Morgunblaðið - 11.11.2001, Side 37

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 11. NÓVEMBER 2001 37
Blómastofa
Friðfinns,
Suðurlandsbraut 10,
sími 553 1099, fax 568 4499.
Blómaskreytingar við öll tilefni
Opið til kl. 19 öll kvöld
Þegar ég fluttist til Reykjavíkur
þrettán ára gamall, inn á heimili föð-
ur míns og stjúpmóður, man ég
glöggt að í mér var nokkur kvíði.
Sögusagnir um misjafnar stjúpur
höfðu borist mér til eyrna. En þessi
ótti reyndist ástæðulaus með öllu.
Anna tók mér strax mjög vel og ég
fann að henni gat ég treyst. Er ég lít
til baka núna um það bil fjörutíu og
sex árum síðar fæ ég heildarmynd
yfir samskipti okkar öll þessi ár.
Persónuleiki hennar og öll fram-
koma við mig leiddi til þess að mig
langaði til að reynast henni vel, sem
ég vona að mér hafi stundum tekist.
Anna reyndist mér alla tíð sem besta
móðir. Hún ráðlagði mér ætíð heilt
og hennar ráðum hefði ég betur oft-
ar hlýtt. Ég hafði ekki skilning á því
þrettán ára gamall, að það hefur
tæpast verið Önnu tilhlökkunarefni
að taka mig inn á heimilið, og svo
mikið er víst að ekki bar henni nein
skylda til þess.
Ég hef alla tíð borið mikla virð-
ingu fyrir Önnu, og í allan þennan
tíma man ég ekki til þess að okkur
hafi orðið sundurorða. Vonandi mis-
minnir mig heldur ekki mikið þegar
ég rifja upp eina skiptið sem ég
minnist núna að hafa verið óheiðar-
legur við Önnu, en það kom til af því
að ég vildi ekki særa hana. Eitt sinn
að afloknum kvöldverði í Skipasund-
inu á fyrstu árum mínum þar spurði
Anna mig hvernig síldin hefði bragð-
ast. Ég sagði að hún hefði bragðast
prýðisvel. Þetta var ekki alls kostar
rétt, mér fannst síld vond og ég hafði
reynt að lauma henni í ruslafötuna
svo lítið bæri á. Það er ýmislegt
minnisstætt frá eldhúsborðinu í
Skipasundinu. Sem dæmi má nefna
þegar Björn föðurbróðir og Alla
komu í heimsókn stundum að kvöld-
lagi. Þá var mikið kaffi drukkið og
Björn sagði reynslusögur svo magn-
aðar að maður dró helst ekki andann
á meðan, hvað þá meir. Mig rámar í
að Björn hafi stundum eins og leitað
fulltingis hjá Önnu með því að skotra
til hennar augunum, þegar mikið lá
við. Stuðningur frá henni var þýð-
ingarmikill.
Gegnum árin er mér minnisstætt
við hinar ýmsu umræður um alls
konar málefni, hversu réttsýn Anna
var í hvívetna og umtalsgóð um fólk.
Þá var hún einstaklega barngóð og
tók börnum okkar hjónanna og
barnabörnum sem væru þau hennar
eigin. Ég og fjölskylda mín þökkum
Önnu hjartanlega fyrir kynnin og
samfylgdina gegnum árin. Við biðj-
um henni blessunar guðs, og kveðj-
um að sinni.
Skúli Guðmundsson.
Mig langar að minnast tengda-
móður minnar í nokkrum orðum. Ég
kynntist Önnu fyrir 23 árum og var
mér tekið með hlýhug. Anna var um-
fram allt góð kona sem vildi öllum
vel, var hjálpsöm og hugsaði fremur
um aðra en sjálfa sig. Bókelsk var
hún og las nánast allar bækur sem
hún komst í tæri við og hafði mikið
dálæti á ljóðum.
Einstaklega gaman var að heyra
þegar hún rifjaði upp sögur úr barn-
æsku og var að segja frá lífinu í
gamla daga. Hún var ákaflega
menningarlega sinnuð og fylgdist
vel með öllu sem gerðist á því svið-
inu. Hún hefði notið sín vel hefði hún
átt kost á áframhaldandi skólagöngu
eftir gagnfræðapróf, en ekki var eins
sjálfsagt að konur færu í langskóla-
nám á þeim tímum eins og það er í
dag.
Fjölskyldan var í fyrirrúmi hjá
henni og fór hún út á vinnumark-
aðinn þegar hún var búin að koma
börnum sínum vel á legg. Henni var
annt um að þau gengju menntaveg-
inn og studdi þau af alhug í námi
sínu. Hún var jafnréttissinnuð og
vildi veg kvenna engu minni en
karla.
Barnabörnum sínum var hún
ákaflega góð og man ég að stelpurn-
