Morgunblaðið - 28.01.1988, Blaðsíða 47

Morgunblaðið - 28.01.1988, Blaðsíða 47
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 28. JANUAR 1988 47 urhöfh vann Richard á skrifstofu frænda síns, Aðalsteins Pálssonar, útgerðarmanns. Oft varð því vinnu- dagurinn æði langur á þessum árum. Richard hafði alla tíð mikinn áhuga fyrir útgerð fiskiskipa. Fram á síðasta dag fylgdist hann með aflabrögðum og verðlagi á fisk- mörkuðum bæði hér heima og erlendis. Hann var líka gjörkunnug- ur öllum hlutum, sem að útgerð gömlu síðutogaranna lutu, bæði heitum þeirra og hlutverki. Ég undraðist oft þekkingu hans á hin- um margbreytilegu hlutum, sem voru um borð í gömlu togurunum. Eitt sinn varð ég áheyrandi að því, er maður, sem var að taka við stjórn bæjarútgerðar, hringdi í hann. Nýi framkvæmdastjórinn var að leita sér upplýsinga um hina margvís- legu hluti, sem útgérðina varðaði. Fyrirspyrjandinn kom ekki að tóm- um kofum, heldur fékk skýr og greinargóð svör við öllum spurning- um sínum. Ungur að árum hafði Richard gengið í skátahreyfinguna heima á Isafirði. Hann var ávallt skáti og svo lengi sem hann gat var hann í blóðgjafasveitinni og var hann oft kvaddur út til að gefa sjúkum blóð. Ég átti í mörg ár sæti í Styrktar- sjóði Starfsmannafélags Reykjavfk- urborgar með Richard. Þegar hann tók við stjórn sjóðsins var sjóðurinn févana og til lítils nýtur. Richard endurskipulagði hann frá grunni og fékk stjórn félagsins til að veita í hann meira fé. Þá ávaxtaði hann sjóðinn með skuídabréfasölu til fé- lagsmanna og lagði fasteignaveð til tryggingar bréfunum. Nú er þessi sjóður stolt félagsins og hefur orðið þess megnugur að veita fé- lagsmönnum hjálp, þegar vanda hefur borið að höndum. Richard átti einnig lengi sæti í stjórn Reykjavíkurdeildar Rauða krossins. Þar sem annars staðar lagði hann gjörva hönd að verki. Eins og allir vita er starf Rauða krossins að hjálpar- og líknarstörfum æði um- fangsmikið. Eitt starfssvið samtak- anná átti þó hug Richards öðrum fremur að því er mér fannst. Það var uppbygging og aðhlynning að starfi fyrir aldrað fólk og lasburða á dagvistunarstofnunum, sem Rauði krossinn hefur átt drjúgan þátt í að koma upp í borginni. Öll þessi störf vann Richard án asa og hávaða og veitti það honum mikla ánægju, að geta þannig orðið öðrum að liði. Richard kvæntist hinn 11. ágúst 1951 Dóru Sigurjónsdóttur, hinni mætustu konu, sem stóð sem klett- ur við hlið manns síns í þau nærfellt 37 ár, sem þeim auðnaðist í hjóna- bandinu. Frá því Richard varð fyrir því áfalli, sem nú hefur bundið enda á líf hans, vék hans góða kona vart frá honum. Kærleikur þeirra hvors til annars var svo einlægur og fals- laus, að unun var að vera vitni að. Þeim hjónum varð ekki barna auðið. Með áræði og dugnaði reistu þau hjón sér hið myndarlegasta hús á Laugarásvegi 44, þar sem heimili þeirra hefur verið í tvo áratugi. Heimilið er án íburðar og óhófs, en smekkvísi og hlýleiki mætir öllum, sem þangað koma. Heimilið var Richard hið helgasta vé og hvergi naut hann sfn betur en inni á sínu kæra heimili. Richard lærði ungur að tefla. í mörg ár komu kunningj- ar hans saman og þreyttu með sér skákíþróttina. Richard fylgdist með ungu skákmönnunum okkar af miklum áhuga og gladdist innilega við hvern þann sigur, sem þeir unnu, ekki síst er þeir unnu sigur á stórmeisturunum. Á Droplaugarstöðum, heimili tyr- ir sjúka og aldraða, dvelur Asa móðir Richards í hárri elli. AUa tíð hafði hann daglegt samband við hana og veitti henni alla þá aðstoð sem hann gat. Eg og fjölskylda mín vottum Dóru, móður hans og öllum ættingj- um okkar dýpstu samúð. Að loknu dagsverki hér á jörðu lætur hann eftir sig margar og góðar minning- ar um tryggan vin, sem ekki munu gleymast. Sverrir Axelsson í dag verður kvaddur hinstu kveðju Richard Theodórs