Morgunblaðið - 11.11.2001, Blaðsíða 35

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 11. NÓVEMBER 2001 35
✝ Garðar ÖrnKjartansson
fæddist á Grundar-
hóli á Hólsfjöllum 11.
júlí 1927. Hann lést á
heimili sínu 4. nóvem-
ber síðastliðinn. For-
eldrar hans voru Sal-
óme Sigurðardóttir,
ættuð úr Borgarfirði,
og Kjartan Kristjáns-
son frá Grímsstöðum
á Fjöllum. Garðar var
yngstur fimm
bræðra, elstur er
Ragnar Þór, f. 1918,
Kristján Geir, f. 1920,
d. 1993, Sigurður Gústaf, f. 1922,
d. 1995, Arnbjörn Árni, f. 1925, og
Garðar Örn, sem hér er minnst.
Tvær hálfsystur áttu þeir bræður
frá fyrra hjónabandi Kjartans.
Þær hétu Emelía, f. 1912, d. 1945,
og Halldóra, f. 1915, d. 1983. Hinn
2. nóvember 1963 kvæntist Garðar
eftirlifandi eiginkonu sinni Fjólu
Jónasdóttur frá Borgarnesi. Synir
þeirra eru: 1) Örn, f. 13.9. 1963,
maki Uthai Huiphimai, f. 28.9.
1970, sonur þeirra er Garðar Örn
Tannagon, f. 12.8. 2000. 2) Þröst-
ur, f. 22.12. 1965,
maki Sigríður Lára
Ásbergsdóttir, f.
15.7. 1963, dóttir
þeirra er Sandra
Dögg, f. 17.11. 1999,
dóttir Þrastar með
Hjördísi Jónsdóttur,
f. 27.6. 1970, d. 30.5.
1999, er Þórunn, f.
8.4. 1989. 3) Hrafn, f.
8.11. 1974. Fóstur-
dóttir Garðars, dótt-
ir Fjólu og Hilmars
Gíslasonar, er Guð-
veig Jóna, f. 19.6.
1962, maki Stefán
Örn Ástvaldsson, f. 4.6. 1958, börn
þeirra eru Brynja, f. 28.11. 1985,
og Hlynur, f. 7.4. 1988.
Garðar vann sem ráðherrabíl-
stjóri 1975–1996. Hann var einn af
stofnendum Bæjarleiða og vann
við leigubílaakstur frá stofnun
stöðvarinnar. Hann vann sem
þjónn á Borginni, í Breiðfirðinga-
búð og Skíðaskálanum.
Útför Garðars fer fram frá Bú-
staðakirkju á morgun, mánudag-
inn 12. nóvember, og hefst athöfn-
in klukkan 13.30.
Jæja, nú er kveðjustundin komin,
miklu fyrr en ég hefði haldið. Og
langar að minnast hans í nokkrum
orðum. En okkar mesta huggun er
samt að nú kvelst hann ekki lengur.
Hann hafði barist nokkuð lengi við
krabbamein sem hafði betur í lokin.
Hann var allan tímann harður og
aldrei heyrðist hann kvarta. Eins var
góða skapið aldrei langt undan.
Hann var allan tíð mjög stríðinn. Ég
minnist pabba míns sem góðs
manns, umburðarlyndur gagnvart
mér og veikindum sínum. Aldrei
heyrði ég hann og mömmu rífast. Og
tel ég það lýsa þeirra sambandi
nokkuð vel. Hann var hjálpfús, barn-
góður og voru barnabörnin þá í sér-
staklegu uppáhaldi hjá honum. Þótt
hann hefði verið orðinn slappur und-
ir lokin þá lifnaði hann allur við þeg-
ar hann hitti þau. Hann hafði alla tíð
gaman af að keyra, enda alltaf
reiðbúinn að skutla manni hvert sem
var. Ég hef erft talsvert af minni
bíladellu frá honum.
Síðasta laugardagskvöldið hans á
fótum, þá hittist öll fjölskyldan og
vorum við mynduð saman. Þeirri
stund sem við áttum þá saman, verð
ég ævinlega þakklátur fyrir að hafa
átt. Síðustu dagana var ég heppinn
að hafa fengið að vera heima hjá hon-
