Morgunblaðið - 11.11.2001, Blaðsíða 38

MINNINGAR
38 SUNNUDAGUR 11. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
Inger Steinsson,
útfararstjóri,
s. 691 0919
Ólafur Ö. Pétursson,
útfararstjóri,
s. 896 6544
Bárugötu 4, 101 Reykjavík.
S. 551 7080
Vönduð og persónuleg þjónusta.
Davíð Osvaldsson
útfararstjóri
Sími 551 3485 • Fax 568 1129
Áratuga reynsla
í umsjón útfara
Önnumst alla þætti
Vaktsími allan sólarhringinn
896 8284


  


 

          
 
  
 

  

 
 
  

 !"
 !

#!$

 % &'
(    !

%

!
 % !
( !  !


  )
! *(  !

&'
(+
  !

,+
 ,+

%  ,+


 

   





         


  

    
 






 


 

     

 !



  "#  "$  % 
&'  
()  (
* +  ,

    !"#$% &'$""(  #$)"*  +"&'**)$
)$  % &'$"&'**)$
) () % &'$""(  , % &'$"&'**)$
-'$./$
% &'$""(  #$'  
/ $"&'**)$
$  0$ ( $  $  0$ 

 

   





     
 
 
  
 
  
 
  
 !
"# $  !  %!! 

 
&  %!! 
'( )*+
&  ,

, '+ $  ! &  %!!  '( )- ,
$  ! '( , $  ! 
" () % %!! 
.

'  '( %!! 
( !/ ,/ 0%   ,
- '( ,)


 
      
                 



 
  
   
 ! "#  $%&'("&&)"
 "  ! "#&&)"  "* +( )" #,''
" ! "#&&)"   - &#,''
.&/  ! "#&#,''
)   $," ! "#&&)"