skrifstofu- stjóri, en hann andaðist í Borg- arspítalanum þann 19. janúar síðastliðinn. Richard var fæddur á Borðeyri við Hrútafjörð þann 22. apríl 1920. Foreldrar hans voru Ása Guðmundsdóttir Pálssonar beykis á ísafirði og Hinrik Thepdórs Ólafs- sonar Pálssonar, dómkirkjuprests í Reykjavík. Hinrik Theodórs var verslunarstjóri hjá Riis yerslun á Borðeyri, en fluttist til ísafjarðar þegar Richard var 10 ára gamall og fékk starf við Landsbankann þar. Richard lauk gagnfræðaprófi á ísafirði en innritaðist í þriðja bekk Verzlunarskólans í Reykjavík haustið 1936 og útskrifaðist þaðan 18 ára gamall, vorið 1938. Að loknu námi fór hann að vinna hjá toll- stjóra, en árið 1941 hóf hann störf hjá Hafnarskrifstofunni í Reykjavík og varð þar skrifstofustjóri og starf- aði þar þangað til 1983 að hann lét af störfum sakir heilsubrests. Enda þótt við Richard værum báðir uppaldir við Isafjarðardjúp kynntumst við fyrst hér í Reykjavík, ég þá í menntaskóla en hann nýfar- inn að vinna á Hafnarskrifstofunni. Það fór strax vel á með okkur og með árunum tengdumst við sterk- um vináttuböndum. Richard yar ræðinn og skemmtilegur og hreif mann með framkomu sinni. Hann var uppörvandi, hress og bjartsýnn og fullur af áhuga fyrir hinu dag- lega lífi samborgaranna. Hann hafði ákveðnar skoðanir í stjórn- málum, en var víðsýnn og tók mark á skoðnnum annarra. Richard var gamansamur, hafði auga fyrir skoplegum hliðum mannlegs lífs, ekki síst stjórnmálanna og var því sérlega gaman að heyra hann ræða þau viðhorf. Það sem einkenndi hann þó einna mest var góðvild, nærgætni og hjálpsemi sem hann átti nóg af fyrir samferðarmenn sína. Eftir að faðir hans dó 1939 var hann fyrirvinna heimilisins og var sérlega umhyggjusamur við móður sína, sem lifir hann 98 ára gömul. Starfi sínu á hafnarskrif- stofunni sinnti hann af mikilli samviskusemi og var með hugann við það meðan heilsan entist. Ric- hard hafði mikinn áhuga á málara- list og fylgdist vel með nýjum straumum í þeirri listgrein, en hann og Þorvaldur Skúlason listmálari voru systkinasynir og vel til vina. Þann 11. ágúst 1951 kvæntist Richard eftirlifandi konu sinni, Dóru Sigurjónsdóttur, Jónssonar verslunarstjóra hjá verslun Geirs Zoega í Reykjavík. Hjónaband þeirra varð ástrikt, enda voru þau einstaklega samhent í öllum grein- um. Richard fékk alvarlegan hjarta- sjúkdóm á ferðalagi úti í London í maí 1983. Hann varð að hætta störfum á Hafnarskrifstofunni og náði sér aldrei eftir þetta. Eiginkona hans hefur sýnt mikið þrek og dugnað við umönnun og hjúkrun á þessum erfiðu árum. Richards er sárt saknað af vinum sinum en við trúum því að ekki sé öllu lokið þótt dauðinn knýi dyra. Kæra Dóra, ég bið góðan guð að gefa þér og ykkur systrum styrk í þungbærri sorg. Tryggvi Þorsteinsson Minning: Guðrún Þorbjörg Bjarnadóttír Eftir að fréttir um andlát Gunnu ömmu barst mér til Álaborgar, hafa minningarnar hver af annarri kom- ið upp í huga mér. Ég var á öðru ári þegar Herdís amma lést og var þá ömmu titillinn fluttur yfir á Gunnu ömmu sem var elst af systrum sínum. Þetta nýja en jafnframt óvænta hlutverk þótti henni vænt um og er ég henni ætíð þakklát fyrir það. Henni varð oft á orði að þótt sér hefði aldrei orðið barna auðið, hefði hún þó átt barna- börn og barnabarnabarn. Gunna amma var sérlega dugleg og vel gefin kona. Hún hafði mikinn áhuga á ættfræði og minnist ég margra skemmtilegra frásagna er tengdust forfeðrum og formæðrum okkar. Veturinn 1977 fengum við Herdís systir betra tækifæri en nokkru sinni fyrr, til að kynnast Gunnu ömmu og Eðvarði. Þá bauðst hún til að dvelja hjá okkur systrum, meðann foreldrar okkar voru er- lendis. Þann tíma nutum við frábærrar matseldar Gunnu ömmu og áttum saman yndislegar stundir. Gunna amma bar ætíð velferð systkina sinna og fjölskyldna þeirra sér fyrir brjósti. Hennar