Morgunblaðið - 04.03.1999, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 04.03.1999, Blaðsíða 44
44 FIMMTUDAGUR 4. MAEZ 1999 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR GUNNÞORUNN EGILSDÓTTIR + Gunnþórunn Egilsdottir fæddist í Hafnarfirði 10. júní 1911. Hún lést á St. Jósefsspít- ala 25. febrúar síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru Þórunn Einarsdóttir, hús- móðir, f. 16.12. 1883, d. 28.5. 1947, og Eg- ill Guðmundsson, sjómaður, f. 2.11. 1881, d. 29.9. 1962, frá Hellu í Hafnar- firði. Systkini Gunn- þórunnar voru átta. 1) Jensína, f. 21.9. 1905, d. 5.6. 1991, maki Gísli Sigurgeirsson, f. 1.3. 1893, d. 7.5. 1980. 2) Sigríð- ur, f. 2.10. 1906, d. 1.4. 1950, maki Jón Finnbogason, f. 1.10. 1907, d. 1.12. 1987. 3) Guðmund- ur, f. 25.10. 1908, d. 31.1. 1987, maki Asta Einarsdóttir, f. 1.10. 1917, þau skildu. 4) Einar, f. 18.3. 1910, maki Margrét Thoroddsen, f. 19.6. 1917. 5) Nanna, f. 10.8. 1914, d. 22.3. 1979, maki Björn Sv. Björnsson, f. 15.10. 1909, d. 14.4. 1998. 6) Svanhvít, f. 10.8. 1914, d. 12.11. 1998, fyrri maki Óskar Guðnason, prentari, þau skildu, seinni maki Jan Moravek, f. 25.5. 1912, d. 25.5. 1970, þau skildu. 7) Gísli Jón, f. 31.3. 1921, d. 23.4. 1978, maki Sigrún Þor- Það fyrsta sem ég man eftir ömmu var það þegar hún og afi komu að sækja mig og bróður minn, en við átt- um að fá að fara í kirkju með þeim. Það var Fríkirkjan í Hafnarfírði, en þar söng amma og hafði gert síðan -*hún var ung stúlka. Amma og afi fóru stundum að synda á morgnana, þá fengum við líka stundum að fara með, sem okkur þótti mjög skemmtilegt og ekki var það verra þegar heim var komið að amma smurði lungamjúkt brauð með marmelaði. Þegar ég hugsa um ömmu finnst mér að það hafi alltaf verið sólskin, kannski vegna þess að við sátum ósjaldan úti í garði í skotinu hjá ömmu og nutum sólarinnar, drukkum kaffi og spjöll- uðum, alltaf var nóg pláss fyrir alla og alltaf hægt að ná í fleiri stóla. Mér fannst gott að tala við hana, hún var góður hlustandi, skilnmgsrík, hrein- skilin og hvetjandi. Amma var algjör bindindismann- Æskja á vín og tóbak. Hún var í -""emplarafélagi Hafnarfjarðar frá því að hún var ung. Hún hafði gaman af að spila félagsvist og fóru hún og mamma gjarnan saman. Hún var mjög dugleg og áhugasöm í því sem hún tók sér fyrir hendur. Hún var alltaf fyrst að setja niður kartöflurn- ar á vorin og einnig að taka þær upp á haustin. Þegar við svo settum okk- ar kartöflur niður kallaði hún á okkur í kaffi og pönnukökur. Snjórinn var varla falMnn á gangstéttina og tröpp- urnar þegar hún var búin að sópa honum í burtu. Hún vildi hafa allt í föstum skorðum, var mjög stundvís og lét aldrei bíða eftir sér. Það gladdi hana að fá börnin í heimsókn og alltaf var hún tilbúin að gæta þeirra ef á ijiurfti að halda. Þá var stundum farið í berjamó. Amma var árviss þátttakandi í Kvennahlaupinu í júní frá upphafi, sem og annað kvenfólk í