Valsblaðið - 24.12.1969, Qupperneq 43

VALSBLAÐIÐ
41
Hinir ungu efnilegu Valsmenn: F. v. Bergur, Jakob og Helgi.
alltaf gaman af þessum æfingum.
Hins vegar hafði ég alltaf gaman
að knattspyrnu, þ. e. a. s. að horfa
á hana. Ég lagði aldrei út í það að
fara að æfa með einhverju félagi, en
ég sótti flesta knattspyrnuleiki og
eru mér minnisstæðir leikir Þjóð-
verjanna, sem komu hingað 1935, og
þá sérstaklega leiks úrvalsins, sem
það tapaði með aðeins 2:1, ef ég man
rétt, og svo gleymir maður ekki leik
Vals við Þjóðverja nokkrum árum
síðar, þar sem Valur gerði jafntefli
1:1.
Ég hef aldrei verið i neinu knatt-
spyrnufélagi, en einhvernveginn
hefur það alltaf verið svo að mér
hefur verið hlýjast til Vals. Getur
verið að Haukar í Hafnarfirði hafi
átt sinn þátt í því, því ég kynntist
þeim töluvert meðan ég var í Firð-
inum.
Svo varð ég líka málkunnugui'
mörgum Valsmönnum og féll held-
ur vel við þá. Þegar synir minir
urðu það stórir, að þeir gætu farið
á völlinn, tók ég þá oft með mér og
er ekki óhugsandi, að það hafi haft
sin áhrif á áhuga þeirra síðar.
Þegar ég varð svo verulega var við
áhuga þeirra hvatti ég þá til að fara
á Valsvöllinn og leika sér þar, það
væri betra en að vera á götunni. Nú
þegar þeir fóru að ná þeim árangri
að þeir voru valdir í keppnislið fór
ég að fylgjast með þeim og horfa á
leikina, þegar þeir kepptu, og það
geri ég enn, þegar ég hef tíma til.
Ég er ánægður með það, að strák-
amir fóm að iðka íþróttir. Ég tel
gott fyrir þá að vera í félagi, þar sem
íþróttaandi er góður, það er þrosk-
andi fyrir þá og þannig virðast mér
áhrifin, sem þeir verða fyrir í Val.
Ég er hlynntur því að þeir haldi
áfram að æfa sig og vera virkir í
félagsstarfinu. Ég vil svo að lokum
þakka Róbert fyrir handleiðslu hans
á mínum drengjum. Hann hefur
reynzt þeim vel og verið félaginu
mikils virði að minu áliti, en hann
hefur fylgt þeim eftir allt frá því
þeir vom í g. flokki.
Svandís Guðmimdsdóttir, sem er
ættuð frá Bolungavík og ættmóðir
Vals-fjölskyldunnar að þessu sinni,
brosti glaðlega, þegar hún var innt
eftir þátttöku í íþróttum og sagði:
Ég hef nú aldrei verið nein íþrótta-
manneskja. Hitt var það að ung-
mennafélagið vestur i Bolungavik
efndi til námskeiðs í fimleikum þar
vestur frá á vetrum. Auðvitað tók
ég þátt í þeim og þótti mjög gaman.
Svo fluttist ég 1944 til Reykjavíkur,
og satt að segja langaði mig sannar-
lega til að ganga í iþróttafélag hér og
æfa leikfimi, en ég var feimin og
þekkti enga, svo það varð ekkert úr
því. Nú svo komudrengirnir hver af
öðrum og þá var nógu að sinna.
Sjaldan hef ég farið með bónda mín-
um á Völlinn til þess að sjá knatt-
spyrnuleiki.
Einhver bezta iþróttaskemmtun
sem ég hef séð var Valsdagurinn í
fyrra. Það var skemmtilegt að sjá
allt þetta unga fólk í leik, uppfullt
af áhuga og gleði yfir því að vera
með. Það var líka gaman og lærdóms-
ríkt fyrir mig að sjá hvað félagið
er að gera fyrir æskufólkið í borg-
inni. Ég hlakkaði því mjög til Vals-
dagsins í sumar, en þá var svo slæmt
veður og naut hann sin þvi ekki.
En ég hlakka til hans næsta sumar
og læt ekki á mér standa þá.
Jú, það getur verið að í manni
heyrist, þegar þeir koma blautir og
óhreinir, en það er ekkert um það
að fást, enda eru aðstæður allar svo
góðar til að mæta því. Ég er mjög
ánægð með að strákamir séu í þessu,
maður veit þá hvar þeir eru og hvað
þeir em að gera. Ég fylgist með því
hvemig leikir þeirra fara og ef þeir
tapa finnst mér það slakt, að þeir
skuli ekki geta gert eins mörg mörk
og hinir, en það þýðir víst ekkert
um það að fást, knattspyrnan er
víst svona.
Ég vona bara að þeir haldi áfram
að æfa og vera Valsmenn. Ég held
að það hljóti að vera góður félags-
andi þarna hjá ykkur, mér finnst
það koma fram á mínum drengjum.
Óska svo Val góðs gengis í fram-
tíðinni á alla lund og tek undir orð
Benedikts varðandi handleiðslu Ro-
berts.
Jakob, sem er elztur þeirra bræðra,
varð næstur fyrir svörum:
Ég byrjaði að æfa knattspymu
í fimmta flokki og æfði á vorin og
haustin, en var alltaf í sveit á sumr-
in þar til síðasta árið mitt í þriðja
flokki. Ég lék yfirleitt í vörninni,
og í þriðja fl. eftir að ég varð fast-
ur liðsmaður þar var ég annaðhvort
bakvörður eða miðvörður.
Aðalbaráttan var við Fram, liðin
voru mjög svipuð, en þeir voru
heppnari, skoruðu mörkin, þeir vom
líka sterkari karlar, en við því var
ekkert að segja. Okkur tókst ekki að
vinna neitt mót, en vorum yfirleitt
alltaf í öðru sæti.
Ég man ekki eftir neinum sérstök-
um atvikum úr þessum leikjum, það
var bara gaman að keppa og vera
með. Þó var það atvik í 2. flokki í