Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1931, Síða 145

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1931, Síða 145
NELLIE 127 að mestu leyti skógi vaxin, og eins og flest þau lönd, sem nýbygð voru. Hélzt við í skógi þessum ó- sköpin öll af kanínum. Voru þær fremur gæfar, enda varla orðið mannsins varar til þessa. Af okkur er það að segja, að við vorum fá- tæk. Voru efnin svo lítil, að ekki var hægt að kaupa sér skepnu til frálags. Var því lítið um kjöt á borðum hjá okkur. Þá var það, að maður bauð stjúpa mínum byssu með vægum hjörum. Var því boði tekið þakksamlega. Varð nú sú breyting á hjá okkur, að meira varð um kjöt á borðum en annari fæðu. Fórum við nú út í skóga á veiðar, eins oft og ástæður leyfðu Altaf veiddum við eitthvað. Gam- an höfðum við bræður af þessum veiðiförum. Töldum við saman, hvað mikið hvor fyrir sig veiddi, og eins hvað mkið allir til samans (stjúpi minn, bróðir minn og eg) veiddum yfir veturinn. Taldist okk- ur svo til, að við allir til samans veiddum 1000 kanínur yfir vetur- inn, og það tvo vetur í röð. Var það ekki svo .lítill búbætir. Vana- lega byrjuðum við að veiða í n™7- embermánuði, og hættum í byrjun marzmánaðar. Fyrst þegar Nellie sá okkur taka byssuna, lifnaði heldur en ekki yf- ir henni. Vildi hún óhn fá að fara með okkur. Þorðum við ekki að láta hana fara, svo hún var lokuð inni. Ekki höfðum við samt farið langt að heiman, er Nellie kom til okkar. Hafði hún einhvern veginn sloppið út. Var hún þá ekki lengi að finna spor okkar og ná okkur. Var nú rétt að því komið, að við snerum aftur, því við héldum að hún mundi fæla allar skepnur frá okkur. Þó varð ekki af því. Stjúpi minn sagði Nellie að hún yrði að ganga á eftir okkur, og mætti ekki láta heyra til sín. Var hún vilj- ug að gera það, ef hún fékk að ganga á eftir þeim, sem á byssunni hélt. Gengum við vanalega svo, að sá sem á byssunni hélt, gekk á undan, en ekki samhliða. Var Nellie ekki fáanleg til að ganga annars- staðar en á milli okkar. Ekki hreyfði hún sig eða lét til sín heyra, þó hún sæi einhverja skepnu. Eins stóð hún kyr meðan byssunni var miðað, en eins fljótt og hún sá reykinn koma út úr byssuhlaupinu, þaut hún af stað að sækja veiðina. Rétti hún veiðina þeim, sem skaut, og tók sitt pláss fyrir aftan skytt- una. Vanalega þökkuðum við henni fyrir að færa okkur. veiðina, og varð liún glöð yfir því. Þó ltom það fyrir, að svo mikill veiðihugur var í okkur bræðrum, að við gleymdum að þakka henni fyrir það, sem hún færði okkur. Varð hún þá daprari í bragði og lagði næst veiðina við fætur okkar. Merkilegt var það, að aldrei gelti hún, er hún sótti það, sem við höfðum skotið. Ekki hljóp liún heldur eftir þeim skepnum, er höfðu orðið okkar varar, og hlupu áður en við komumst í færi við þær. Eg man heldur aldrei eftir að hún gelti, er hún hljóp eftir dýrum, sem hún veiddi sjálf. Er það ó- vanalegt af hundi. Ekki leið á löngu áður en við urðum þess var- ir, að Nellie sá betur en við. Tók liún þá upp á því að reka snopp- una í kálfann á þeim, sem á byss- unni hélt. Reisti hún þá höfuðið hátt og horfði í þá átt, sem hún sá
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166

x

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga
https://timarit.is/publication/895

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.