Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.09.2011, Side 30

Að lokinni ræðu séra Hallgríms var sunginn sálmur Matthíasar „í Guðs
nafni heimkomin“ sem virðist ortur við lag sálmsins Þín miskunn, ó, Guð,
er sem himinninn há eftir Hartmann:
I Guðs nafni heimkomin! — Hvíl þig nú önd
í honum er sigurinn gefur.
Og brúðurin enn við hans aðra hönd
sem elskan og trúfestin sefur.
En fyrst er hann sveifyfir sviplegan mar
rann sólin á móðurlands tindum
og naturþoka vors þjóðernis var
að þynnast af árdegisvindum.
Ogfyrst er hann kvaddi sitt fornhelga láð
undfegurðar gullhjálmi skyggðum
kom Guðs rödd og sagði: „Þú drýgja skalt dáð
og duga þíns fósturlands byggðum.,,
Þá sór hann að hrœðast ei hatur og völd
né heilaga köllun að svíkja
og ritaði djúpt á sinn riddaraskjöld
sitt rausnarorð: „aldrei að víkja!,,
Svo fór hann og sigldi með þjóðmærings þor
í þessarar köllunar nafiii
sem fulltrúi kjörinn ogforseti vor
með frelsisins merkið í stafiii.
Svo kom hann og sigldi með sækonungs þrek
og sigurorð fullhuginn slyngi
og öndverður stóð hann og aldregi vék
með agishjálminn á þingi.
Því ofiar til Fróns sem hið skrautbúna skip
með skörunginn hugprúða renndi
því betur það þekkti sig sjálfi í hans svip
og sæmdir og tign sína kenndi.
28