Tímarit hjúkrunarfræðinga - 01.05.2001, Blaðsíða 70

Tímarit hjúkrunarfræðinga - 01.05.2001, Blaðsíða 70
Þankastrik Þankastrik er fastur dálkur í blaðinu og höfundur hvers pistils stingur upp á þeim næsta. I Þankastriki gefst hjúkrunarfræðingum færí á að tjá sig um ýmislegt sem varðar hjúkrun og er þeim hjartfólgið. Þistlarnir geta fjallað um ákveðin málefni, sögur af kynnum við sjúklinga eða starfsfólk, eitthvað sem hefur orðið höfundum til hugljómunar eða hvaðeina annað sem tengist starfinu og hugmyndafræði þess. Laura Sch. Thorsteinsson, sem skrifaði Þankastrík síðasta blaðs, skoraði á Guðbjörgu Guðmundsdóttur sem tekur hér upp þráðinn. Guðbjörg Guðmundsdóttir Ég vona innilega að þegar þessi orð koma fyrir augu ykkar verði skipulag vinnustaðar míns ákveðið. Já, ég vinn á Land- spítala-háskólasjúkrahúsi í Fossvogi en það hét áður Sjúkra- hús Reykjavíkur og þar á undan Borgarspítalinn. Nafna- þreytingarnar urðu í kjölfar samruna, fyrst þegar Borgar- spítalinn sameinaðist Landakotsspítala og síðan þegar Sjúkrahús Reykjavíkur sameinaðist Landspítalanum. Einhvem veginn virðist lengd nafnsins tengjast þeirri stærðaraukningu sem hefur orðið gegnum tíðina. Mér finnst ég vera óragömul þegar ég hugsa til baka til þess þegar ég þyrjaði að venja komur mínar á Borgarspítal- ann árið 1969, þá sjö ára gömul. Pabbi vann þar og þar sem þeir voru bara tveir sérfræðingarnir í hans sérgrein sem tóku vaktir þá vann hann alltaf aðra hverja helgi. Til þess að við systur sæjum pabba þær helgar þá fórum við mæðgurnar þangað í hádegismat á sunnudögum, vinnuhelgamar hans. Mér fannst þetta mikill ævintýraheimur, mötuneytið á Borgar- spítalanum. Allir voru vingjarnlegir og allir þekktu alla. Oftar en ekki þurfti pabbi að yfirgefa okkur að hálfkláraðri máltíð því einhver sjúklinganna þurfti á honum að halda. Ég ákvað snemma að verða hjúkrunarkona, fá að borða í mötuneytinu á Borgarspítalanum alltaf þegar ég vildi, fá að hjúkra veiku fólki og hjálpa því að ná heilsu. Svo leið tíminn og sérfræðingum í sérgrein pabba fjölgaði og hann var meira heima um helgar og við borðuðum sunnu- dagsmatinn heima. En ég hélt áfram að venja komur mínar á spítalann, ég hef skúrað hann, unnið sem ófaglærður starfs- kraftur, sem nemi og loks sem hjúkrunarfræðingur. Ég hef séð margar breytingar á vinnustað mínum, oftast til að bæta þjón- ustu við sjúklinga en stundum hafa þær þó verið fram- kvæmdar af illri nauðsyn. Breytingarnar nú hljóta að miða að því að bæta þjónustuna, fyrir mér er a.m.k. rökrétt að á jafn litlu svæði og höfuðborgin er, sé leitast við að sameina þann auð sem liggur í sérhæfðu starfsfólki. En auðvitað er uggur í starfsfólkinu og sennilega er óvissan verst. Manneskjan er upp til hópa vanaföst. Flest þúum við í sama húsnæði í mörg ár, flytjum ekki nema eitthvað komi til, svo sem fjölgun í fjölskyldunni þannig að gamla húsnæðið rúmar hana ekki lengur, eða að börnin fljúga úr hreiðrinu og gamla húsnæðið verður tómlegt fyrir tvær hræður. Þegar við svo flytjum förum við oft ekki langt. Þann sjötta febrúar síðastliðinn héldum við á lyflækningasviðí II fræðsludag, fjallað var um breytingar og þau áhrif sem þær hafa á líf okkar. Við fengum frábæra fyrirlesara og málin voru reifuð frá ýmsum sjónarhornum. Nú þegar ég geng um ganga gamla Borgar- spítalans og spekúlera í framtíðinni, kemur mér í hug saga sem sr. Sigfinnur Þorleifsson sagði okkur á þessum fræðslu- degi. Hann sagði okkur frá því þegar hann og fjölskyldan fluttu í nýtt húsnæði. Þau tóku húsgögnin sín með og hann hófst handa við að raða upp stofuhúsgögnunum. Einhvern veginn fóru þau aldrei vel þar til honum var bent á að hann var alltaf að reyna að raða þeim upp eins og þau höfðu verið í gömlu stofunni. Þegar honum varð þetta Ijóst gat hann horft á nýju stofuna og raðað húsgögnunum inn svo þau fóru vel. Ég held að partur af uggnum meðal starfsfólks spítalans í dag stafi af tilhugsuninni um að geta ekki „raðað sínum hús- gögnum" eins og á gamla staðnum heldur verði einhver þar fyrir með „sín húsgögn". Óneitanlega mun ég sakna Borgar- spítalans ef sá sjúklingahópur, sem ég hef sérhæft mig í að hjúkra, verður fluttur (eins og ég saknaði Faxaskjólsins, Baldursgötunnar og Nönnugötunnar þegar ég flutti þaðan), en tímarnir eru breyttir. Til dæmis eru sérfræðingar í sérgrein pabba orðnir a.m.k. 18 (og ég myndi einungis komast í mat u.þ.b. tvisvar á ári í mötuneytinu á Borgarspítalanuml), en þetta miðar allt að bættri þjónustu við okkar skjólstæðinga. Við læknum fleiri, veitum betri hjúkrun og auðvitað eykst sér- hæfing þegar við öðlumst meiri vitneskju um sjúkdóma og hvernig við getum hjálpað skjólstæðingum okkar að takast á við þá. Því skora ég á allt hjúkrunarfólk að halda ró sinni í þessum öldugangi, og hlakka til að sameinast öðrum og velja úr það besta af „húsgögnum" hvors staðar til að sjúklingum okkar líði sem best. Það hlýtur að vera tilgangurinn. Ég skora á Kristínu Alexíusdóttur að skrifa næsta þankastrik. 150 Tímarit hjúkrunarfræðinga • 2. tbl. 77. árg. 2001
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Tímarit hjúkrunarfræðinga

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tímarit hjúkrunarfræðinga
https://timarit.is/publication/1159

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.