,/  ! "#&#,'' /#"+!&&)"
/0' ! "#&&)" 1" 02 $3/ &#,''
0 " 02") 0 " 0 " 02"
úti í garði, unnið í blómabeðunum
eða farið í leiki. Því garðurinn var
risastór fyrir litlar hendur og allt óx
þar, jarðarber, klifurtré og allskyns
blóm. Á veturna bjuggum við til
snjókarla eða sátum inni, spiluðum á
spil, föndruðum, lásum sögur og
spjölluðum um heima og geima. Allt-
af varstu tilbúin að hlusta á skoðanir
okkar og sögur úr skólanum eða af
vinum. Oftar en ekki fengum við að
heyra söguna af Tuma sem aldrei
hljómaði eins eða af ykkur afa þegar
þið voruð að kynnast, úr mjólkur-
búðinni og margar fleiri. Göngu-
túrarnir um Elliðaárdalinn á sunnu-
dögum eru okkur systrum
minnisstæðir. Þar áttum við sér-
staka steina sem við hvíldum okkur
á.
Amma, þú kenndir okkur svo
margt um lífið og tilveruna, um mik-
ilvægi þess að vera glaður og koma
vel fram við alla. Þú ert fyrirmynd
okkar.
Anna Björk og Hildur Úa.
Því miður get ég ekki sagt að
fréttin hafi komið mér á óvart, að
Anna væri látin. Hún hafði átt við
nokkuð erfið veikindi að stríða und-
anfarin misseri og hafði að auki ný-
lega horft á bak tveimur bræðra
sinna.
Anna var gift Guðmundi afa mín-
um og þótt ekki væri hún amma mín
í eiginlegum skilningi þá var hún í
raun alltaf ein af mínum þremur
ömmum, sem allar eru nú látnar.
Ekki man ég hvenær ég áttaði mig á
að Anna og amma væru ekki sam-
heiti, en gagnvart henni voru þetta
ávallt samheiti í mínum huga. Sonur
minn þekkir hana sem langömmu.
Anna var þeim eiginleika gædd að
virðast aldrei nokkurn tímann sjá
ástæðu til að hallmæla nokkurri
manneskju eða draga fram neikvæð-
ar hliðar á nokkru máli. Ávallt jafn
áhugasöm um það sem fjölskyldu-
meðlimir voru að fást við, en brosti
bara í kampinn þegar aðrir viðstadd-
ir höfðu hátt um hinn eða þann ósk-
undann í stjórnmálum eða annars
staðar. Hún var mikill menningar-
sinni og jóla- og afmælisgjafir báru
umhyggju hennar fyrir menntun
unganna glöggt vitni. Marco Polo,
Sögur úr Biblíunni, Lífið á jörðinni,
Söguspilið. Seinna meir tóku við
klassískar heimsbókmenntir og
bækur Einars Más, en ávallt virtist
þess gætt að um væri að ræða upp-
byggilegt og fræðandi efni. Þegar
sonur minn varð tveggja ára fyrr á
árinu fékk hann forkunnarfagran
bangsapúða frá langömmu sinni og
langafa, sem Anna hafði saumað.
Púðinn sá mun skipa heiðurssess í
herberginu. „Hljómborðið“ frá síð-
ustu jólum sló eftirminnilega í gegn
og er enn sífellt í botni.
Við feðgar heimsóttum þau afa og
Önnu síðast einhverja helgina nú í
haust, fyrir full löngu síðan og eftir
alltof langt hlé, eins og því miður vill
verða. Þrátt fyrir að bersýnilega
væri af Önnu dregið varð ekki tauti
við það komandi að bakaðar skyldu
pönnukökur handa gestunum, og
höfðum við hjónaleysin því ákveðið
að hafa bakkelsi meðferðis í næstu
heimsókn. Af þeirri heimsókn okkar
til þeirra hjóna beggja varð því mið-
ur aldrei.
Það hefur verið aðdáunarvert að
fylgjast með dugnaði afa, nær átt-
ræðs mannsins, í veikindum eigin-
konunnar, þótt engum hafi komið
það á óvart sem jaxlinn þann þekkir.
Hann á heiður skilið.
Ég kveð Önnu með söknuði og
virðingu en jafnframt með þakklæti
fyrir gefandi kynni af jafn hlýrri og
góðri manneskju. Afa og öðrum nán-
ustu aðstandendum votta ég mína
dýpstu samúð.
Gústaf Adolf Skúlason.
Við fráfall Önnu Pálmadóttur hef-
ur myndast tómarúm meðal ástvina
hennar. Anna var búin miklum
mannkostum, greind og dugmikil
kona, hjálpsöm og örlát. Ég átti því
láni að fagna að eiga hana að á
bernskuárum mínum. Anna var
stóra systirin sem víkkaði sjóndeild-
arhring minn og gaf mér hlutdeild í
lífi sínu. Mér er minnisstætt þegar
hún starfaði í Bókaverzlun Sigurðar
Kristjánssonar í Bankastræti. Í
huga lítillar stúlku var heimsókn í
bókabúðina ævintýri líkust og þóttist
hún viss um að systirin hefði í kring-
um sig allar heimsins bækur.
En von bráðar urðu breytingar í
lífi Önnu, hún kynnti Guðmund, til-
vonandi eiginmann, fyrir fjölskyld-
unni og mikil var gleðin þegar frum-
burður þeirra, Pálmi Örn, fæddist.
Hann var fyrsta barnabarn foreldra
okkar, kankvís og ljúfur glókollur,
sem átti hug og hjarta okkar allra.
Litla fjölskyldan kom sér fyrir í
Skipasundi og þar fékk ég mitt
fyrsta launaða starf, var barnfóstra
sumarlangt. Þennan tíma var, í end-
urminningunni að minnsta kosti,
alltaf sól og blíða. Síðan var flutt í
Heimahverfið, börnin urðu fleiri og
það var kátt á hjalla í fjölskylduboð-
um þessara ára. Anna var þarna
komin á æskustöðvarnar, bjó nú
steinsnar frá Urðum, húsi því sem
foreldrar okkar byggðu og bjuggu í
um árabil með sinn stóra barnahóp.
Næst réðust Anna og Guðmundur í
að byggja sér hús í Breiðholti þar
sem heimili þeirra var æ síðan.
Snyrtimennska ríkti innan húss sem
utan og þau hjón voru höfðingjar
heim að sækja. Anna var sérstaklega
ræktarsöm við sína nánustu og verð-
ur seint þökkuð sú umhyggja sem
hún sýndi foreldrum okkar alla tíð.
Nú hefur Guðmundur mágur
minn misst lífsförunaut sinn. Þau
ganga ekki oftar saman sér til heilsu-
bótar í nágrenni Skriðustekksins en
ég hef þá trú að þegar Guðmundur
hugar að hröfnunum í holtinu verði
Anna ekki fjarri honum.
Með trega kveð ég systur mína og
þakka henni tryggð og vináttu sem
aldrei bar skugga á.
Sigríður Pálmadóttir.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
(V. Briem.)
Mig langar að minnast kærrar
mágkonu minnar sem látin er eftir
baráttu við illvígan sjúkdóm sem
reynst hefur læknavísindinum erfið-
ur viðeignar.
Þau voru sex systkinin sem kom-
ust til fullorðinsára og Anna er sú
þriðja þeirra sem kveður á þessu ári.
Anna og Guðmundur voru samtaka
að búa sér og börnum sínum fallegt
og myndarlegt heimili og var alltaf
gott að sækja þau heim. Anna var
manneskja sem hafði góða nálægð.
Hún hafði mikla ánægju af garðrækt
og bar garðurinn í Skriðustekk það
með sér. Hún hafði það sem sagt er
„græna fingur“.
Margs er að minnast við þáttaskil
áratuga kynna án minnsta skugga
eða styggðaryrðis. Ég þakka hlýhug
í minn garð og fjölskyldu minnar.
Kæri Guðmundur, börn, tengdabörn
og barnabörn. Það er alltaf erfitt að
kveðja og þá er dýrmætt að eiga góð-
ar minningar og leyfa þeim að kom-
ast að. Nú er komið að skilnaðar-
stund og bið ég henni blessunar á
Guðs vegum.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Unnur G. Vilhjálmsdóttir
og fjölskylda.
Vinátta okkar systra við Önnu
Pálmadóttur á sér langa sögu. Hún
hófst í Norðurmýrinni í Reykjavík
þegar við vorum allar ungar telpur í
foreldrahúsum. Fjölskylda Önnu bjó
á Rauðarárstíg 36 og okkar fjöl-
skylda á Mánagötu 24. Það var ekki
nema steinsnar á milli húsanna og
því vorum við heimagangar hjá
henni og hún hjá okkur. Bæði heim-
ANNA
PÁLMADÓTTIR


 

      
     

 



  
  !  " #$ % 
&'$($ 



     

!
 "##
$ 

 
 %
&'  ( 
!
 )##

(
) (*( "+ !# ,*% -+

 % 
) (-+ .% / 0+ ((*(

) ((
) (*( .+ $ % 0+(-+

) (-+ .$ ((
 0+(*(
('
) (-+ !(- " %*(
((  -
) (-+ " (( (-)*(
1(12( *% 1(1(12(3


 

       



 

 

   
  

 
        
 
   
 !""
#  
$% &       '
 
 (  

)     ! "#$% ! 
 %
&' ##(
(## ' #$% ! 
! 
&' #$% !  ) !* +,(-#

,!$ %,#$% !    . / ##(
& & ( & & & 0