Rökkur - 01.06.1931, Síða 67

R O K K U R
161
Þegar nú Dantés hafði um stund
hlustað á ábótann, fullur undrunár
yfir öllu því, sem hann hafði heyrt,
fékk hann slíkt álit á ábótanuin fyr-
'r hyggindi og reynslu hans, að hann
fór að hugleiða, hvort ekki gæti
hugsast, að ábótinn gæti ráðið þá
gátu, hvers vegna sér hefði verið
'arpað í fangelsi.
„Eg hefi verið að hugleiða það,“
sagði Dantés loks, „að fyrst þér hef-
ir orðið svo mikið ágengt hér, þar
sem þú hefir verið einn og án nokk-
urra tækja og aðstoðar, og þar sem
þin var stranglega gætt, þá hefði
þér hlotið að verða mikið ágengt,
ef þú hefðir haldið frelsi þínu. Þú
hefðir orðið mikill maður. Þú hefð-
ir unnið afreksverk."
„Ef til vill hefði þá ekkert eftir
niig legið. Erfiðleikarnir skerpa gáf-
urnar. Það þarf þrýsting til þess að
kveikja í púðri. Fangavistin þrýsti
niér til þess að beita allri sálar og
líkamsorku minni við viðfangsefni
niín. Hugsanir mínar voru eins og
dreifð ský. Erfiðleikarnir, fangelsis-
vistin, þrýstu þeim saman. Samruni
þrunginna skýja framleiðir rafmagn.
Rafmagn framleiðir eldingu. Elding-
in framleiðir — ér ljós.“
„Nei, — eg skil ekki,“ sagði Dan-
tes og fyrirvarð sig fyrir þekkingar-
skort sinn. „Sum orða þeirra, sem
þú notar, skil eg ekki. Þú hlýtur að
yera mjög hamingjusamur í þekk-
ingarauðlegð þinni.“
Ábótinn brosti.
„En það var annað, sem lá á bak
við orð þín áðan? Er það ekki rétt
61 getið.“
„Jú,“ svaraði Dantés.
„Segðu mér alt af létta.“
»Eg var aðeins að hugsa um það,
a nieðan þú sagðir mér sögu þina,
að þú ert ókunnur því, sem á daga
mina hefir drifið.“
„Þú ert svo ungur, vinur minn,
æfi þin er enn svo skömm, að hún
getur ekki hafa verið viðburðarík."
„Eg er ungur,“ kallaði Dantés. „En
hræðileg örlög hafa orðið hlutskifti
mitt. Eg átti ekki slík örlög skilið.
Eg hefi ákallað, eg hefi formælt
guði. Ef eg aðeins gæti hefnt mín
á þeim, sein hrintu mér út í ólánið,
þá gæti eg varist formælingarhugs-
unum. Þvi eitt sinn óttaðist eg guð
og elskaði hann.“
„Þú heldur því þá fram, að þú
sért saklaus af þeim glæp, sem þú
ert ákærður fyrir?“
„Algerlega saklaus. Eg sver við
minningar mínar um þær manneskj-
ur, sem eg elska heitast af öllu í
heiminum, föður míns og Mercédés-
ar.“
„Komdu,“ sagði ábótinn og lok-
aði geymslustaðnum og færði siðan
rúmið aftur á sinn stað. „Það er
best, að þú segir mér sögu þína.“
Og Dantés sagði honum æfisögu
sina. Hann sagði honum frá föður
sinum og æskuárum, frá þvi, er
hann fyrst gerðist farmaður, frá þvi,
er hann fyrst fór í langferð, alla
leið til Indlands, og loks frá sein-
ustu sjóferðinni, þegar Leclere kap-
teinn lést, frá pakkanum, sem hann
afhenti honum til varðveislu, og til
þess að afhenda persónulega mar-
skálknum mikla. Og hann sagði á-
bótanum frá viðtali sínu við mar-
skálkinn og frá því, að í stað kvitt-
unar fyrir pakkann, var honum
fengið í hendur bréf, sem skrifað
var utan á til M. Noirtier. Og loks
skýrði hann honum frá hvað gerð-
isti þegar til Marseille kom, frá því
er hann fann föður sinn illa á sig
11