fjölskyld- unni. Eins og gefur að skilja var hún oft elsta konan og var heiðruð með blómum. Þá var hefð fyrir því að pabbi bakaði vöfflur og hellti upp á könnuna fyrir okkur. Amma og afi höfðu gaman af að ferðast og fóru þau í hin ýmsu ferða- lög bæði innanlands sem og erlendis. Síðastliðið haust fóru hún, mamma, pabbi og ég til London, en hún hafði ¦jnjög gaman af að fara þangað og 'KÍkja í búðir. I þeirri ferð sagði hún við mig: „Þetta er síðasta ferðin mín hingað." Það er ekki hægt að minnast ömmu án þess að segja frá því hvað hún var mikill dýravinur. Alltaf gaf hún fuglunum og hún vissi hvað þeim þótti best. Þegar amma var um sextugt lét hún draum sinn rætast og keypti vérslunina Skemmuna við Reykjavík- urveg og rak þar vefnaðarvöruversl- leifsdóttir, f. 16.12. 1927. 8) Ingólfur, f. 4.12. 1923, d. 2.1. 1988, maki Svava Júl- íusdóttir, f. 30.12. 1925. Hinn 18. maí 1933 giftist Gunnþórunn Sigurbirni Magnús- syni, hárskera frá Borgarnesi, f. 2.10. 1910, d. 20.9. 1994. Foreldrar hans voru Magnús Þorbjarnar- son söðlasmiður og skókaupmaður í Borgarnesi, f. 4.10. 1873, d. 5.5. 1942, og Ingibjörg Einarsdóttir húsmóðir, f. 8.6. 1878, d. 20.2. 1953. Gunnþórunn og Sigurbjörn hófu sinn búskap í Hafnarfirði en fluttu 1955 til Garðabæjar og bjuggu þar til æviloka. Börn Gunnþórunnar og Sigur- björns eru: 1) Sigríður Laufey, f. 28.8. 1934, maki Geir Magnússon, f. 13.8. 1933. Börn þeirra eru: Sig- urbjörn, f. 21.11. 1953, maki Gullí Berg, f. 28.6. 1957, börn þeirra eru: Stella, Gunnar og Aron. Stella og maki hennar Svavar Hrafn Svavarsson eiga soninn Kristdfer. Gunnþórunn, f. 20.9. 1955, maki Kristinn Kolbeinsson, f. 3.4. 1957. Börn Gunnþórunnar og fyrrv. maka, Sigurðar Kr. Sig- un í um aldarfjórðung með sóma og góðri þjónustulund. Hún lagði hart að sér tii þess að eignast Skemmuna. Aður en hún mætti í búðina á morgn- ana bar hún út Morgunblaðið til þess að endar næðu saman. Það kom aldrei annað til greina en að borga reikninga á gjalddaga. Það segir svo- lítið að í þessi 25 ár voru aðeins tvær konur i hálfu starfi hjá henni. Hún hætti rekstri fyrir rúmum þremur ár- um, þá að verða 84 ára. Nú legg ég augun aftur, ó, Guð, þinn náðarkraftur mín veri vörn í nótt. Æ, virzt mig að þér taka, méryfirláttuvaka þinn engil, svo ég sofi rótt. (Þýð. S. Egilsson.) Elsku amma, ég kveð þig með virð- ingu og söknuði, þakka þér fyrir allt sem þú kenndir mér með góð- mennsku þinni. Elsku mamma, Ölli og aðrir að- standendur, megi algóður Guð styrkja ykkur í sorginni. Gunnþórunn. Elsku amma. Eg veit að ég ætti ekki að vera sorg- mædd núna þegar þú hefur kvatt líf- ið, sátt við þitt og tilbúin að fara, en það vantar svo mikið þegar þú ert farin. Þú varst aðalmanneskjan í fjöl- skyldunni og eldhúsið þitt var sam- komustaðurinn, því fleiri sem voru í kaffi, því ánægðari varst þú. Þú varst alltaf svo hraust og dugleg að kannski fannst mér að þú yrðir bara alltaf hérna hjá