ar mínar rifust um að fá að vera hjá
ömmu um helgar þegar þær voru
litlar. Alltaf var hún boðin og búin að
passa þau þegar á þurfti að halda.
Anna stóð alltaf eins og klettur þó
að skiptust á skin og skúrir í hennar
lífi, einkum vegna veikinda Pálma
Arnar sonar hennar.
Hún var myndarleg í öllu sem hún
tók sér fyrir hendur, garðurinn var
hennar yndi og eyddi hún ófáum
stundum í að fegra hann og snyrta,
enda er hann mikið augnayndi í sum-
arskrúða. Anna lumaði á góðum ráð-
um þegar ég fór að planta í minn
garð og eru ófáir sprotarnir frá
henni komnir.
Maður getur ekki sagt annað en
að lífið sé óréttlátt. Hún fékk ekki að
njóta elliáranna, því erfið veikindi
settu strik í reikninginn síðastliðin
þrjú til fjögur ár þótt hún fengi
stund milli stríða.
Ég vil minnast hennar sem heil-
steyptrar konu sem ekki bar sorgir
sínar á torg þótt á móti blési. Frem-
ur hæglát en glöð í sinni og ánægð
með sitt.
Guðmundur eftirlifandi eiginmað-
ur hennar var henni ómetanleg stoð
og stytta í veikindum hennar. Var
samband þeirra einstaklega kær-
leiksríkt og gott.
Vil ég biðja góðan guð um að
styrkja hann og börn í sorginni en
þau hafa misst mikið. Hafðu hjart-
ans þökk fyrir allt sem þú hefur gert
fyrir okkur í gegnum tíðina.
Þórunn.
Amma. Ég er svo langt í burtu,
samt bara einu símtali frá þér. Við
töluðum saman fyrir mánuði og töl-
uðum um allt og ekkert. Þér leið vel.
Þér leið alltaf vel. Ég kom inn í fjöl-
skylduna þegar ég var eins árs. Ég
hef heyrt margar sögurnar af okkar
fyrstu kynnum og frá fyrsta degi var
ég litla stelpan ykkar.
Stundum fékk ég að gista hjá
ömmu og afa, það var alltaf mikið til-
hlökkunarefni. Enginn sagði betri
sögur en amma. Sögurnar fjölluðu
oft um pabba, systkini hans og vini,
frá því að þau voru litlir krakkar.
Þetta voru geysilega spennandi sög-
ur, þær voru ekki beint svæfandi og
má þakka það frásagnarlistinni sem
þér var gefin.
Í dag reyni ég að hafa þetta eftir
þegar Hera dóttir mín biður um
sögu og eitthvað hef ég nú lært af
henni ömmu minni.
Amma var alltaf að kenna mér
eitthvað. Við gátum dundað okkur
tímunum saman við að prjóna,
sauma eða spila. Í kaffitímanum
fékk ég að hjálpa ömmu við bakst-
urinn. Hún kenndi mér leyndarmálið
bak við pönnukökurnar mínar.
Seinna gaf hún mér pönnu og spaða.
Amma gaf okkur allan sinn tíma.
Mér leið eins og prinsessu hjá ömmu
og afa. Ég var prinsessan á bauninni.
Á vorin þegar prófin gengu í garð
fannst mér best að vera í Skrið-
ustekknum að lesa. Amma vissi svo
mikið. Ég gat alltaf spurt hana og
hún kom með svarið. Og þolinmæðin
sem hún hafði þegar hún var að
hlýða mér yfir. Það er mér hulin
gáta hvernig hún hélt ró sinni. En
þolinmæði og góðmennska í garð
annara manna var hennar eiginleiki.
Ef maður kom í heimsókn á góð-
viðrisdegi var afi oft uppi á þaki eða
að slá blettinn og amma var að rótast
í beðunum og við krakkarnir fengum
að hjálpa til. Svo voru pullurnar
teknar út og þau sögðu: „Velkomin
til Kosta Del Minnst.“
Það er alltaf jafn yndislegt að
koma í Skriðustekkinn. Það er viss
ró sem fylgir því, viss værð.
Eftir að ég flutti til Danmerkur
hefur stundunum fækkað með afa og
ömmu. Og nú er amma dáin og ég
missti af samverunni við hana síð-
ustu mánuðina.
Amma er mikilvæg persóna í lífi
mínu og ég mun aldrei gleyma henni.
Rakel María.
Elsku amma. ,,Þegar þú ert sorg-
mæddur skoðaðu þá aftur hug þinn,
og þú munt sjá, að þú grætur vegna
þess, sem einu sinni var gleði þín.“
(Kahlil Gibran)
Það er einmitt gleði sem einkennir
stundir okkar barnabarnanna með
þér og afa.
Í Skriðustekknum var alltaf eitt-
hvað um að vera. Á sumrin var setið
SJÁ SÍÐU 38

