Valsblaðið - 24.12.1969, Qupperneq 65

VALSBLAÐIÐ
63
SA UMAKL ÚBBURINN
„VALSEKKJLRNAR66
Sigrún Gunnarsdóítir, Jóhanna Bergmann, ÞuriSur Sölvadótlir. Birna Óskarsdóttir, Sigrún
E. Kristinsdóttir, RagnheiSur Lárusdóttir, Helga Hafsteinsdóltir.
Irjá okkur, þegar eitthvað reyndi á,
í hverjum leik, hverju móti, tilbúinn
að ráðleggja okkur, stappa í okkur
stálinu, og hughreysta. Okkur fannst
þetta allt hálftómlegt. Það bætti þó
mikið úr skák, hvað hann Jón Krist-
jánsson var hressilegur og gott að
tala við hann. Hann hafði ákaflega
góð áhrif á okkur, stóð fyrir utan
línuna og það lagði stöðugt í eyru
okkar traustvekjandi rödd hans: Ró-
legar, stelpur, rólegar stelpur, það
liggur ekkert á, það er nógur tími.
Þetta hafði sín góðu áhrif. Guðmund-
ur Frimannsson og Guðmundur Ás-
mundsson gerðu líka allt sem í þeirra
valdi stóð og allt þetta slakaði mikið
á þessari spennu, sem liópurinn var
haldinn.
En þegar Þórarinn kom svo fyrir
úrslitaleikinn, sárlasinn og hún Sig-
rún Guðmundsdóttir, var sem bráði
af okkur og nú litum við allt öðru-
vísi á lífið, þrátt fyrir hugheila og
velþegna umönnun þremenninganna
fyrir leikina á undan.
Það var eins og það kæmi einhver
„fítons“-andi í liðið fyrir siðasta
leikhm, sem gerði það að verkum að
við vorum aldrei eins samstilltar og
í úrslitaleiknum, og þó vorum við
þreyttar og margar meiddar fyrir
leikinn. Þrátt fyrir það var ákaflega
gaman að vera með í leiknum og
þessari tvísýnu baráttu, sem raunar
var allan tímann, en þó sérstaklega
í úrslitaleiknum.
— Segðu mér Sigga, af hverju
táraðist þú eftir leikinn?
— Ég held að það hafi verið af
eintómri gleði yfir sigrinum, yfir
þessari dásamlegu baráttu, yfir þess-
um góðu félögum, sem stóðu saman
eins og ein manneskja, á hverju sem
gekk.
Sigurinn var líka draumsætur, því
við bjuggumst eins við því að tapa.
Mér er líka ekki grunlaust um,
að þegar sigurinn var orðinn að veru-
leika, að það hafi slaknað á spenn-
unni með tárum hjá fleirum en mér.
Þetta var víst einhver þægileg,
mild og ef til vill kvenleg útrás.
Ég held að ég muni þetta mót
lengst af öllum þeim mótum, sem
ég hef tekið þátt í til þessa.
Ég vil svo að lokum þakka Skaga-
mönnum fyrir fábærar móttökur á
móti þessu og framkvæmd þess, sem
var þeim til mikils sóma.
F. H.
Rétt um það leyti sem blaðið var
að fara í prentun, barst sú fregn inn
á ritstjórnarskrifstofur Valsblaðsins,
að fyrir nokkru hefði verið stofnað-
ur í bænum saumaklúbbur, sem bæri
nafnið: „Valsekkjurnar“. Við kom-
umst fljótlega að því hvar næsti
klúbbfundur yrði og var ekki beðið
boðanna, því nafnið þótti fotvitni-
legt. Sjálfur aðalritstjórinn taldi sig
sjálfkjörinn í slíka ferð og tók með
sér hirðljósmyndasmið félagsins með
öll sín tæki: „Blikkvélar og stativ“,
en hann er eins og allir vita: Karl
Jeppesen.
Það þótti heldur góðs viti að stað-
urinn, sem átti að heimsækja, var í
miðju áhrifasvæði KR eða í miðj-
um Skjólunum og gæti því verið um
„innrás“ að ræða og er ekki vert að
skýra það nánar.
Þegar við „guðum á gluggann“,
er okkur vinsamlega tekið og hús-
freyja býður okkur til stofu. Það
leynir sér ekki að þetta var meira
en flugufregn, þarna sitja margar
prúðbúnar ungar konur með fangið
fullt af alls konar verkefnum, allt
frá fínustu balderingum og það upp
eða niður í gatslitna Valssokka.
Og svo var áhuginn við málnið að
namast var að í þeim heyrðist. Ekki
höfum við lengi setið þarna meðal
þessa fríða hóps, þegar við fórum
að inna þær eftir ástæðunni fyrir
stofnun klúbbsins og tilgangi og verk-
efnum, kom i ljós að bak við þetta
var meiri alvara en maður gerði ráð
fyrir í fyrstu.
Það kom sem sagt í ljós, að þarna
voru samankomnar flestar konur
þeirra Valsmanna, sem leika í meist-
araflokki í Val, um þessar mundir.
„Þeir eru svo mikið á æfingum og
leikjum og þá erum við stelpurnar
svo mikið einar heima og bíðum
eftir að þeir komi heim“, sögðu þær
einum rómi. „Þá datt okkur i hug að
stofna klúbb, þar sem við kæmum
saman tvisvar i mánuði, og var þessu
hrint í framkvæmd í byrjun októ-
ber í haust“.
Og þær héldu áfram: „Það er mik-
ill myndarskapur i klúbbnum: það
er prjónað, saumað, heklað, nú svo
er það Valspeysan, sem gera þarf
við og ekki má gleyma að stoppa í
Valssokkana. Nú umræðuefnið er
allt milli himins og jarðar, nema það
má ekki minnast á bændurna. Þetta
á sem sagt að vera algjört hvíldar-
og afslöppunai'kvöld“, og þær dæsa
af þessari þægulegu kennd!
Frh. á bls. 85.