að
íbúð Hallgríms og er heldur raunalegur á
brún og brá. Fólkið verður hrætt og telur að
eitthvað alvarlegt hafi komið fyrir Hall-
grím, hann hafi máski hrapað eða lent í
snjóflóði. Snemma næsta morgun fara
menn af Seyðisfirði að leita Hallgríms. Þeir
lenda alla leið til Loðmundarfjarðar, koma
þar til bæja og finna þar Hallgrím kátan og
heilbrigðan. Hann hafði þá sögu að segja af
ferðalagi sínu að sunnan í heiðinni hefði
verið svo hart og svellað að Leó hefði ekki
haft sig upp á eftir honum. Skildi þar með
þeim og þótti báðum illt.
Eg fylgdi Hallgrími og kvaddi hann í
síðasta sinn 15. febrúar 1920. Af sérstökum
ástæðum man eg hvaða mánaðardag og ár
það var. Þann dag var éljagangur og mikið
frost, heldur vont gangleiði. Eftir hádegið
komu fjórir menn innan mýrar dragandi
sleðagrind með kornvörum og fleiri
föngum. Menn þessir voru Jakob Ólafsson
frá Hrolllaugsstöðum, Guðmundur Þor-
steinsson frá Bóndastöðum (kallaði sig
síðar frá Lundi) og Sigfinnur Sigmundsson
á Litlugrund á Bakkagerði. Hann var
fylgdarmaður við að koma þessari komvöru
norður fyrir Skriður. Fjórði maðurinn var
Hallgrímur harði, laus og slippur, vel búinn
að vanda með harðan hatt á höfði. Þessi
hattur var hans vanahöfuðfat, sumar og
vetur, frá því að eg man fyrst eftir honum.
Mér fannst honum sæma best harður hattur
á höfði. Ækið sem mennirnir voru með var
á fjórða hundrað pund. Jakob hafði orð fyrir
þeim félögum að biðja mig að fylgja þeim
yfir Skriðurnar. Eg tók heldur dauft undir
það, ekki búinn með gegningar og aðrar
ástæður ekki góðar, kona mín komin að því
að ala bam. Eg lét gesti ganga í bæinn á
meðan eg kláraði útiverkin sem eg reyndi
að vera fljótur með. Þeir supu kaffisopa.
Eg kom inn í bæinn er gestirnir voru að
enda við kaffið og sagði þeim snöggur að
halda strax af stað, það væri að ganga í
öskubyl og farið að bregða birtu.
Við höfðum allir bönd á ækinu nema
Hallgrímur, hann fetaði slóðina á eftir tá-
lausum fótum. Við fórum eins hratt og við
gátum á móti beljandi norðaustanstormi og
snjókomu. Eg herti á þeim köppum eins og
eg gat til að hafa ljóst yfir Skriðurnar
norður. Við tókum allt af sleðanum á
Skriðuvíkurbarmi og bundum á bakið. Eg
tók þyngsta pokann og lagði á undan í
Skriðumar. Það voru komnir djúpir skaflar
í norðurkinnamar og mikill snjór í Skriðu-
víkina, einkum í Norðurkinnina. Eg sagði
við Jakob sposkur á svip að hann yrði að
kljúfa skaflinn í manndrápskinninni, mig
langaði ekki til að pompa í snjóflóði fram af
háum klettunum og niður í fjöru eða út í sjó.
„Blessaður vertu,“ segir þá Jakob, „eg
borga þér fimm krónur ef þú ferð á undan í
skaflinn." „Stattu þá kyrr þar sem þú ert og
láttu ekki hina fara á eftir mér fyrr en eg er
búinn að kljúfa skaflinn og kominn yfir.“
Jakob stóð gapandi þangað til eg var kom-
inn yfir og sagði ekki orð. Eg fór alltaf
fyrstur og einn yfir skafla sem gátu verið
hættulegir vegna snjóflóða. Ef fyrsti maður
slapp yfir var óhætt að ganga slóðina á eftir,
fönninni er hættast við fyrstu hreyfingu sem
kemur á snjóinn, einkum ef hengja er í
brúninni og springur fram. Þá kemur titr-
ingur og stór flóð geta farið af stað með
ofsahraða niður í fjöru og út á sjó.
Ég baksaði á undan allar Skriðumar.
Þegar í Naddagil kom nyrst í Skriðunum þá
106