Valsblaðið - 24.12.1969, Qupperneq 44

42
VALSBLAÐiÐ
leik við Víking, sem ég gleymi ekki.
Það var alllangt liðið á leikinn og
höfðu Víkingar eitt mark yfir. Við
vorum í sókn og var ég með knött-
inn um það 10 m fyrir utan víta-
teig. Ákveð ég þá að gera tilraun til
að skora, þótt ég væri ískyggilega
langt frá markinu, en ég hef heppn-
ina með mér. Ég veð að knettinum,
hitti hann vel, legg í sparkið alla
orku mína og fullur eftirvæntingar
horfi ég á eftir honum og hugsan-
imar leiftruðu til og frá: Ætlar hann
að fara framhjá, eða ætlar hann yfir,
nei, hann lenti í bláhorninu, þar sem
saman koma slá og stöng. Satt að
segja hálfbrá mér, en það var þægi-
leg kennd að hafa jafnað. Það jók
vafalaust á ánægju mína með mark
þetta, að það var fyrsta markið sem
ég hafði skorað í leik.
Ég man líka annað atvik úr leik,
en það var heldur leiðinlegra. Mér
var vikið úr leik ásamt öðrum Vals-
manni, var þetta í leik móti Fram.
Leikurinn var leiðinlegur og harður
af beggja hálfu og mér fannst, að
það hefði með sama rétti mátt fækka
þeim einnig, og auðvitað töpuðum
við leiknum.
Ég skal játa, að það er rangt að
egna upp dómara, hversu illa sem
þeir dæma, og leikmenn eiga ekki
að gera það.
Ég hef alltaf haft gaman af að
æfa og keppa ef félagsandinn er góð-
ur, og það var hann svo sannarlega
í sumar.
Ég legg ekki aðaláherzluna á knatt-
spyrmma, það er handknattleikur-
inn sem er mín aðalgrein. Ég byrj-
aði að iðka hann í 4. flokki. Mér
finnst það skemmtilegri leikur. 1
fjórða flokki gekk okkur vel, og í
þriðja flokki lengi vel þangað til við
lékum úrslitaleikinn við Víking, en
þeim leik töpuðum við 8:0!
f öðrum flokki gekk á ýmsu og
er þar eftirminnilegt að við unnum
Víkinga 8:2 í úrslitaleik Reykjavík-
urmótsins, en í næsta leik við Vík-
ing, sem var fyrsti leikurinn í fs-
landsmótinu töpuðum við með 11.-8.
Við vorum alltof sigurvissir, en það
hefnir sín.
Stefán Sandholt var þjálfari okk-
ar og er hann mjög góður þjálfari
og félagi.
Á keppnistímaiblinu 1968—’6g
byrjaði ég að leika með meistara-
flokki og var fyrsti leikur minn móti
KR og skoraði ég 3 mörk í þeim leik.
Annars er mikill munur að keppa
í öðrum flokki en í meistaraflokki.
Eftirminnilegustu leikirnir þetta
fyrsta keppnistímabil í meistara-
flokki eru úrslitaleikimir tveir við
Fram. Var fyrst svolítið taugaóstyrk-
ur, en það fór fljótt af.
Ég er mjög ánægður með Reyni
Ólafsson sem þjálfara, hann er mjög
góður. Ég er mjög bjartsýnn með
meistaraflokkinn og er ákveðinn að
æfa af krafti. Ferðin út í haust var
ævintýri fyrir mig. Hún styrkti fé-
lagsandann, sem var góður — rnjög
góður í liðinu fyrir.
Bergur, 17 ára, hafði eftirfarandi
að segja:
Maður fór alltaf niður á Valsvöll
til að sparka, bæði á vorin og haust-
in, en var í sveit á sumrin. Það var
ekki fyrr en síðasta árið mitt í fimmta
flokki, sem ég var valinn í lið til að
keppa. Ekki man ég neitt sérstak-
lega eftir fyrsta leiknum, en við unn-
um öll mótin það ár. Það ár lék ég
sem framvörður, en aðallega var ég
þó innherji.
