Rökkur - 01.06.1931, Síða 78

172
ROKKUR
hermenn voru hafðir á verði til
skiftis. Gangsvalirnar voru lagðar
hellum. Hafði ábótinn hugsað sér
að haga verkinu þannig, að hægt
væri, þegar Jientast þætti, að losa
helluna, kippa varðmanninum nið-
ur, kefla hann og binda, áður en
hann gæti kallað á hjálp. Því næst
gæti fangarnir komist út á ytri
veggi kastalans og niður vegginn
með því að nota reipstiga ábótans.
Gleðiglömpum brá fyrir í augum
Dantésar, er ábótinn var að skýra
fyrir honum fyrirætlun sina. Hon-
um fanst þetta alt svo einfalt, að
hann undraðist stórum, að sér skyldi
aldrei hafa dottið þetta í hug fyr.
Og þeir tóku til að erfiða strax þá
um daginn. Tilbreytingin fr'á námi
og kenslu og kyrrsetu hafði góð
áhrif á þá. Og þá ekki síst vonirn-
ar, sem verk þeirra hafði vakið í
hugum þeirra. Ekkert tafði ]iá frá
verkinu, nema að þeir urðu að fara
til klefa sinna á ákveðnum tímum,
sem sé þegar fangavarðarins var
von, þvi ef hann hefði komið að
„tómum kofunum“, hefði auðvitað
alt komist upp. En þeir voru svo
heyrnarnæmir orðnir, að þeir
heyrðu fótatak hans í fjarska, og
aldrei kom það fyrir, að þeir væri
ekki komnir í klefa sína í tæka tíð.
Allmiklum erfiðleikum var það
bundið fyrir þá, að losna við gröft-
inn, en þeim tókst það samt. Þeir
urðu að mylja moldina mjölinu
smærra og henda henni út um
klefagluggana, þegar vindur var,
sem feykti henni burtu, en þeir
lögðu einnig mold frá sér í horn-
um og skúmaskotum, þar sem þeir
þóttust vissir um, að ekki yrði eft-
ir henni tekið.
Og þannig leið ár. Þeir erfiðuðu
dag og nótt með hinum lélegu verk-
færum sínum og hafði orðið furðu-
lega mikið ágengt. Og allan þennan
tíma hélt ábótinn áfram að fræða
Dantés með viðræðum. Hann hélt
áfram tungumálakenslunni þannig.
Og hann sagði honum frá mörgu
merkilegu úr sögu þjóðanna, frá
mikilmennum sögunnar, sem gátu
sér frægð um aldir alda. Abótinn
var mentaður maður og veraldar-
vanur. Hann hafði dvalið með tign-
arfólki og mentuðu og framkoma
hans bar þess öll merki. Hann var
þunglyndislegur nokkuð, en svipur-
inn og framkoman öll var hin virðu-
legasta, og svo kurteis var hann, að
enginn hirðsiðameistari hefði getað
að fundið, en Dantés var þeim hæfi-
leika gæddur, að hann gat samið sig
að siðum annara, og bráðlega fór
þess að gæta í framkomu hans, hver
áhrif samveran við ábótann hafði
á hann, samveran og hin aukna
fræðsla, sem ábótinn lét honum i
té. Og bráðlega var svo komið, að
ef Dantés hefði alt i einu orðið
frjáls og fengið fé nóg handa milli
til þess að búa sig að tiginna manna
háttum, þá hefði hann getað dvalist
með tignum og mentuðum mönnum
án þess nokkurn grunaði, að hann
væri sjómaður, óskólagenginn, og
verið hegningarhúsfangi í tilbót.
Þegar ár var liðið og nærri misseri
voru hin nýju göngu nærri fullgerð.
Þeir urðu nú að grafa mjög gætilega,
því þeir heyrðu nú glöggt fótatak
varðmannsins yfir hiifðum sér. Þeir
urðu nú og að bíða þess, að nótt
yrði nægilega dimm, til þess að
freista að leggja á flóttann. Og það,
sem þeir óttuðust mest nú, var það,
að þær steinastoðir, sem þeir höfðu
umbúið undir hellunni, myndu bila
áður en flóttastundin rynni upp. En
Dantés hafði komist yfir brot úr