heimili var okkur öllum opið. í mínum huga var Gunna amma á vissan hátt höfuð ættarinnar, þar sem hún var elst systkina sinna og ætíð reiðubú- in til að rétta hjálparhönnd þar sem þess var þörf, en jafnframt hljóm- aði innilegur hlátur hennar á gleðistundum. Ég mun ætíð varðveita þær minningar sem ég á um Gunnu ömmu og vil kveðja hana með versi úr sálmi, sem heni var kær. Allt eins og blómstrið eina upp vex á sléttri grund fagurt með frjóvgun hreina fyrst um dags morgunstund, á snöggu augabragði afskorið verður fljótt, lit og blöð niður lagði, lif mannlegt endar skjótt . (H. Pétursson) Systkinum vil ég votta samúð mína. Auður Rafnsdóttir •.hrrþ'v; Mig langar með nokkrum orðum að kveðja hjartkæra föðursystur og vinkonu, Guðrúnu Þ. Bjarnadóttur. En hún lést á heimili sínu að Stigahlíð 28 í Reykjavík, þann 17. janúar sl. Guðrún fæddist á ísafirði 10. maí 1917. Hún var elsta barn afa míns, Bjarna Péturssonar, og næst- elsta barn ömmu minnar, Herdísar Jóhannesdóttur, en hún eignaðist son, Guðmund Falk Guðmundsson, áður en hún giftist afa. Systkinin urðu 12 og fyrir þeim öllum var Guðrún stóra systir og vinur sem þau leituðu til í raun, því hún varð snemma stoð og stytta ömmu við uppeldi barnanna. Hún Gunna frænka var mikil mannkostakona, mjög vel gerð og ættrækin mjög. Hafsjór af fróðleik var hún, ðtrúlega vel lesin og vel að sér í sögu landsins og minnug á staði og staðhætti. Hún var list- unnandi mikill og hafði gaman af lestri góðra bóka. Svo og mikla ánægju af því að fara á listasýning- ar og söfn. Gunna var náttúrubarn og hafði skoðað og kynnst landi sínu á ótal ferðum sínum um það. Á yngri árum var hún mikil hesta- kona og átti gullfallegan og traust- an hest sem Stjarni hét í mörg ár. Þegar hann dó gerði hún eins og góðum hesteiganda sæmir, jarðaði hann og lét beisli hans, múlinn og vinsælan ferðafleyg fylgja með í þakklæti fyrir margar og ómældar ánægjustundir. Hún hafði yndi af skíðaferðum og allskonar útiveru. Gunna var mikil tilfinningakona, hjartahlý og umvafði systkini sín og systkinabörn ástúð og hlýju og voru þau sem hennar börn, en hún eignaðist ekki börn sjálf. Og eftir því sem eldri þau urðu, því meira var hún fyrir þau. Hún lét mig undirritaða alla tíð verða vara við, að nafnið mitt, væru sínir foreldrar og var henni mjög annt um það og mig. Hún var ákveðin og hlý, en jafnframt gat hún verið skapmikil og langrækin, væri henni misboðið og eða þætti einhverjum gert rangt til. Hún var höfðingi heim að sækja, mikil húsmóðir, og var henni mjög annt um að búa vel að gestum. Hún var mikill ísfirðingur í sér alla tíð og tók hún okkur með opnum örm- um er við komum í bæinn frá ísafirði eða „að heiman" eins og hún sagði. Alltaf beið okkar upp- búið rúm, og rétt að mér húslykli og bíllykli og sagt að vera eins og heima hjá mér, og það var maður alltaf. Slíkt var ómetanlegt og ógleymanlegt. En bróðir hennar og einn besti vinur, faðir minn, missti eiginkonu sina og son með stuttu millibili úr erfiðum og banvænum sjúkdómi, þá komu best (ljós mann- kostir hennar, tryggð og vinátta. Þá vorum við í lengri tíma í Reykjavfk og dvöldum á heimili hennar. Hún stóð svo sannarlega bak við okkur á erfiðum tfmum. Slíkt verður seint fullþakkað. Svona var hún traustur vinur vina sinna. Gunna missti sambýlismann sinn, Eðvarð Sigurðsson verkalýðsfor- ingja, 1984 og var þá skarð fyrir skildi. Þau höfðu búið saman f 12 hamingju- og innihaldsrfk ár. Hún fann í honum góðan mann, traustan vin og lífsförunaut. Það var alveg sérstakt samband þeirra í milli og frábært að sjá ástúðina, tillitssem- ina og virðinguna, sem að þau auðsýndu hvort öðru. Þau sögðu að þau hefðu hist mörgum árum of seint. ' Gunna var lærður meinatæknir og hafði unnið hjá Krabbameins- félagi íslands f 30 ár, fyrst sem meinatæknir og