Morgunblaðið - 24.04.1999, Blaðsíða 79

MORGUNBLAÐIÐ
LAUGARDAGUR 24. APRÍL 1999 79
BRÉF TIL BLAÐSINS
Hreinn og1 blæbrigða-
ríkur söngur
Frá Ingimari Pálssyni:
GLÉRÁRKIKJA á Akureyri var
þéttsetin áheyrendum laugardags-
kvöldið 10. apríl sl. á tónleikum
Karlakórsins Heimis úr Skaga-
firði.
Hrifnir söng- og tónlistarunn-
endur létu ánægju sína óspart í
ljós með glymjandi lófataki að
hverju lagi loknu en mörg þeirra
voru klöppuð upp til endursöngs.
Hnökralaus var þó flutningurinn
ekki.
Lag nr. 7 á efnisskrá, Ástarvísa
hestamannsins við lag Carls
Billich, var túlkað nokkuð vel eftir
texta en þegar sungin er ástarvísa
má gjarnan bera meira á innileik á
köflum. Lag nr. 8, Kirkjan í daln-
um, við lag Williams St. Pitt, lofar
mjög góðu. Textinn er hrífandi og
útsetning dr. Thomas Higgerson á
því lagi er athygli vei'ð. Utsetning-
in er frekar vandsungin á köflum
og í henni koma fyrir hækkanir
sem verða að syngjast hnífjafnt og
gjörsamlega hreint eigi þær að
njóta sín. Örlítið misræmi vai'
milli kórs og undirleiks á einum
stað í þessu eina lagi, en einsöng-
ur Sigfúsar Péturssonar var með
ágætum. Lag nr. 11, Stúlkan mín,
við lag Björgvins Þ. Valdimars-
sonar, krefst blíðai'i kafla og kór-
menn hér og þar í kórnum verða
að gæta sín á óþarfa óskipulögðu
»ruggi“ við söng þessa fallega
lags. Lag nr. 14 er Kvöldklukkur.
Töluverðan kjark þarf til að ráðast
í útsetningu og flutning þessa
verulega hugljúfa og þekkta lags,
sem rússneskir karlakórar hafa
fyrir löngu gert heimsfrægt.
Prýðileg útsetning Stefáns Gísla-
sonar naut sín þó nokkuð vel eins
og reyndar allar hans útsetningar.
l. bassi á að koma nokkru mýkra
inn á „bomminu“ í enda lagsins.
Tónviss Sigfús Pétursson fór á
kostum í einsöngshlutverki sínu
og unun að hlíða á blæbrigðin í pi-
ano-pianissimo-söng hans. Ein-
söngur Einars Halldórssonar í
laginu „Á Sprengisandi", sem
sungið var sem aukalag, var ör-
uggur og sannfærandi og lagið í
heild vel flutt.
Sérlega glæsileg sviðsframkoma
og einsöngur óskars Péturssonar í
lagi nr. 12, Hallaifrúin, við lag
Jóns Björnssonar, og einnig í lagi
nr. 16, Vor í dal, við lag Peters
Walsing, heillaði viðstadda mjög
greinilega og eins var um einsöng
Péturs Péturssonar í lagi nr. 6,
Ætti ég hörpu, við lag Péturs Sig-
urðssonar. Efnisskráin er greini-
lega valin með tilliti til áhuga þoiTa
fólks í þessu landi og því nokkuð
„öfgalaus“. Söngstjóri var Stefán
Gíslason, tónlistarkennari og org-
anisti í Varmahlíð, en hann hefur
m. a. lokið kantorsprófi frá Tón-
skóla Þjóðkirkjunnar. Kórinn er
prýðilega agaður og einkenndist
flutningur laganna yfirleitt af fal-
legum hljómi ásamt jöfnum og
blæbrigðaríkum söng. Það lýsir
vissulega hæfíleikaríkum söng-
stjóra kórsins, sem stjórnaði hljóð-
færi sínu af hæverskri ákveðni.
Undirleikari á píanó var dr.
Thomas Higgerson en hann hefur
doktorsgráðu í píanóleik frá the
University of Illinois í Bandaríkj-
unum og er fastráðinn tónlistar-
kennari við Tónlistarskóla Skaga-
fjarðarsýslu sem og söngstjórinn
Stefán. Undirleikur dr. Higgerson
var með ágætum í heild sinni. Einn
kórfélaga, Jón S. Gíslason, bærði
harmoniku af smekkvísi í sumum
laganna. Góður og skemmtilegur
kynnir á tónleikunum var Pétur
Pétursson.
Undirrituðum er ljóst að gæði
þessa kórs em á því stigi að hann
getur þeirra vegna valið sér stæri'i
og viðameiri verkefni til flutnings.
Skagfirðingar verða að teljast tón-
listarlega vel vopnum búnir með þá
kantor Stefán og doktor Higgerson
í þjónustu sinni.
Þoivaldur G. Óskarsson, sem
hefur gegnt formannsstarfi í kórn-
um sl. 26 ár, getur litið ánægður
um öxl og björtum augum fram á
veg.
INGIMAR PÁLSSON,
Nýja-Garði, Reykjavík.