okkur. Ég er svo stolt af þér amma, því enginn kemst með tærnar þar sem þú hafðir hælana. Ég hef oft montað mig af þér og sagt stolt frá kraftinum og eljuseminni í þér, þú gafst aldrei upp og ætlaðir þér frekar að gera meira en minna. Við sögðum oft í gríni að þú værir hraustasti unglingurinn í fjöl- skyldunni en veistu, það var satt, þú varst óstöðvandi og þú þurftir alltaf að hafa eitthvað fyrir stafhi. Þú elskaðir vorin og sumrin, birtuna og ylinn og þú varst svo jákvæð og fjörug, svo lifandi. Það var svo ríkt 1 þér að drífa hlutina af og slagorðið var „það er ekki eftir sem búið er". Það stóð aldreí á þér, amma, ef það vant- aði aðstoð og jafhvel þó það vantaði ekki aðstoð, þá mætti mín samt, tílbú- in að rétta hjálparhönd og tilbúin að drífa hlutina af. Þú gladdist alltaf ef þú gast gefið, þú gafst og gafst, ver- aldlega hluti og af sjálfri þér og allir hændust að þér, fullorðnir og börn en börnin áttu alveg sérstakan stað í hjarta þínu og þar áttu stóran vina- hóp. Við systkinin vorum svo lánsöm að búa í næsta húsi við ykkur afa og urðssonar eru Haukur og Auð- ur, börn Gunnþórunnar og Kristins eru Sigríður María, Kol- beinn og Geir. Hrafnhildur, f. 9.6. 1959, börn hennar og fyrrv. maka, Guðmundar Loga Oskars- sonar eru Eva María og Davíð. Magnús, f. 30.9. 1961, maki Vala Margrét Grétarsdóttir, barn Magnúsar og fyrrverandi maka Söndru Friðleifsdóttur er Geir, börn Magnúsar og Völu eru Sig- urbjörn og Magnús Grétar. Þor- valdur, f. 16.11. 1966. 2) Örlyg- ur, f. 29.6. 1945, maki Lilja Óskarsdóttir, f. 25.3. 1946, börn Örlygs og fyrrv. maka, Svanfríð- ar Blöndal, f. 24.6. 1944, eru Sig- ríður, f. 7.5. 1963, maki Dam'el Þorsteinsson, f. 25.11. 1958, þeirra börn eru Arna og Árný. EgiII, f. 20.9. 1965, maki Auður Lísa Antonsdóttir, f. 23.11. 1964, þeirra börn eru Agnes Osk og Egill Örn, auk þess á Egill dótt- ur, Evu Dögg. Ingibjörg, f. 12.9. 1966, sambýlismaður Garðar Kjartansson, f. 25.3. 1951, börn Örlygs og Lilju eru Freydís, f. 5.1. 1973, barn hennar er Karit- as Róbertsdóttir, Bergdís, f. 6.3. 1977, sambýlismaður Bento Costa Guerreiro, f. 15.7. 1974. Gunnþórunn vann við verslun- arstörf mestallan sinn starfsald- ur. Hún vann í Blómabúðinni Bur- kna í Hafnarfirði til ársins 1972 þegar hún keypti verslunina Skemmuna og rak hana allt til ársins 1995, þá 84 ára að aldri. Utför Gunnþórunnar fer fram I dag frá Fríkirkjunni í Hafnar- firði kl. 13.30. ég gat farið til þín þegar mig langaði, þú tókst alltaf vel á móti litlu vinkon- unni þinni og þegar kom að því að ég byrjaði í skólanum tókstu að þér að styðja mig í heimanáminu, þá fór litli námsmaðurinn út til ömmu að læra og þú hvattir mig endalaust. Á sunnu- dögum fórum við svo saman í kirkju þegar þú söngst í Fríkirkjukórnum í Hafnarfirði og á haustin fórum við út í móa að tína ber. Það er mér ómetan- leg minning núna, sá tími sem við átt- um saman. Stundum fóruð þið afi með okkur systkinin í sund