Valsblaðið - 24.12.1969, Síða 59

VALSBLAÐIÐ
57
til að ganga í Val. Raunar má segja
að áhuginn hjá þeim sé vaknaður,
en þeir eru bara svo ungir ennþá.
— Hafið þið fylgzt náið með fél-
agsstarfinu í Val?
— Ekki félagsstarfinu beint, en
við höfum komið hingað upp á Vals-
völl oft á kvöldin i sumar og fylgzt
með æfingum hjá strákunum og það
hefur veitt okkur meiri ánægju en
okkur hefði grunað. Hér er svo mik-
ið líf og fjör, að allir hljóta að hríf-
ast með og eftir að hafa kynnzt þessu,
þá undrar mann ekki hve áhuginn
er mikill hjá strákunum.
— Þetta er þá sennilega i fyrsta
sinn sem þið komið hingað á Vals-
daginn?
— Já, en ekki í síðasta skiptið,
því okkur finnst þessi hugmynd stór-
snjöll og mættu önnur félög gjarnan
taka Val til fyrirmyndar í þessu, sem
ýmsu öðru. Hér gefst þeim foreldr-
um, sem eiga hörn sín í félaginu,
tækifæri til að kynnast allri félags-
starfseminni og að ræða við forráða-
menn félagsins og ættu foreldrar að
notfæra sér þetta og taka um leið
meiri þátt í áhugamálum barna
sinna. Við teljum að Magnús sonur
okkar liafi haft mjög gott af veru
sinni í Val, þótt hún sé ekki orðin
löng ennþá.
— Farið þið á leiki, sem sonur
ykkar tekur þátt í?
— Já, við gerum það eins oft og
við mögulega komumst og við höf-
um tekið eftir því, að alltof fóir for-
eldrar gera það, því það hlýtur að
vera uppörfandi fyrir svona litla
stráka, að sjá pabba og mömmu fylgj-
ast með þeim í keppni vegna þess
að á þessum aldri eru þau svo mik-
ils virði.
Að svo mæltu kvaddi ég þessi
ágætu hjón og færi betur að fleiri
foreldrar sýndu börnum sínum slík-
an áhuga meðan þau eru að feta
sín fyrstu spor á íþróttasviðinu.
S.dór.
„Kynni okkar af
Val eru mjög
ánægjuleg,"
— segja hjónin Aslaug Arna-
dóttir og Pétur Sveinsson
Meðan 3. flokkur kvenna í hand-
bolta var að keppa við jafnöldrur sín-
ar úr Árbæjarhverfinu, hamaðist
veðrið hvað mest og maður sárvor-
kenndi stúlkunum að leika í þessu
veðri. Áhorfendur voru að vísu ekki
margir, en þeim mun áhugasamari
þeir er voru. Meðal þeirra rakst ég
á hjón sem fylgdust með af miklum
áhuga og ég þóttist þess fullviss, að
þarna væri um foreldra að ræða sem
ættu dóttur í öðru hvoru liðinu. Það
kom á daginn að tilgáta mín var
rétt, þarna var um hjónin Áslaugu
Árnadóttur og Pétur Sveinsson að
ræða, en dóttir þeirra, Sigurbjörg,
leikur með 3. flokki í Yal.
Ég byrjaði á að spyrja livort þau
væru Valsfólk frá fyrri tíð.
— Nei, við erum það ekki og fór-
um ekki að fylgjast með Val fyrr
en dóttir okkar hóf að leika með
félaginu. Ég hef þó ætíð fylgzt nokk-
uð með iþróttum frá því að ég var
stelpa í Vestmannaeyjum, sagði Ás-
laug, en þar var mikið íþróttalíf,
þegar ég var að alast þar upp. Ég
hef aftur á móti litið fylgzt með
íþróttum fyrr en upp á síðkastið,
sagði Pétur.
— Nú hafið þið kynnzt félagslífi
Vals nokkuð, eftir að dóttir ykkar
gekk í félagið. Teljið þið eftir þau
kynni, að félagslifið sé eins gott og
þið vonuðust til?
— Alveg hiklaust, svöruðu þau
bæði, og ég tel, sagði Áslaug, að
svona iþróttafélag hafi ótvírætt upp-
eldisgildi fyrir unglinga. Það er bæði
þroskandi og heldur unglingum frá
öðru miður hollu, að æfa og starfa
í íþróttafélagi á borð við Val. Við
erum alveg ákveðin í að gera allt
sem í okkar valdi stendur til að yngri
dóttir okkar gangi í Val og æfi þar
og starfi. Sem betur fer er hún þeg-
ar farin að hafa áhuga og hefur þar
smitazt af eldri systur sinni. Svo
er annað sem við viljum taka fram,
en það er hvað við erum hrifin af
þessum Vals-degi. Ég er alveg viss
um það, sagði Pétur, að Vals-dagur-
inn tengir aðstandendur unglinganna
i félaginu mun sterkari böndum en
ella, enda er eflaust til hans stofnað