Réttur - 01.07.1966, Blaðsíða 62

262
KÉTTUK
að kenna sig við' það — og á íslandi eru lil nógu lítilsigldir menn
Lil þess að éta það upp eftir þeim.
Bandaríkin hafa nú þá afstöðu sein höfuðkúgunarvald heims sem
Bretland liafði um 1900 og Hitler-Þýzkaland i Evrópu 1942 — fyrir
Slalingrad.
Um Brela orti Guðmundur Friðjónsson um aldamótin og nefndi
þá „Enskinn“:
„níðinginn, sem Búa bítur,
Búddha lýð til heljar sveltir,
hundingjann, sem hausi veltir,
hvar sem bráð á jörðu lílur.“
Og Stephan G. r.isti þeim ódauðlegt níð í „Transvaal“.
En níðingsverk Breta voru aðeins upphafið að þeim ægilegu
hryðjuverkum, sem náð hafa hámarki með múgmorðum nazista og
Bandaríkjahers.
Barnamorðin i Vietnam verða eilífur smánarblettur bandarísku
herraþj óðarinnar.
Einvaldskonungar „lýðræðislandanna" og kcisari þeirra.
Hér áður fyrr börðust þjóðirnar gegn einvaldskonungum, er réðu
ollu í löndum sínum — og hið pólitíska lýðræði sigraði að lokum,
íyrst með byltingum og borgarastyrjöldum, eins og í Englandi,
Frakklandi og víðar, og síðar með friðsamlegri en harðri barátlu,
sem hvað eflir annað var á mörkum uppreisnar og borgarastyrj-
aldar.
Nú er svo kornið í auðvaldslöndunum, sem reyna að skreyta sig
með nafni lýðræðisins, að allt höfuðvald í atvinnulífinu er að kom-
ast í ihendur örfárra fyrirtækja: voldugra samsleypa einkabanka og
stóriðjufyrirtækja, risavaxinna einokunarhringa, er drottna yfir
atvinnulífi — og þarmeð stjórnmálalífi -— auðvaldslandanna með
margfalt meira og hættulegra valdi en nokkrir einvaldskonungar
nokkru sinni liafa haft.
Þelta var sú þróun, sem marxistar sýndu fram á að væri að
gerast i upphafi aldarinnar. lludolf Hilferding reit sína frægu bók
„Das Finanskapilal“ (,,Fjármálaauðvaldið“) strax í upphafi aldar-
innar, 1905, og Lenin reit sína meistaralegu skilgreiningu á þessu
hæsta og síðasta stigi auðvaldsskipulagsins „Der Imperialismus“
(„Heimsvaldastefnan, þýtt 1961 á íslenzku) 1916 og skilgreindi þar
hina pólitísku yfirbyggingu og stefnu einokunarauðvaldsins.