nú seinni árin með skráningu sjúkdómstilfella. Það hafa myndast mikil og góð tengsl milli starfsfólksins þar og var það henni eins konar önnur fjölskylda. Húh lagði allan sinn metnað f starf- ið og var að auki hörkudugleg og samviskusöm. Minningarnar eru margar og góðar, og minnist ég þess er Gunna kom keyrandi vestur á firði alein sumarið eftir að Eðvarð dó. Kom hún keyrandi til okkar, en við vorum að mála vestur f Mjólkárvirkjun í Arnarfirði. Hún var bara að fram- kvæma það sem þau höfðu áður ákveðið. Fórum við saman ásamt föður mínum og syni í ferðalag um Barðaströnd, út á Látrabjarg og vestur firðina heim á ísafjörð. Þar dvaldi hún hjá okkur f 10 daga, voru það yndislegir dagar, fullir af sól, sumri og hlýju og ísafjarðar- logninu góða á poilinum. Við fórum í göngu- og skoðunarferðir um bæinn_ okkar, sem var henni svo kær. Ég hafði þá á tilfinningunni að þetta væri nokkurs konar kveðjustund í hljóði, við minninguna um foreldrana, æskuna, lífið, fólkið og allt í „faðmi fjalla blárra". Gunna var ekki vel hress til heils- unnar síðasta ár og var farin að tala um að draga sig í hlé frá vinnu, en fullan vinnudag hafði hún unnið fram á sfðasta dag eða þar til kall- ið kom. Nú kveð ég kæra frænku og þakka fyrir að eiga ljúfar minning- ar um góða og gegna konu, „ísfirska valkyrju" eins og góður forn vinur hennar sagði og bið góð- an Guð að vera með henni á ókomnum stigum. Systkinum henn- ar votta ég mína dýpstu samúð. Bjarndis Friðriksdóttir fíóður samstarfsmaður og vinur er látinn. Guðrún Þorbjörg Bjarnadóttir starfaði hjá Krabbameinsfélagi ís- Iands í yfir 30 ár og vár starfsvett- vangur hennar við Krabbameins- skrána sfðan 1964. Samvinna okkar hófst fyrir 16 árum og hefur alla tíð verið með slíkum ágætum, að aldrei hafa neinir hnökrar komið þar á. Guðrún var tveggja maki við vinnu. Samviskusemi, vinnugleði og áhugi á starfinu einkenndu öll vinnubrögð hennar. Alúðin sem hún lágði við starfið var alltaf augljós. Hún gladdist innilega, þegar vel gekk, eða einhverjum áfanga hafði verið náð, en ef eitthvað hafði farið úrskeiðis, eða nauðsyn var á leið- réttingum eð'a endurbótum, gekk hún -tvíefld til þess verks. Guðrún var mjög vel greind og bæði fróð og minnug, enda nýttust henni þeir eiginleikar í störfum sfnum. Með öðrum störfum vann hún að ætt- fræði, var orðin mjög fær og fróð um hana. Hún hafði ákveðið að helga sig ættfræðinni í enn rfkara mæli, þegar hún léti af störfum sínum, en það hafði hún hugsað sér að gera eftir eitt til tvö ár. Hún var mjög vel að sér í fslenskum bókmenntum og þekking hennar á íslensku máli var með ágætum. Hún talaði fallegt og kjarnyrt mál og var vel ritfær, þó ekki sé mér kunn- ugt um að hún hafi lagt það mikið fyrir sig, og vel hagmælt mun hún hafa verið. Hún ferðaðist mikið um landið og var einkar vel að sér um staði og staðhætti. Áhuginn beind- ist þannig sérlega að landinu og þjóðinni, sögunni og málinu. Guð- rún var geðrfk kona og trölltryggur vinur vina sinna. Þeim mun meiri var sorg hennar, þegar henni fannst vinur bregðast trausti hennar, og hún gat verið orðhvöss, ef því var að skipta. Margir munu sakna Guðrúnar. Okkur sem mest unnum með henni sfðustu árin er efst f huga þakk- læti, þakklæti til þessa stórbrotna persónuleika, sem einkenndist af heiðarleika, höfðingsskap, sterkum- gáfum, réttlæti, tryggð við vini jag alúð við störf. Hraf n Tulinius t Jarðarför eiginkonu minnar og móður okkar, JÓIMU GUÐRÚNAR EIRÍKSDÓTTUR, Haf nargötu 63, Koflavík, sem andaðist 21. janúar sl., fer fram frá Keflavíkurkirkju föstudag- inn 29. janúar kl. 14.00. Blóm vinsamlega afþökkuð, en þeim sem vildu minnast hinnar látnu, er bent á Sjúkrahúsið í Keflavík. Guðni Guðloifsson, Marteinn Guðnason, Birna og Thómas Fabian og böm.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.