um. Hann bað mig um að raka sig
sem ég og gerði og var það ein af
okkur seinustu stundum saman.
Pabbi bar tilfiningar sínar ekkert á
torg. En aldrei skynjaði maður ann-
að en væntumþykju frá honum gagn-
vart okkur fjölskyldunni. Vinir mínir
voru líka vinir hans og hafði hann
óskaplega gaman af því að stríða
þeim og tala við þá um daginn og
veginn, pólitík og formúlu 1. Við
héldum uppá sitthvorn ökumanninn í
formúlunni, hann Häkkinen og ég
Schumacher. Þegar hans manni
gekk vel þá fékk maður að heyra
það. Flesta sunnudaga fram að veik-
indunum þá vorum við þrjú í stof-
unni, ég, hann og mamma. Það voru
góðar og skemmtilegar stundir. Eins
er ég þakklátur fyrir það að hafa get-
að talað við hann og faðmað hann
næst síðasta kvöldið í hans lífi. Miss-
ir okkar er mikill og þá sérstaklega
mömmu og barnabarnanna. Ég trúi
því að honum líði vel núna.
Við fjölskyldan viljum koma þakk-
læti til þeirra hjá Heimahlynningu
Krabbameinsfélagsins, Friðbjarnar
krabbameinslækni og þeirra fjöl-
mörgu sem aðstoðuðu hann í veik-
indunum. Eiga þau öll hrós skilið
fyrir frábært starf.
Ég kveð nú ástkæran föður minn
með söknuði.
Hrafn.
Oft er því nú þannig farið að mak-
ar kynnast hvor öðrum áður en
kynni takast með þeim og tengda-
fólki. Í tilfelli okkars Garðars var því
öðruvísi farið. Leiðir okkar Garðars
lágu fyrst saman árið 1994 þegar ég
byrjaði að vinna í menntamálaráðu-
neytinu, en þar hafði Garðar unnið
um langt skeið sem bílstjóri ráð-
herra. Þó samskiptin væru kannski
ekki mikil okkar á milli, á þeim tíma,
kynntist ég fljótt léttri lund Garðars,
en hann leit oft á tíðum við hjá okkur
á skrifstofunni og gaf sér þá tíma í
smá spjall.
Haustið 1997 lágu leiðir okkar
Garðars enn saman, en þá á annan
hátt. Ég hafði kynnst Þresti syni
hans. Samskiptin urðu meiri og nán-
ari. Ég kynntist Garðari sem fjöl-
skyldumanni og þar komu hans
helstu kostir í ljós.
Rólyndur, glettinn, oft á tíðum
stríðinn, fastur fyrir á sanngjarnan
hátt, en umfram allt yndislegur eig-
inmaður, faðir, tengdafaðir og afi
fyrir okkur öll sem nú syrgjum hann.
Ég trúi því að við eigum eftir að hitt-
ast á einhverjum tíma á einhverjum
stað. Þá tökum við upp spjall að nýju.
Kallið er komið,
Komin er nú stundin,
Vinaskilnaður viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
Vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(Vald. Briem.)
Kveðja,
Lára.
Afi minn er dáinn núna. Mér þótti
mjög vænt um afa minn. Hann var
stríðinn og hafði gaman að stríða
mér með stafnum sínum. Hann var
alltaf kátur og góður við okkur
barnabörnin. Hann átti alltaf eitt-
hvað gott handa manni, ís eða
nammi. Mér finnst leiðinlegt að litla
systir mín fái ekki að kynnast afa
okkar betur. Ég trúi því að honum
líði vel núna. Afi var besti maður í
heimi og var alltaf góður við mig.
Þitt barnabarn
Þórunn.
Ég hef þekkt Garðar frá því að ég
man eftir mér. Hann giftist móður-