á morgnana í sumarfríinu ykkar, þá reyndi ég að synda eins og hinir, full sjálfstrausts með kútinn á bakinu, og þegar þú sagðir mömmu frá tilþrifunum, gat maður borið höfuðið hátt og verið stoltur af hundasundinu. Þannig varstu amma, hældir og hvattir, þú lést mig finna að þú hafðir trú á mér, það er barni ómetanlegt og æ síðan hefur þú veitt stuðning og sýnt áhuga á því sem ég hef gert og tekið mér fyrir hendur. Þegar lífið reyndist snú- ið var svo gott að koma til þín til að spjalla - þú varst svo mikill spekingur amma og þú sagðir svo oft „hið mjúka vinnur það harða - hið hlýja vinnur það kalda". Þannig lagðir þú áherslu á að við ættum alltaf að fyrirgefa og all- ir ættu að vera vinir. Evu Maríu og Davíð er það ómetanlegt að hafa alist upp í næsta húsi við lang-ömmu sína, eftir að ég flutti aftur heim tíl föður- húsanna því þau nutu elsku og um- hyggju þinnar ríkulega og ekki bara þau heldur vinir þeirra Kka, allir voru velkomnir og það var líka svo lýsandi fyrir þig að þú mundir alltaf eftir smá- fuglunum. Þú kenndir okkur að treysta á Guð og bænina og nú, elsku amma mín, þegar þú hefur slökkt ljós- ið í eldhúsinu þínu, og eftir sitja allar góðu minningarnar sem ég er svo þakklát fyrir, þá treystí ég á bænina og bið Guð að geyma þig. Þín Hrafnhildur. Á fyrstu áratugum aldarinnar kúrði lítið fiskimannaþorp í hæðum og holtum við Hafnarfjörðinn. Þar þekktust allir, flestir höfðu lítið handa á milli af veraldlegum gæðum, en fólk kom hvert öðru við og tók þátt í gleði og sorgum hvers annars. I litlu húsi að Hæðarenda steig Gunnþórunn föð- ursystír okkar sín fyrstu spor í faðmi stórrar og samheldinnar fjölskyldu, dóttír hjónanna Þórunnar Einars- dóttur og Egils Guðmundssonar. Það voru ekki aðeins foreldrarnir og börn- in níu sem mynduðu sterkan og svip- mikinn kjarna heldur voru einnig mikil tengsl við aðra fjölskyldumeð- limi og gestkvæmt var mjög á heimil- inu. Þegar Gunnþórunn var nálægt tíu ára aldri byggði Egill afi okkar hús að Austurgötu 23 og þangað flutti fjölskyldan. Gunnþórunn var fimmta í röðinni og áttí hún að heita í höfuðið á móðursystur sinni, Guðrúnu. Guðrún dró eitthvað úr þeirri hugmynd, sennilega af eintómri hlédrægni. Það varð því úr að barnið var skírt í höf- uðið á systrunum báðum, Guðrúnu og Þórunni ömmu. Það var alltaf mjög kært með Gunnþórunni og Guðrúnu og sagði sú síðarnefnda henni seinna að hún hefði séð eftir því að hafa ekki þegið nafngiftina að fullu. Fjölskyld- an var nvjög samrýmd og ríktí að jafnaði glaðværð á heimilinu enda systkinin öll með afbrigðum hlátur- mild og hress, en þau fóru ekki á mis við sorgir og áhyggjur. Það var mikið álag á þau öll, þegar Guðmundur, elsti bróðirinn, fékk blóðeitrun í fót- inn og var lengi rúmliggjandi. En bjartsýnin réði ríkjum eins og glöggt má finna hjá föður okkar og öllum þeim systkinum hans sem við bárum gæfu til að kynnast, en Sigríði kynnt- umst við því miður ekki því