Morgunblaðið - 28.01.1988, Blaðsíða 18

Morgunblaðið - 28.01.1988, Blaðsíða 18
18 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 28. JANÚAR 1988 Rótaaðgerðarstofa Guðrúnar Laugavegi 91,2. hæð. ' Tímapantanir í síma 14192. Guðrún Ruth, fótasérfræðingur. RAFMOTORAR HÉÐINN VÉLAVERSLUN SÍMI 624260 SÉRFRÆÐIÞJÓNUSTA - LAGER FISKI- OG SLÓGDÆLUR = HÉÐINN = VÉLAVERSLUN SÍMI 624260 SÉRFRÆÐIÞJÓNUSTA - LAGER Fj árhagsbókhald Fjölbreytt námskeið er hentar þeim, sem eru að byrja að nota ÓPUS- kerfið eða vilja kynnast ÓPUS-hugbÚnaðÍnum. Leiðbeinandi: DAGSKRA * Úppsetning bókhaldslykils * Skráning færslna í fjárhagsbókhald * Áramót- Lokun tímabila- Áætlanir * Lausn verkefna * Umræður og fyrirspurnir Sigríður Hauksdóttir TÍMI: 1. og 2. febrúar kl. 09.-12 TÖLVUFRÆÐSLAN Aðbregða reipi um Tjörnina eftír Einar Örn Stefánsson Þeir sem komnir eru til vits og ára muna eflaust eftir Útvarpi Matt- hildi, þar sem skopast var að mðnnum og málefnum og stungíð á kýlum með nístandi háði og list- fengi. Eitt sinn var varpað fram þeirri bráðsnjöilu hugmynd þar á bæ, að setja stífelsi f Tjörnina og láta hana stirðna í föstu formi. Að því búnu yrði brugðið reipi um Tjörnina og hún dregin upp í Arbæ, þar sem hún yrði að sjálfsögðu varðveitt um aldur og ævi. Á þessum árum, um og upp úr 1970, þótti ráðamönnum einhlítt að skutla upp í Árbæ hverju því húsi eða mannvirki, sem átti sér merka sögu að baki og ekki taldist íorsvar- anlegt að rífa, en stóð í vegi fyrir framkvæmdagleði og fögrum bygg- ingum nútima borgarskipulags. Rökrétt framhald þessarar stefnu hlaut því að vera flutningur Tjarnar- innar sjálfrar í Árbæ, ásamt því húsarusli sem henni fyígdi. Einn þremenninganna, sem stjórnuðu Matthildi sællar minning- ar á sínum tima, gegnir nú vanda- samri virðingarstöðu sem borgar- stjóri Reykjavíkur og oddviti meiríhlutans í borgarstjórn. Hann hyggst nú láta til skarar skríða gegn tvíhöfða þurs; meirihluta borgarbúa og Tjörninni, perlu Reykjavíkur. Davíð Oddsson leggur nú ótrauður í herför sem kann að reynast honum dýrkeypt, — að reisa ráðhússkríms- lið í Tjörninni, hvað sem það kostar. Um ráðhúsið var ekki kosið Ráðhús í Tjörninni var ekki á stefnuskrá borgarstjórnarmeirihlut- ans í síðustu kosningum. Borgarbú- um hefur aldrei gefist kostur á að láta í ljós álit sitt á ráðhúsinu, það var ekki kosningamál og það var heldur ekki kynnt fyrir almenningi lögum samkvæmt. En lög og reglur skipta víst engu máli í þessu sam- bandi, ef marka má orð borgarstjóra í fjölmiðlum um tréð sem höggvið var við Tjarnargötu 11 og eins það sem hann lét hafa, eftir sér um stað- festingu félagsmálaráðherra á skipulagi miðbæjarins. Slikt væri aðeins formsatriði og tefði ekki framgang málsins á nokkurn hátt. Þá veit maður það, — ákvarðanir ráðherra í ríkisstjórninni, æðsta stjórnvalds ríkisins, eru aukaatriði og marklausar. „Ég pant ráða," seg- ir borgarstjóri, eins og litlu börnin í sandkassanum. Ekki rekur mig minni til að aðrir borgarfulltrúar melrihlutans hafi séð ástæðu til að ljúka sundur munni um ráðhúsmálið, ellegar skrifa um. það staf á blað, til að rökstyðja