 


 
 

 
  
 


 









  
 
  






   
 !"#$ %&'(( 
)*   +  %&'(( 
%( ,*
*&'(( 
 %( 
*%" 

 + ,-.  %&'(( 
%%( ( &#$
"# #$ -
✝ Arnbjörn Ólafs-son var fæddur í
Keflavík 29. júlí 1922
. Hann lést á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urnesja hinn 1. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar Arnbjörns
voru Ólafur J.A.
Ólafsson kaupmaður
í Keflavík og Guðrún
Einarsdóttir kaup-
maður. Systkini Arn-
björns voru Einar, f.
12. nóvember 1912,
d. 23. febrúar 1988,
og Þórunn, f. 9. maí
1916, d. 4. september 1993.
Eftirlifandi eigin-
kona Arnbjörns er
Erna Vigfúsdóttir, f.
24. júní 1929. Börn
þeirra eru Birna, f.
11. mars 1952, og
Ólafur Jón, f. 10.
desember 1953.
Dóttir Ernu er
Hrafnhildur Jó-
hannsdóttir, f.
8.ágúst 1947.
Útför Arnbjörns
fer fram frá Kefla-
víkurkirkju á morg-
un, mánudaginn 12.
nóvember, og hefst
athöfnin klukkan 14.
Þú hafðir fagnað með gróandi grösum
og grátið hvert blóm sem dó.
Og þér hafði lærzt að hlusta unz hjarta
í hverjum steini sló.
Og hvernig sem syrti, í sálu þinni
lék sumarið öll sín ljóð,
og þér fannst vorið þitt vera svo fagurt
og veröldin ljúf og góð.
Samt vissirðu að Dauðinn við dyrnar beið.
Þig dreymdı́ að hann kæmi hljótt
og legði þig brosandi hönd á hjarta.
Svo hvarf hann, en ljúft og rótt
heyrðirðu berast að eyrum þér óm
að undursamlegum nið.
Það var eins og færu þar fjallasvanir
úr fjarlægð með söngvaklið.
Og dagurinn leið í djúpið vestur,
og Dauðinn kom til þín.
Þú lokaðir augunum – andartak
sem ofbirta glepti þér sýn.
Og um varir þér brá fyrir brosi þeirra,
sem bíða í myrkrinu og þrá
daginn, – og sólina allt í einu
í austrinu rísa sjá.
Og Dauðinn þig leiddi í höll sína heim
þar sem hvelfingin víða og blá
reis úr húmi hnígandi nætur
með hækkandi dag yfir brá.
Þar stigu draumar þíns liðna lífs
í loftinu mjúkan dans.
Og Drottinn brosti, hver bæn þín var orðin
að blómum við fótskör hans.
Hann tók þig í fang sér og himnarnir hófu
í hjarta þér fagnandi söng.
Og sólkerfi daganna svifu þar
um sál þína í tónanna þröng.
En þú varst sem barnið, er beygir kné
til bænar í fyrsta sinn.
það á engin orð nógu auðmjúk til,
en ávarpar: Faðir minn!
(Tómas Guðmundsson.)
Í ljúfri minningu og með kæru
þakklæti.
Kveðja frá tengdadóttur.
Margrét Soffía.
ARNBJÖRN
ÓLAFSSON

 


    
   
 


  
  
 ! 
 "# $ %&& "$"
    
   
       
!        
      

"   
 # $"%   '$ (

)(

*

)+)



)+)
,$-
 


+ .$ /
#)$
%
)
+ % " (
-

$
 ) ($%
)
$$0 $) $$0+  $) $ $) $$%
)


  


  
    
    
      

  

 
  


   

   
!"  #$ %
   !
""#""
$ #   
%&'%% (##""
)#* %+ %

% , + % - (  
."/
"+ % 0  ,(  % 
  1+ %
%&'% #""

"" %   -(2 ,#""
  2-#""
% (#(  % $ # 

%  % $ # #""
% %' ('
Handrit afmælis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu.