Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.09.2011, Blaðsíða 49

testamentið eigi sér upphaf í trúarjátningum. Fremur er nú litið svo á að
trúarjátningarnar hafi að geyma samandregið efni sem þegar hafi verið til
staðar í mun víðtækara formi.
Sálmur 121: Trúarjátning og ferðabæn
Það er leitun að sálmi sem tjáir jafn sterkt trúartraust og Davíðssálmur 121:
„Eg hef augu mín til f)allanna.“ Þó að sálmurinn sé vel kunnur er ástæða
til að birta hann hér:
Ég hef augu mín til fjallanna,
hvaðan kemur mér hjálp?
Hjálp mín kemur frá Drottni,
skapara himins og jarðar.
Hann mun ekki láta fót þinn skriðna,
vörður þinn blundar ekki.
Nei, hann blundar ekki og sefur ekki,
hann, vörður Israels.
Drottinn er vörður þinn,
Drottinn skýlir þér,
hann er þér til hægri handar.
Um daga mun sólarhitinn ekki vinna þér mein
né heldur tunglið um nætur.
Drottinn mun vernda þig fyrir öllu illu,
hann mun vernda sál þína.
Drottinn mun varðveita útgöngu þína og inngöngu
héðan í frá og að eilífu.
Hebreska sagnorðið „sjamar“ kemur fyrir sex sinnum í frumtexta
sálmsins en rót hebreska orðsins merkir að vernda, varðveita eða vera
vörður og eru þau skáletruð hér að ofan. Andstæðupörum sálmsins, sem
hér eru einnig skáletruð, er augljóslega ætlað að tjá hversu alltumlykjandi
vernd Guðs er: himinn og jörð, dagar og nætur, sól og tungl, útganga og
innganga. Sálmurinn er gjarnan flokkaður sem sálmur trúartrausts (psalm
of confidence), en allt eins mætti kalla hann trúarjátningu. Það gerir t.d.
Þjóðverjinn K. Seybold19 og telur jafnframt að sú trúarjátning sé borin
19 K. Seybold, Die Wallfahrtspsalmen, s. 55-56. Sbr. einnig Cas J. A. Vos, 2005: Theopoetry ofthe
47