skoð- un sína á nauðsyn ráðhúsbyggingar í Tjörninni. Árni Sigfússon mun reyndar hafa vikið að því í langri grein um allt annað mál, að staðið skyldi við loforðið um ráðhús. Gall- inn er bara sá, að því var aldrei lofað. Það hefur kannski gleymst í kosningabaráttunni? Eða verið vand- lega falið, — líklega ekki talið vænlegt til vinnings. En stórmann- legt getur það ekki talist að koma svona aftan að kjósendum. Ráðhús- bygging i Tjörninni var ekki á dagskrá í síðustu borgarstjórnar- kosningum, en er nú dregið fram í dagsljósið á rniðju kjörtímabili.' Vilji borgarbúa er afdráttarlaus Vilji borgarbúa í málinu hefur komið skýrt fram. Tvær skoðana- kannanir í nóvember sýndu um og yfir 60 prósenta andstoðu við ráð- húsbygginguna í Tjörninni. Þriðja könnunin var gerð á vegum Skáíss fyrír skömmu og niðurstaðan er svip- uð og í hinum fyrri: Aðeins 34,1 prósent Reykvíkinga eru fylgjandi byggingu ráðhúss við Tjörnina. Minnihluti fylgjenda hússins er skýr og ótvíræður, — einn af hverjum þremur borgarbúum styður hug- myndina um Tjarnhýsið. Hvers vegna í ósköpunum vill Davfð Oddsson borgarstjóri ekki taka mark á skoðunum borgarbúa í þessu máli? Á ekki góður stjórnandi Þórir S. Gröndal skrifar frá Flórída: Wanda Landowska leikur á harpsikord Pabbi hélt mikið upp á sígilda tónlist. En fyrir hann og samtíma- menn hans var ekki auðvelt að finna tækifæri til þess að njóta þessarar fögru listar. Tónleikahald var af mjög skornum skammti og fslenzkar hljómsveitir þeirra ára áttu í erfiðleikum með að stijúka strengina samtaka og varð útkom- an ekkert lfk þvf, sem gerðist f útlöndum hjá alvöru sinfónfuhljóm- sveitum. Reyndar var útvarpað góðri tón- list frá Útvarp Reykjavfk, en samt var það heldur af skornum skammti, því reynt var að gera sem flestum til hæfis og var þvi oftast farinn millivegurinn. Bar mikið á óperettumÚ8Ík, fslenzkri tónlist og ýmsu léttara efni. Mikið var einnig leikið af undarlegrí tónlist enda lá Ríkisútvarpið undir þeim grun að reyna að leika allar plötur jafn mikið til að slíta þeim jafnt, hvort sem á þeim var góð tónlist eða vond. Ekki bætti það úrvalið.að sagt var, að danska útvarpið hefði gefið Möriöndum slangur af plöt- um, sem þeir sjálfir gátu ekki notað. Einnig voru þeir, sem vðldu tón- list fyrir íslandsmenn, stundum sakaðir um það að ota fram sfnum uppáhaldstónsmfðum eða lista- mönnum. Þannig þótti það með eindæmum, að Paul Hindemidt skyldi vera betur þekktur á íslandi en f heimalandi sínu, Þýzkalandi. Hvert landsbarn vissi lfka hver Wanda Landowska var, því hún lék á harpsikordið sitt næstum upp á hvern dag f útvarpinu. Þeir, sem/ ólust upp við það, hafa flestir reynt að forðast þetta eðla hljóðfæri sfðan. Pabbi átti grammófón sem fram- kallaði þá tónlist, sem hann naut einna best. Sjálft ápparatið hafði hann erft eftir afa. Þetta var trekktur His Masters's Voice-fónn, sem pabbi hafði látið setja f nýjan tónarm og var hann tengdur við Marconi-útvarpið, sem var með stærri og betri hátalara. Þetta þóttu ffnar græjur f eina tfð. Svo þurfti náttúrulega að kom- ast yfir góðar plötur, en það var bæði erfitt og