Skírnir - 01.12.1915, Síða 50

386
Hinn síðasti bardagi Gunnlaugs og Hrafns.
ók hann upp allan, eftir þessum vegi, sem áður er nefnd-
ur. En þ e s s i vegur er ekki eldri en frá miðri fyrri
öld eða vel það; hann finst á uppdrætti P. A. Munchs.
Þetta benti próf. Yngvar Nieisen mjer á, enda varð mjer
það og ljóst, undir eins og jeg fór veginn. Fram með
ánni hefur vegurinn ekki legið að fornu. Krókurinn upp
með vatninu hafði mjer og fundist nokkuð undarlegur, ef
þetta hefði verið gamli vegurinn. Jeg kom nú á staðinn,.
gekk út á nesið, sem nú heitir bara »Nese«; það er lítíð,
eins og sagan kallar það, en fullstórt til þess er þar gerð-
ist og meir en það. Austur- eða norðurhluti þess er grasi.
vaxin sljetturæma; þar hafa þeir Hrafn hvílst eða haft
náttstað; hún er einkarvel til þess fallin, þur og mjúk.
Eftir miðju nesinu gengur ávalur hryggur af grjóti og
harður undir fæti; þetta kemur mæta vel heim við orðin
í vísunni: »hér á hörðu nesi Dinga« varð osfrv. Þetta*
finst mjer koma svo vel heim, sem best verður óskað —
lýsíngarorðið er haft hjer sem væri það sett af sjónar-
votti, en ekki sona rjett af handahófi. I stuttu máli að
segja svarar staðurinn til sögunnar svo vel sem unt er.
Hvernig getur á þessu staðið — ef sagan er tómur skáld-
skapur frá síðari hluta 13. aldar? Er hægt að hugsa
slíkt mögulegt? I sannleika væri það vist einstakt. Jeg
efast ekki um, að þetta samræmi kemur ekki af neinu
öðru en því, að sögusögnin um alt þetta — upphaflega,
frá leiðtogum Gunnlaugs runnin — hefur flust til Islands
og geymst þar í arfsögninni svona vel og skilmerkilega.
Þetta er því vissara sem höf. sögunnar hefur ekki
sjálfur þekt Veradalinn. Hann kemur upp um sig. Það
er auðsjeð, að hann hugsar sjer vegalengdina frá Lif-
ángri til þessa staðar eða rjettara sagt til S ú 1 u lengri
en hún er; hann segir að Gunnlaugur kæmi þar að kveldi
j a f n a n osfrv. eins og hjer væri um fleiri dagleiðir en
eina að ræða. En frá Lifángri til Súlu er ekki nema
e i n dagleið, og hæg þó, 8 tíma ferð fótgángandi nú — í
fornöld hefur hún ekki verið fljótfarnari ríðandi mönnum.
Það var hæfilegt fyrir hvern ferðamann, er fór frá Lif-