Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1913, Blaðsíða 18

Eimreiðin - 01.09.1913, Blaðsíða 18
170 sjálfan himininn, í hina áttina hilti undir hvíta rönd, það voru fjarlægar strendur. Par sem gróðrarmold var milli klettanna, ræktuðu þeir vínvið og rótarávexti, og auk þess höfðu þeir tvær geitur, sem þeir mjólkuðu sér til matar. Margt hafði drifið á dagana fyrir öllum þessum gömlu mönn- um, unz þeir loks leituðu hælis í klaustri. Par sáust þeir í fyrsta sinn, og smámsaman dró í sundur með þeim og öllum hinum klausturbræðrunum, eins og eitthvað sérstakt tengdi þá alla hvern við annan. Einn góðan veðurdag voru þeir einir sér á gangi í klaustur- garðinum, og tók þá sá, er elztur þeirra var, til máls: »Bræður mínir, mér virðist okkur öllum finnist einhver sérstök hugsun tengja okkur hvern við annan, og skjátlist mér ekki, þá er það af því, að fösturnar og bænahöldin og meinlætalifnaðurinn hérna í klaustrinu veitir oss ekki þann frið í ellinni, sem vér þráðum. Hvað sjálfum mér viðvíkur, þá ætla ég að segja ykkur það af- dráttarlaust, að í stað þess að enda æfidaga mína í gráti og iðr- un og fyrirgefningarbænum, þá kysi ég heldur að lifa upp í endurminningunni allar þær yndisstundir og alla þá hamingju, sem lífið hefur veitt mér. Og í staðinn fyrir að þrábæna um synda- fyrirgefning, vildi ég þakka góðum guði fyrir alt það ljós, sem hann hefur satt augu mín á, alla þá gullnu bikara, sem mér hefur veizt að tæma, allar þær fögru konur, sem hafa yljað hjarta mínu, og létt undir byrði sorga minna. Petta hygg ég mundi verða guði langtum velþóknanlegra, en að ráfa hér og hegða sér eins og leigðar grátkonur, úr því heimurinn er nú jafn-aðdáan- legur og hann er, og ég hef svo ótalmargs yndis að minnast.« Hinir sögðu þá, að þetta væri einmitt það, sem þeir hefðu sjálfir verið að hugsa um, og svo urðu þeir ásáttir um að fara allir í einu lagi úr klaustrinu. Eftir nokkra leit fundu þeir þá þessa litlu eyðiey, langt frá öllum mannabygðum; þar bygðu þeir sér sjálfir ofurlítið hús og auk þess dálitla kirkju, og héldu áfram að ganga í munkaklæðum sem áður. En einn góðan veðurdag tók sá elzti þeirra aftur til máls og sagði: »Vinir mínir, ég ætla að vísu framvegis að bera talnabandið mitt við belti mér; en ég hugsa nú sem svo: geti maður dýrkað helga menn, sem þó margoft í lifanda lífi hafa verið misendismenn, þá má engu síður dýrka konurnar, þessi fögru guðsbörn, sem hafa veitt lífi voru svo margar unaðsstundir. Héðan í frá mun því hver einstök
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.