rándýrt. Þá var um að ræða 78 snúninga eingöngu og voru plöturnar nyjög brothættar, en stór tónverk all fyrirferðarmik- il. Nfunda sinfónía Beethovens var þannig á fimm plötum. Framleið- endurnir í útlöndum reiknuðu með þvf, að allir ættu sjálfskiftandi fóna, sem spilað gætu einar 10 plötur f röð. Þess vegna var hlið númer tvö á næstu plötu og númer þrjú á þeirri þriðju o.s.frv., frekar en hægt væri að snúa hverri plötu við og spila tónverkið þannig í réttri röð. Að trekkja fóninn var einfalt mál, en að sjá um að verkið væri spilað f réttri röð útheimti ná- kvæmni, en mestur vandinn var að sjá um, að trénálin væri vel ydd og gæfi góðan tón. Ekki kom til greina að nota járnnálar þeirra tfma, því tónninn út þeim var léleg- ur, svokallað blikkdósarhljóð, og þar að auki eyðilögðu þær plöturn- ar. Hjá pabba kom ekkert annað til greina en að nota trénálar. Gallinn við trénálarnar var auð- vitað sá, að þær þurfti að ydda eftir hverja plötu, annars gáfUþær loðinn og Iélegan tón. Sérstök sand- pappfrsskffa var sett á plötuspilar- ann, en nálin var sett f þar til gerðan haldara, sem á var hjói og sneríst með skífunni. Svona var nálin ydduð og hugsaði ég oft með lotningu til mannsins, sem fundið hafði upp þetta stórmerka tæki. Einu sinni var bærinn trénála- laus og áttu tónlistarunnendur þá um sárt að binda. Einhver snilling- urinn fann þá uþp á þvf að nota kaktusnálar f staðinn. Stóri kaktus- inn hennár mömmu var orðinn nær sköllóttur, þegar hin langþráða sending af trénálum barst f Hljóð- færahúsið. Eins og að ofan greinir var það allmikið fyrirtæki að spila svo sem eina sinfónfu á grammófóninn hans pabba. Honum þótti því gott að fá einhvern okkar strákanna til að sjá um verkið, svo hann gæti sjálfur setið f uppáhaldsstólnum sínum og notið tónlistarinnar. Hann vann oft á kvöldin og átti því frf á eftirmiðdögum. Þá fannst honum bezt að fremja tónlistina, þvf þá var hægt að stilla Marconi- tækið á fullt og ná sem mestum hávaða út úr grtejunum. Gott var að velja dag, þegar sem fæstir voru heima, séríega þegar kven- fólkið var að heiman, þvf eins og alkunna er virðist hátt stillt tónlist ekki falla þvf kyni eins vel í geð og karlfóUtinu. Margan eftirmiðdaginn sá ég um tónleikana fyrir pabba. Ég srjórn- aöi ýimsum frægustu hljómsveitum heims og léku þær verk eftir Beet- hoven, Grieg, Dvorak, Tchaikov- sky, Liszt og marga fleiri. Ég gekkst upp f J)össu mikilvæga starfi og naut sjálfur tónlistarinnar milli þess sem ég trekkti, yddaði nálar og sneri plötum. Áheyrendafjöldinn var alltaf sá sami: Bara pabbi, sitj- andi f stólnum sfnum, reykjandi DunhiU-pípuna sína, alltaf með bollann sinn af svörtu, köldu kaffi. Oftast sat hann með augun aftur, njótandi hvers tóns til hins ítrasta. ÖII tónverkin, sem pabbi átti, nrðu lfka mfn uppáhaldsverk. Nú spila ég þau af segulbandi eða geislaspilara án nokkurs tilstands, en ég er ekki viss um það, að ég njóti þeirra nokkuð betur núna, heldur en við pabbi gerðum forðum daga. Það staðfestir lfka lögmáhð: Því meiri fyrirhðfn, þess meiri ánægja.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.