Eftir okkar höfði
nú - eftir þeirra
höfði svo
Frá Guðvarði Jónssyni:
MIKIÐ hefur verið rætt og ritað
um fiskveiðistefnuna og hvernig
best væri að útfæra hana þannig að
hagkvæmast væri fyrir þjóðfélagið,
útgerðina og gæti jafnframt vernd-
að fiskistofna fyrir oíveiði. Margar
tillögur hafa komið fram en engin
þeirra byggist á raunvemlegri
verndun fiskistofna. Sú fiskveiði-
stefna sem farið er eftir í dag er
hvorki fjárhagslega hagkvæm fyrir
þjóðfélagið né verndar fiskistofna
fyrir ofveiði. Kvótanum er ætlað
það hlutverk að vernda fiskistofna
en tekur aðeins á einum þætti fisk-
verndar, að takmarka það magn
sem má koma með að landi. Vernd-
ar ekki fiskistofnana fyrir öðram
rányrkjuþáttum.
Fljótlega eftir að kvótakerfið var
sett á var tekin sú stefna að láta
stórútgerðarfyrirtæki hafa sem
mest af kvótanum og út frá því
hófst uppbygging útgerðar stórra
togara með stórvirkar botnvörpur.
Þessar stóru botnvörpur sópa öllu
upp í sig og útkoman verður sú að
það verðmætasta er hirt, en hinu
hent aftur í hafið dauðu. Þetta get-
ur varla talist fiskvernd. Á þessu
tekur kvótakerfið ekki og enginn
veit raunveralega hversu mikið er
veitt úr hinum ýmsu fiskistofnum.
Stóru togararnir hafa einnig þann
galla að þeir eru með það öflugar
vélar að botnvarpan virkar eins og
stórvirk jarðvinnsluvél á botninn.
Hvaða áhrif þetta hefur á lífiíki
fiskimiðanna veit nánast enginn.
Ólíkt er að þetta hafí jákvæð áhrif
á fiskistofna.
Það kostar líka margfalt meira
að veiða hvert tonn með þessum
stóru toguram, en með smæn'i
skipum og öðrurn veiðarfærum. Því
virðist það vera hálfgerð öfug þró-
un að auka veiðikostnaðinn, þegar
minnkar það magn sem má koma
með að landi og er varla til þess
fallið að styrkja útgerðina og þjóð-
félagið fjárhagslega. Því bendir
margt til þess að hagkvæmara
hefði verið að veiða sem mest af
aflanum með smærri skipum og
veiðarfæram sem yllu minni skaða
á botninum og dræpu minna af
smáfiski. Það hefði líka í för með
sér að smærri útgerðarstaðir hefðu
meiri möguleika til þess að velja
sér útgerðarstefnu sem hentaði
smærri stöðunum fjárhagslejja og
gæti haldið uppi atvinnulífi. I stað-
inn hefur sjávarútvegsstefnan
valdið því að ýmsir smærri útgerð-
arstaðir hafa tapað kvótanum og
atvinnutækifæranum til stærri út-
gerðarstaðanna og setið eftir með
stóran hluta vinnandi manna á at-
vinnuleysisbótum. Þetta fólk er
nánast í sjálfheldu, það kemst ekki
burtu öðravísi en eignalaust því
eignir þeirra era verðlausar vegna
tapaðra atvinnutækifæra. Þessi
stefna hlýtur að þýða það að
stjómvöld telji fólk á þessum stöð-
um hafa minni mannréttindi en
þeir sem hafa hirt af þeim kvótann
og gert þeim ókleift að vinna fyrir
sér og sínum.
Kvótaúthlutunin er þannig upp
byggð að það er hreinlega stefnt að
því að gera útgerðarmenn að eig-
endum kvótans og það er svo langt
gengið í þessu að nýjum útgerðar-
mönnum er bent á „af ráðherra" að
kaupa kvóta af þeim mönnum sem
hann hefur gefið kvóta. Nýi út-
gerðarmaðurinn hefur ekki sömu
mannréttindi og sá gamli að fá
kvótann gefins. Kvótaúthlutunin
verður að fara fram með þeim
hætti að byggðarlögum sem hafa
stundað útgerð og ætla að halda
því áfram, verði tryggður kvóti í
hlutfalli við þau atvinnutækifæri
sem útgerð hefur skapað á svæð-
inu. Utgerðarmenn verða síðan að
sækja um það magn og tegundir til
fiskistofu sem þeir ætla að veiða og
taka fram, fyrir hvaða kvóta svæði
þeir ætla að veiða. Með því móti
færist ekki kvótinn til á milli staða,
þótt skip flytjist á milli kvóta-
svæða. Utgerðarmenn eiga að fá
greitt fyrir þann afla sem þeir
koma með að landi, en ekki fyrir
óveiddan fisk í hafinu. Ráðherrar
sem leyfa mönnum að selja óveidd-
an fisk, eiga að vera persónulega
ábyi'gir fyrir þeim peningum gagn-
vart þjóðinni.
Orfá orð til heilbrigðisráðherra
HeilbrigðisráðheiTa sagði að 60%
aldraðra hefðu það gott. Þessi orð
ráðherrans mátti skilja svo að þar
sem meirihlutinn hefði það gott, þá
þyrfti ekki að hafa áhyggjur af hin-
um. Þeir væra í minnihluta og gætu
séð um sig sjálfir. Þegar verið er að
taka ákvörðun um lífs- afkomu fólks
þá hljóta menn að miða við það að
þeir sem lægstu kjörin hafa, hafi
þokkalega afkomu, ef menn telja að
þeh- eigi að lifa. Þess vegna er þessi
yfirlýsing ráðhen-ans svo ósvífin að
ég gef henni 0 í einkunn til setu á Al-
þingi.
Nú er valdið í höndum okkar kjós-
endanna, við mörkum stefnuna eftir
okkar höfði í vor, svo þingmennimir
eftir sínu höfði næstu fjögur árin.
GUÐVARÐUR JÓNSSON,
Hamrabergi 5, Reykjavík.