Tímarit Máls og menningar - 01.12.1946, Side 9

TVO KVÆÐI
247
SUMARNÓTT
Meðan þögnin leikur á liörpu kvöldroðans
og fjöllin speglast í hládýpi rökkurs,
sem aldrei verður að nótt,
siglir ástin yfir bárulausan sjó,
bíður ung kona við þaragróna vík
og lilustar ejtir blaki af árum.
Meðan œðarkollan sejur með höfuð undir vœng,
jer sól yjir höf — vekur máf og kríu —
er enn hrundið báti úr vör,
gripið hörðum höndum um hlumma.
Árablöðin kyssa lygnan jjörð eins og hvítir vœngir.
Þá eru hlunnar dregnir undan flœði
og beðið morguns og starfs,
án þess að gengið sé til hvílu.