Morgunblaðið - 11.11.2001, Side 56

FÓLK Í FRÉTTUM
56 SUNNUDAGUR 11. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
VIÐ erum samúræjar þvíþegar þeir byrja á ein-hverju, klára þeir það. Þaðsama á við um okkur.
Heimspekin á bakvið þessa hreyfilist
okkar er gildi sem við verjum; virð-
ing, hugrekki, vinátta, bræðralag og
frelsi. Gildi sem við höfum í heiðri í
daglegu lífi,“ útskýrir Malik.
„Við þjálfum líkamann um leið og
við þjálfum upp hugrekki sem er
nauðsynlegt með líkamanum,“ bætir
Charles við. „Við hreyfum okkur í
umhverfinu einsog forfeður okkar
gerðu. Þannig förum við aftur að upp-
runa manneskjunnar.“
Alltaf stysta leiðin
Malik Diouf og Charles Perrière
eru tveir leikarar í kvikmyndinni
Yamakasi sem hefur vakið athygli
víða um heim og er nú sýnd í tveimur
bíóum í Reykjavík. Þessir feimnu og
kurteisu herramenn eru staddir hér á
landi af því tilefni og hitta blaðamann
á Hótel Borg þar sem þeir gista.
Yamakasi var frumsýnd í París í
byrjun apríl og er ein vinsælasta
mynd ársins þar í landi. Enda bæði
sérstök og skemmtileg mynd.
Yamakasi er hópur sjö vina sem
hafa þjálfað með sér sérstaka eigin-
leika, þannig að þeir láta ekkert aftra
sér frá að komast ferða sinna. Þeir
ganga yfir allt, ekki bara borð eða
bíla, heldur heilu húsin, alltaf stystu
leið. Í myndinni, sem gerist í París,
líta krakkarnir upp til þeirra og einn
lítill drengur reynir fyrir sér við klif-
urlistina en fellur til jarðar og meiðist
illa. Foreldrarnir eiga litla peninga og
því taka samúræjarnir sig til og ræna
þá ríkari til að bjarga lífi drengsins.
Höfum oft hjálpað fólki
Charles á í rauninni hugmyndina
að myndinni.
„Já, þanng er að við erum allir vinir
í alvörunni og höfum þjálfað þessa
hæfileika með okkur seinustu tíu ár-
in,“ útskýrir Charles. „Luc Besson,
framleiðandi myndarinnar, hafði
samband við okkur þar sem hann
hafði séð greinar um okkur í blöðum
og þessa undarlegu íþrótt okkar.
Hann sagðist vilja gera mynd með
okkur og vildi að við kæmum allir
með hugmynd að myndinni og það
var eitthvað við mína hugmynd sem
heillaði hann. Svo við byrjuðum að
vinna allir saman út frá henni.
– Þýðir þetta, að ef hið sama myndi
gerast í alvörunni, að þið mynduð
bregðast eins við?
„Ja…ég veit það nú ekki,“ segir
Malik og hlær. „Þetta er nú bíómynd
þannig að þetta eru auðvitað ýktar
aðstæður en við myndum gera eitt-
hvað í málinu.“
„Við höfum hjálpað fólki út úr létt-
vægari neyð, einsog að klifra upp hús
og skríða inn um glugga hjá fólki til
að ná í lykla fyrir það eða slökkva á
gasinu,“ bætir Charles við.
Einsog að hugleiða
– En hvenær byrjuðuð þið að þjálfa
ykkur?
„Fyrir mörgum árum. Þetta er
einsog ein af þessum íþróttum sem
fæðast á götunni, einsog brettin. Við
höfum alltaf verið allir mikið í íþrótt-
um. En þá er andstæðingur, eða mað-
ur er í liði á móti öðru liði. En í þessu
ertu einn og það ert þú sjálfur og um-
hverfið sem eru andstæðingar þínir.
Þú notar bara þig, líkama þinn og
ekkert annað,“ svarar Malik. Charles
finnst þetta að vissu leyti einsog að
hugleiða, „því maður leitar að sjálfum
sér, þarf að þekkja sig vel og spyr sig
endalausra spurninga. Maður treyst-
ir bara á sjálfan sig og styrkleikann.
En svo styðjum við hver annan innan
hópsins.“
„Við segjum í öllum viðtölum að
það sem við gerum sé mjög hættu-
legt. Maður má ekki fipast einu sinni
þá er maður í vondum málum,“ segir
Malik.
„Já, þetta er ekkert grín. Það sem
fólk sér okkur gera er margæft og tíu
ára þjálfun að baki. Það þýðir ekkert
að reyna það sama,“ segir Charles
ábúðarfullur.
Læra að vera leikarar
– Er þetta fyrsta mynd ykkar
allra?
„Næstum því. Við lékum allir í Taxi
2, þar sem við leikum „ninjur“. Þær
eru fjórar, en við skiptumst á að leika.
Við höfðum gert stuttmynd áður, en
að leika í mynd fyrir Luc Besson er
annað og meira, og við vildum allir
vera með,“ segir Charles.
– Og var þetta góð reynsla?