1 fjórða flokki vorum við í öðru
sæti fyrra árið, en það síðara unnum
við allt. Það ár lékum við eftirminni-
legan leik uppi á Akranesi. Við byrj-
uðum vel, höfðum um skeið 3:1, en
svo tókst Skagamönnum að jafna á
5:5. Við „brenndum af“ vítaspyrnu,
svo þetta lítur allt heldur illa út, en
undir lokin tökum við okkur á og
okkur tekst að vinna með 7 gegn 5.
Fyrra árið mitt í þriðja flokki vor-
um við í öðru sæti yfirleitt, nema í
Haustmótinu, þá unnum við. Síðara
árið urðum við Reykjavíkur- og Is-
landsmeistarar.
Á fyrra árinu í 3. fl. fórum við
skemmtilega ferð til Akureyrar og
kepptum þar hörkuleik við KA og
unnum 3:1. Eftirminnilegastur varð
leikurinn þó fyrir það, að einn strák-
anna meiddist svo að það varð að
flytja hann með flugvél til Reykja-
vikur. Þetta fékk mikið á okkur.
f sumar lék ég í B-liði annars
flokks og var varamaður í A-liðinu
og lék þar nokkra leiki. Unnum Mið-
sumarsmótið og Reykjavíkurmótið.
Knattspyrnuæfingarnar allt frá
því fyrsta hafa verið mér ágætis
skemmtun, fyrir nú utan það, að
maður hefur gott af því að hreyfa
sig svolítið. Félagsandinn hefur yfir-
leitt verið mjög góður og aðstaðan
fyrir okkur þarna á Valssvæðinu góð.
Að minu áliti eru fundir nauðsyn-
legir við og við, og það þarf að skipu-
leggja þá fyrirfram þannig, að þar
liggi fyrir viss dagskrá. Fundirnir
hressa alltaf upp á félagsandann.
Helgi, 16 ára, hefur ekki alltaf
gengið heill til skógar, þótt ungur sé,
langvarandi lasleiki liefur þó ekki
megnað að stöðva hann. Meðfædd
knattspyrnugleði og svolítill slatti af
þráa hefur hamlað á móti sjúkdómn-
um, þannig að oftast hefur Helgi
sést á Hlíðarenda, þegar æfingar hafa
átt að era. Þó varð hann að ganga
undir alvarlegan uppskurð, sem virð-
ist hafa tekizt vel, góðu heilli.
Helgi hefur þetta að segja: Ég var
víst 7—8, þegar ég fór að elta bræð-
ur mína á Valsvöllinn. Annars var
ég búinn að sparka töluvert áður en
það gerðist. Ég mun hafa byrjað að
sparka knetti í húsasundi hér rétt
hjá og var mótherjinn stúlka, sem
var nokkuð eldri en ég. Hafði hún
mjög gaman af þessum leik og auð
vitað þótti mér gaman líka. Þannig
byrjaði þetta víst.
Eins og allir strákar á mínum aldri
byrjaði ég í fimmta flokki og lék þar
í C-, B- og A-sveitum. Fyrsti kapp-
leikurinn minn var við KR og unn-
um við 1:0. Næsti leikur við Fram
og unnum við þann leik með 8:0 og
af þeim skoraði ég nokkur mörk.
Ég skoraði í þeim leik fyrsta mark-
ið mitt og var það fyrsta mark leiks-
ins, bar það dálítið skemmtilega að.
Fram hafði verið í sókn og voru
allir komnir inn á vallarhelming
Vals, en þá skeður það, að varnar-
maður spyrnir langt fram á völlinn
í áttina að marki Fram. Ég var við
miðlínu og tek nú til fótanna og elti
knöttinn sem mest ég má. Varnar-
menn Fram höfðu ekki áttað sig á
þessum óvænlu skiptum og fengu
ekkert að gert. Markmaðurinn bíður
um stund í markinu, en sér að ekki
er um annað að ræða en að hlaupa
út úr markinu og útfyrir vítateig-
inn og freista þess að vera á undan
mér að ná í boltann. Hefst þarna
mikið kapphlaup milli mín og mark-
mannsins og má lengi vel ekki á
milli sjá hvor verði á undan að snerta