Úrval - 01.03.1982, Blaðsíða 118

116
Hvar vœri ég staddur án þeirra?
ÚRVAL
ÉG
OG ÁHYGGJURNAR
MÍNAR
— Robert Morley —
*
*
*
*
*
g er á eilífum þönum og
hef áhyggjur af öllu. A
meðan ég held á
morgunverðarbakkanum
niður stigann geri ég mér grein fyrir
að ef ég dytti skyndilega gæti skörðótt
brúnin á smjördiskinum orðið til þess
að blinda mig.
Þegar ég næ að eldhúsborðinu tek
ég eftir því að pósturinn liggur óupp-
tekinn á því. ,,Hver býr í
Berhamsted?” spyr ég sjálfan mig.'
„Vinur eða lánardrottinn?” Mér
gefst varla tími til að fagna því að vera'
kominn heilu og höldnu niður
stigann fyrr en ég er farinn að íhuga
hörmungar gjaldþrots.
Nýt ég þess að hræða sjálfan mig
svo tugum skiptir á dag? Ég hef verið
að því síðastliðin 70 ár og hef haft
áhyggjur af öllu mögulegu sem
stafrófíð frá A - Ö getur nefnt. Til
dæmis stefnumót: („Bankastjórinn
óskar að hitta þig í dag.”). I lý£tu:
(Dugar nokkuð að hoppa æðislega
upp í loftið um leið og lyftan skellur á
kjallaragólfinu?). I dýragarðinum:
(Sú hætta vofír alltaf yfír að einn úr
þínum hópi komi of nálægt
rimlunum og verði étinn af ljóni).
Friðuð landsvæði villidýra hafa ekki
síður verið blessun en hefðbundnir
dýragarðar, svo miklar áhyggjur hafa
þeirfært manni.