systur minni áður en ég kom í heim-
inn og hef því þekkt hann alla mína
ævi, og nú kveð ég hann með sökn-
uði. Þau Fjóla og Garðar hafa verið
mér góð, og má segja að þau tvö hafi
verið mínir foreldrar í Reykjavík.
Heima í Dalalandinu var ég alltaf
velkominn.
Það er erfitt fyrir mig að horfast í
augu við það að sjá hann fara. Hann
var búinn að berjast við veikindi sín í
langan tíma og átti maður von á því
að hann fengi að fara. En nú þegar
hann hefur fengið hvíldina góðu á
maður erfitt með að hugsa sér til-
veru án hans. Nú fyrir nokkurum
mánuðum seldu þau hjónin íbúð sína
í Dalalandinu og fengu sér minni
íbúð í Grafarvoginum, en í mínum
huga eru þau enn í Dalalandinu og
Garðar situr í leðurstólnum sínum og
er að horfa á fréttir. Yfirleitt þegar
ég kom inn til þeirra, þá stóð hann
upp og byrjaði að tuska mig aðeins
til. Meira að segja, þegar hann var að
berjast við veikindi sín, byrjaði hann
að pota í mig með stafnum sínum til
þess eins að stríða mér smávegis.
Stuttu fyrir andlát hans kom ég til
hans með fjölskyldu mína. Hann
settist þá upp í rúminu til að geta tal-
að við krakkana, og maður sá hversu
gaman hann hafði af því. Hann hefur
ávallt verið barngóður maður og
man ég sjálfur eftir því frá barnæsku
minni.
Ég mun geyma góða minningu um
Garðar í hjarta mínu og minnist hans
með þeim góðu stundum sem við átt-
um saman.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Ég, Júlla og börnin þökkum
Garðari allar þær samverustundir
sem við áttum saman og vottum eig-
inkonu hans, börnum og barnabörn-
um innilega samúð.
Einnig senda foreldrar mínir,
systir mín og fjölskylda hennar inni-
legar samúðarkveðjur.
Jónas Heiðar Birgisson.
Garðar Örn Kjartansson var bif-
reiðastjóri ráðherra í 21 ár og hafði
starfað með mörgum ráðherrum í 20
ár, þegar leiðir okkar lágu saman
vorið 1995.
Hann hafði því mikla reynslu í
starfi og kynntist ég því fljótt, að
hann sinnti því af mikilli alúð og
trúnaði auk þess sem hann var ein-
staklega vel liðinn meðal starfsfólks
menntamálaráðuneytisins, þar sem
hann hafði starfað síðan 1987, þegar
hann kom með Sverri Hermannssyni
úr iðnaðarráðuneytinu.
Heilsa Garðars var farin að gefa
sig þegar við kynntumst, en hann lét
það ekki aftra sér frá því að sinna er-
ilsömu starfi, sem krefst þess, að
menn séu tilbúnir til að bregðast við
ólíkum aðstæðum með skömmum
fyrirvara.
Þegar víða þarf að fara og tíminn
er naumur er ómetanlegt að geta
reitt sig á mann, sem bjó yfir sam-
viskusemi Garðars og vilja til að
leysa hvers manns vanda án þess að
vera með óþarfa málalengingar.
Þar kom, að nauðsynlegt var að
skipta um ráðherrabifreið, en Garð-
ar hafði oftar en einu sinni kynnst
því, að stundum var gert veður út af
því í fjölmiðlum, þegar ráðherrar
endurnýjuðu bifreiðakost ráðuneyt-
isins. Man ég, hve mikið honum var í
mun, að þessi viðskipti væru á þann
