Rökkur - 01.06.1931, Síða 21

ROKKUR
115
yður? Nei, elsku vinur og kenn--
ari, eg vona þér verðiS hjá mér og
liúkið við að kenna mér. Þér meg-
ið vera óhræddur um að eitthvað
legst til um embættisframa Don
Benjamíns. ÞaS skal vera mér hið
fvrsta og æðsta áhugamál, og fyrr
eða síðar mun eg gera honum
meira til vegsauka en faðir hans
sjálfur fer fram á. Það er heldur
ekki svo, a'S þetta erkidjákna-
dæmi þarna sé í nokkurn máta
samboðið syni annars eins manns
og þér eruð.“
Don Torribio fylgdist þá með
til Badajoz og var þar hjá læri-
sveini sínum i hans nýju upphefð.
Þar bjó hann i einhverjum feg-
urstu herbergjum biskupshallar-
innar og sýndu allir honum lotn-
ingu, er þeir sáu að hann var svo
mikið uppáhald biskupsins og
hugðu hann miklu ráSa um náðar-
veitingar hans. En af biskupi er
þaS aS segja, aS hann tók skjót-
um framförum í hinum leyndar-
dómsfullu vísindum, enda var
kennarinn frábær snillingur. í
fyrstunni lá viS aS biskupinn væri
of ákafur viS námiS, en smám
saman hægSi hann á sér og gætti
þess vel, aS töfranámiS kæmi
hvergi í bága viS skyldur þær, er
hann hafSi aS rækja í embætti
sínu. Hann var á þeirri skoðun, aS
ekki væri einhlítt fyrir mann í
biskupsstöSu aS menta anda sinn
með fjölbreyttri og fágætri lær-
dómsþekkingu, heldur yrSi hann
einnig aS vísa öSrum veg til
himna og gera sér far um aS hin
helgu fræSi bæru blóm og ávöxt
í sálum trúaSra manna. Sakir
bessa viturlega ráðlags barst orS-
rómur hins hálærSa kirkjuhöfS-
ingja um alla kristnina, og þegar
minst varSi var hann kjörinn erki-
biskup i Compostella. Eins og
nærri má geta, fékk þaS bæSi leik-
um og lærSum í Badajoz hinnar
mestu hrygSar aS verSa aS sjá á
bak svo trúuSum og lærSum sálna-
hirSi og sýndu kórsbræðurnir
honum hinn síSasta virSingarvott
er þeir í einu hljóSi lögSu honum
i sjálfs vald aS velja eftirmann
sinn. Don Torribio slepti ekki
þessu tækifæri til þess aS tala máli
sonar síns. Hann baS erkibiskup-
inn nýja aS veita honum biskups-
embættiS, sem nú var orSiS laust,
cn erkibiskupinn hafSi sig undan
honum meS vinsamlegustu orSum.
„ÞaS veit hamingjan," sagSi hann,
„hvaS eg fyrirverS mig, og hvaS
mér þykir sárt, aS eg neySist til
þess aS synja kennara mínum, sem
eg virSi mest allra manna, um
annaS eins lítilræSi. En eg sé mér
ekki annaS fært. Don Ferdinand
de Lava jarl i Kastilíu biSur um
embætti'Ö handa einum af frændum
sínum. Þessi stórhöfSingi hefir
gert mér svo margfaldan greiða,
aS brýnasta skylda býSur mér nú
aS láta þennan eldri velgerSar-
8*