Helgafell - 01.12.1955, Page 12

Helgafell - 01.12.1955, Page 12
10 HELGAFELL stárlegri verkefni í fang, jafn lesinn og hann var orðinn í samtíðarljóðbók- menntum Norðurlanda. Hitt sætir þó meiri furðu, að sum frumkveðnu ljóð- in minntu meira á Stefán frá Hvítadal en svo, að þau gætu orðið höfundi sínum til varanlegrar ánægju, en Magnús var, að því er ætla mátti, flestum ólíklegri til að steyta á jafn auðsæju skeri. Onnur kvæði bókarinnar eru stór- um persónulegri, trúverðug í frásögn en jafnframt vel unnin og lýtalaus að byggingu. Samt sem áður mun flestum hafa fundizt, að þar kenndi miður en skyldi þess skáldlega flugs, hugkvæmni og dirfsku, sem þeir höfðu vænzt af Magnúsi, og jafnvel meðal kunningja hans vakti bókin sáralitla athygli. Slíkt tómlæti svarar þó engan veginn þeirri spurningu, hvers vegna Magnús lagði svo afdráttarlaust alla sjálfstæða ljóðagerð á hilluna, og verður að leita skýr- ingar á því annarsstaðar. III Það er vandalítið að ráða draum, sem kominn er fram, og þegar ég nú eftir langt árabil blaða að nýju í æskuljóðum Magnúsar Asgeirssonar, verður mér af þeim margt ljósara um þennan fornvin minn en auðveldlega varð séð fyrir þrem áratugum. Að minnsta kosti finnst mér auðsætt, að sitthvað það í þessum kvæðum, sem þá taldist til skáldlegra hugaróra, hafi nú, að höfund- inum öllum, öðlazt aðra og raunsannari merkingu. Eitt af athyglisverðustu kvæðum Magnúsar heitir Efinn og þetta hugtak verður honum hvað eftir annað að viðfangsefni. Á máli hans er efinn ,,píla- grímur sannleikans“, sem „reikar einn á krossgötum er kvölda fer, en veit ei, eftir hvaða stjörnum stefna ber“, og höfundurinn fer hvergi dult með það, að hann kjósi sér að eiga samfylgd með honum. En hann veit einnig, að „sæll er hver, sem vonin vélar, véli hún aðeins nógu lengi“, og víðar en á einum stað heitir hann á blekkinguna sér til ásjár. Það er einnig eftirtektarvert, að af tuttugu og sjö kvæðum í bókinni standa ekki færri en sextán í tengslum við nótt og myrkur og í einu þeirra kemur fyrir þessi eftirminnilega trúar- játning: Hvorki bið ég gulls né gæfu- gengis hinna virku daga, heldur ljúfrar villuværðar í vöku og blundi unz úti er saga. Það er hægur nærri að eigna augnablikinu það hugarástand ungs manns, sem lýsir sér í þessum ljóðlínum, en hvort mundum vér nú eftir á treystast til að synja fyrir einlægni þeirra? Og þó er hinu tvítuga skáldi fullkomlega ljóst, að hver sá maður, sem vitandi vits kýs sér slíkt hlutskipti, hefur í raun og veru markað lífi sínu lokaörlög:
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Helgafell

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Helgafell
https://timarit.is/publication/1076

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.