veg, að ekki væri unnt að finna neitt
að þeim. Raunar gekk hann fram
með þeim vandaða hætti við hvert
það verk, sem hann vann í nafni
ráðuneytisins.
Áður en Garðar náði lögbundnum
eftirlaunaaldri varð hann að láta af
störfum vegna heilsubrests og
kvöddu samstarfsmenn hans hann
þá með eftirsjá eins og þeir gera nú,
þegar hann er kvaddur hinstu
kveðju.
Ég votta Fjólu, ekkju Garðars, og
börnum þeirra hjóna innilega samúð,
sérstaklega Þresti, sem tók við starfi
bifreiðastjóra af föður sínum.
Blessuð sé minning Garðars Arn-
ar Kjartanssonar.
Björn Bjarnason.
Þeim sem hér heldur á penna er
mjög minnisstætt þegar hann fann
Garðar Örn Kjartansson fyrst að
máli. Það var skömmu eftir hádegi
26. maí 1983. Hann stóð í afgreiðslu
iðnaðarráðuneytisins, hlédrægur og
hógvær, sem var aðall hans, og bauð
velkominn nýjan húsbónda af inn-
borinni kurteisi og hlýju. Þegar
starfsfólki hafði verið heilsað lá leið-
in út aftur, en í miðjum stiga kallar
ráðuneytisstjórinn, Páll Flygenring,
og kveðst eiga við mig sérstakt er-
indi. Hann sagðist strax vilja ganga
úr skugga um hvort ég myndi ekki
samþykkja Garðar sem einkabíl-
stjóra. Var það þar og þá afráðið. Og
knýttust þar með þau vináttubönd
milli okkar Garðars, sem aldrei hljóp
hin minnsta snurða á meðan báðir
lifðu, en urðu æ traustari sem lengra
lét.
Garðar var Norður-Þingeyingur,
fæddur og upp alinn á Hólsfjöllum,
þar sem víðsýni og fegurst fjallasýn
verður á Íslandi með Herðubreið í
hásæti. Það stóðu fjölmennar dugn-
aðarættir að honum, en drjúgan tíma
tók að grafast fyrir um ætt hans og
uppvöxt, en Garðar var ekki tölugur
maður að fyrra bragði og sízt um eig-
in málefni. En harðskeytt hörkufólk
hefir það verið sem fleytt gat sér
fram á öræfum Hólsfjalla með þeim
myndarbrag, sem þjóðþekkt varð.
Garðar fór ungur að árum til náms
í Reykjaskóla við Hrútafjörð. Að því
búnu lærði hann til þjóns, sem hann
gegndi um hríð, m.a. á Hótel Borg
hjá Jóhannesi glímukappa. Kunni
hann frá ýmsu forvitnilegu að segja
úr þeirri vist. Var honum ýmislegt
minnisstætt svo sem þegar hann
þjónaði Íslandsbersa, Óskari Hall-
dórssyni, til borðs og voru þá aðfarir
og tiltektir stórar í sniðum og ekkert
skorið við nögl.
Aðalstarf Garðars var bifreiða-
akstur, fyrst í leigubifreiðaakstri og
síðar sem einkabílstjóri iðnaðarráð-
herra og enn síðar menntamálaráð-
herra. Mig minnir fastlega að það
hafi verið Einar Ágústsson, síðar ut-
anríkisráðherra og sendiherra, sem
stýrði för Garðars til þess starfa. Bar
Garðar mikinn hlýhug til hans sem
verðugt var um þann afbragðsmann.
Í ársbyrjun 1987 varð þess vart,
að ekki var allt með felldu um heilsu
Garðars. Kom enda í ljós við rann-
sókn að hann var haldinn krabba-
meini í hálsi. Í 14 ár átti hann þess-
vegna í uppstyttulitlu stríði við
þennan vágest og hafði betur ótrú-
lega lengi. En eigi má sköpum renna.
Á haustdögum hitti ég hann hinzta