„Já,“ segja þeir í kór og brosa út að
eyrum við tilhugsunina.
– Frábært á hverjum degi?
„Þetta var nú svolítið erfitt. Við
þurftum að vakna klukkan fimm á
morgnana til að klifra upp veggi á
stuttbuxum og manni var skítkalt.
Við erum vanir öðru,“ kvartar Malik.
„Við erum vanir að vinna í hópi, en nú
voru þetta margir hópar, allt tökulið-
ið og allir þurfa að taka tillit hver til
annars,“ segir Charles og heldur
áfram: „Þegar við byrjum að klifra,
klifrum við og komumst á leiðarenda.
Þarna var alltaf verið að stoppa okk-
ur, taka upp aftur og aftur. Þannig
kynntumst við líka vel starfi leikar-
ans.“
„Og maður þurfti að kunna að gefa
alltaf sitt besta,“ bætir Malik við.
– En var einhver sem stjórnaði
ykkur?
„Nei, því á götunni í gamla daga
voru engir kennarar eða þjálfarar til
að segja okkur til,“ segir Malik og
hlær að blaðamanninum.
Vinsælli en Gérard Depardieu
Strákarnir eru hreyknir af því
hversu vel myndin hefur gengið í
Frakklandi.
„Enginn bjóst við neinu af okkur,
enda fyrsta myndin sem við gerum og
enginn okkar kann að leika,“ segir
Malik.
„Já, það liggur við að maður
skammist sín þegar maður er í vin-
sælli mynd en sjálfur Gérard Depar-
dieu og félagar,“ segir Charles og
hlær.
– Leikið þið nokkurn veginn sjálfa
ykkur í myndinni eða…?
„Ég er allt öðruvísi í veruleikanum.
La Bellette, sem ég leik, er mjög op-
inn náungi, en sjálfur er ég feiminn að
eðlisfari. Ég er ekki kjaftaglaður
kvennamaður einsog hann. Frekar
þveröfugt,“ segir Malik skrýtinn á
svip.
„Það er líka gaman í bíó að geta
gert hluti og prófað sem maður
mundi aldrei gera annars,“ segir
Charles. „Ég er líkari sjálfum mér í
myndinni, en þó ýktari. Ekki eins
mikill leiðtogi, og ekki íhugull. Í al-
vörunni tökum við ákvarðanir sam-
eiginlega og ég er alltaf að grínast,“
segir Charles og hlær.
– Eruð þið frægir í Frakklandi
núna?
„Já, fólk þekkir okkur úti á götu og
það er viss viðurkenning á okkar
verki, því sem við höfum verið að
vinna að. Þetta var ekki allt til einsk-
is,“ segir Malik og frægðin hefur
greinilega ekki stigið honum til höf-
uðs.
„Við vissum alltaf að einn daginn
yrði eitthvað úr þessu. Hvað eða hve-
nær vissum við ekki, en að þetta yrði
viðurkennt á einhvern hátt.“
Enginn kvennabósi!
– Hlaupa stelpurnar á eftir ykkur?
„Já, en það er ekkert auðvelt, við
stökkvum bara upp á næsta hús,“
segir Charles og skellihlær.
„Ég vil frekar hlaupa upp húsveggi
en að hafa stelpur á hælunum,“ segir
Malik og er svolítið niðri fyrir.
– Og halda stelpurnar að þú sért
sama týpan og í myndinni?
„Já! Að ég sé kvennabósi sem ég er
alls ekki! Það eru viss forréttindi en
ég notfæri mér það alls ekki,“ segir
hann og strákarnir hlæja.
– En hvað þú ert vitlaus!
„Æ, nei, ég hef alltaf verið feiminn
og þegar ég var lítill voru stelpurnar
alltaf á hælunum á mér og mér fannst
það ekkert gaman,“ segir Malik.
„Maður sá Malik þjóta eftir skóla-
ganginum og þá vissi maður að stelpa
væri á hælunum á honum. Hann hef-
ur alltaf verið eftirlætið þeirra,“ segir
Charles og hlær að vini sínum.
„Og það er enn þannig,“ segir Mal-
ik og andvarpar.
En þeir félagar ætla ekki að láta at-
hygli kvenfólksins brjóta sig niður og
horfa keikir til framtíðar. Þeir hafa
fengið hin og þessi tilboð alls staðar
að úr heiminum, en blaðamaður má
ekkert fá að vita neitt nánar um það.
Íhugul íþrótt
af götunni
Þeir eru sjö samúræjar nútímans. Þeir
klífa hús og og stökkva milli þaka. Þeir
hafa ræktað líkama og anda í tíu ár.
Og hafa alltaf verið vinir, bæði í bíómynd-
inni og í alvörunni. Hildur Loftsdóttir
hitti Malik og Charles.
hilo@mbl.is
Morgunblaðið/Golli
Malik og Charles eru æskuvinir og kvikmyndastjörnur.
Best að stytta sér smá leið…
Sjö samúræjar húsþaka Parísarborgar.
Töffararnir í Yamakasi á Íslandi
Hasar í húsakynnum þeirra ríku.