sinni. Þá vissi hann að stríðið var úti
og frekari barátta vonlaus.
Við Greta kveðjum þennan kæra
vin með virðingu og söknuði og
þakklæti fyrir það, sem hann var
okkur og fólki okkar meðan leiðir
lágu saman. Hann var vammlaus
maður og vinfastur og allra manna
trúverðugastur um það, sem honum
var á hendur falið.
Við sendum Fjólu konu hans og
börnum samúðarkveðjur okkar.
Garðars munum við minnast er við
heyrum góðs manns getið.
Sverrir Hermannsson.
Í fljótu bragði virðist það vera létt
verk og einfalt að vera ráðherrabíl-
stjóri. Það er sannarlega á hvers
manns færi að aka bifreið. En það að
keyra ráðherra er öðruvísi. Það er
ekki bara vegna þess að ráðherrarn-
ir eru mismunandi. Það verður í
rauninni aukaatriði fyrir ráðherra-
bílstjóranum; ég held að þeim sé
nokkuð sama hver situr þarna aftur
í. Þó virðist það vera aðalatriði fyrir
þá sem horfa á málið utan frá hver
ráðherrann er.
Sá sem er ráðherrabílstjóri þarf
að vera þægilegur í öllum samskipt-
um. Alltaf. Líka á nóttunni eða eld-
snemma á morgnana. Eins þarf bíl-
stjórinn að kunna þagmælsku en
þarf líka að vera viðræðugóður þeg-
ar það á við. Ráðherrabílstjóri er
aldrei óhultur um tímann sinn; ráð-
herrann er að vinna á ólíklegustu
tímum hvenær sem er sólarhrings-
ins. Helgidagar eru ekki heilagari en
aðrir dagar. Það krefst þá líka mik-
illar þolinmæði fjölskyldu bílstjórans
sem aldrei á hann vísan. Svo þarf
maðurinn að vera snyrtimenni í um-
gengni við sjálfan sig og bílinn, ná-
kvæmur og passasamur í alla staði.
Ráðherrabílstjórinn þarf auk þess að
muna eftir öllu því sem ráðherrann á
að gera, hvort sem það eru opinberir
viðburðir eða einkalegir. Samstarf
ráðherraritaranna og ráðherrabíl-
stjórans er sennilega eitt mikilvæg-
asta starfssambandið í samanlögðu
stjórnarráði Íslands og er þá mikið
sagt. Alla þá kosti sem mega prýða
einn ráðherrabílstjóra hafði Garðar
sem nú er látinn en ég hef ekki að-
stöðu til að fylgja honum þennan
spotta; hann á það samt inni hjá mér,
svo margan spottann fylgdi hann
mér um ævina. Ég sendi Fjólu og
fjölskyldu þeirra samúðarkveðjur
okkar Guðrúnar og þakkir okkar
beggja. Garðar reyndist okkur vel
sem samstarfsmaður okkar beggja
um nokkurra misserra skeið.
Þegar ég kom í menntamálaráðu-
neytið haustið 1988 var Garðar bíl-
stjórinn. Hann tók mér vel og varð
með okkur vinátta sem dugði að
minnsta kosti báðum fyrir jólakort-
um allt fram undir það síðasta. Svo
höfðum við fylgst hvor með öðrum,
að minnsta kosti af afspurn.
Þessar samúðarlínur sendi ég fjöl-
skyldu Garðars úr Svíaríki með
þakklæti fyrir liðna tíð.
Svavar Gestsson.
GARÐAR ÖRN
KJARTANSSON



 
  





 

    

 ! " #$

%
 

  
   

    !!
& '% ( 
# (
 )

 ) " *(( 
"""
 ) "& # (( 

 ""
 ) + "( 
, 
 ( 
-

 ) "
 &( 
 "
 (  
" .) )
)
/$ %- "0



 













  

  
   
 




   
!"#$% &' ()' " *+,- & 
 ./
()' &%
  "
! ()' &% 0,   "
112
"#
11123