að hún dó ung. Bjartsýn, lífsglöð og söngelsk voru þau með afbrigðum. Gunnþór- unn söng lengi í kirkjukór Frflrirkj- unnar í Hafnarfirði, enda mjög trúuð og lifði lífinu með sannkristnu hugar- fari. Það var oft þröngt í búi, lífsbar- áttan hörð og fjölskyldufaðirinn á sjónum. Börnin fóru ung að leggja sitt af mörkum tíl heimilishaldsins með ýmsum störfum, bæði innan og utan heimilis. Þar lá Gunnþórunn ekki á liði sínu og tók mjög mikinn þátt í öllum störfum á heimilinu, enda hjálpsöm og skapgóð með afbrigðum allt frá barnsaldri. Faðir okkar minn- ist þess ekki að hafa nokkurn tíma séð hana reiðast eða æsa sig yfir hlut- unum heldur tókst hún á við lífið með fádæma jafnaðargeði og glaðri lund. Það var alltaf yndislegt að koma til Gunnþórunnar og við minnumst þess allt frá æskuárum. Hún tók á mótí okkur með opinn faðminn og ástúðleg orð á vörum. Hún var svo Hý og góð og vildi allt fyrir alla gera. Gunnþór- unn var alla tíð einstaklega falleg kona og bar aldurinn með reisn. I okkar huga tengist minning Gunn- þórunnar hvunndagshetju, sem vann verk sín án þess að fjölyrða um þau, hlúði að fjölskyldu sinni án þess að ætlast til neins í staðinn. Hún gerði heiminn einnig mannúðlegri því hlýja hennar og góðvild fór ekki framhjá neinum sem kynntist henni, jafnvel ekki þeim sem þekktu hana lítið. Hún var ein af þeim manneskjum sem brosti til manns með öllu andlitínu og ekki síst augunum. Það eru ekki nema örfá ár síðan hún hljóp um búð- ina sína, en hún áttí og rak vefnaðar- vöruverslunina Skemmuna í Hafnar- firði. Þar hafði hún fallegar vörur og vildi helst ekkert fyrir þær taka, ef bróðurbörnin föluðust eftir efnum í gardínur og jóladúka. Það lýsir best dugnaði hennar og eljusemi að ekki eru nema þrjú ár síðan hún seldi búð- ina og dró sig út úr rekstrinum, þá velfullorðin kona. Þegar fréttíst að Gunnþórunn hefði selt Skemmuna rann það fyrst upp fyrir okkur að hún var komin á miðjan níræðisaldur. Gunnþórunn og Sigurbjörn Magnús- son, maður hennar, byggðu hús í Garðabæ, á fallegum stað þar sem enn er víðátta rétt við Gálgahraunið á Alftanesi. Þar bjó Gunnþórunn áfram eftír að maður hennar dó og var svo gæfusöm að hafa börnin sín í næsta nágrenni, soninn Örlyg í sama húsi og dótturina Sigríði eða Dúrrý, eins og hún er kölluð í fjölskyldunni, í húsinu beint á mótí. Betri aðstæður er vart hægt að hugsa sér, enda fjölskyldan öll mjög samrýmd og aðdáunarvert og fallegt samband margra kynslóða í þessum tveimur húsum. Dúrrý var okkur sem stóra systir á árum okkar í Mexíkó og erum við þakklát Gunn- þórunni fyrir að „lána" foreldrum okkar hana kornunga til fjarlægs lands. Það er með mikilli eftirsjá að við horfum á bak öllum systkinum pabba. Þau voru fastur punktur í tílveru okk- ar, það gustaði af þeim á einn eða annan hátt og sannarlega var engin lognmolla á þeim bæ. Þau voru sjálf- um sér samkvæm, höfðu ákveðnar skoðanir og þorðu að segja þær. Og umfram allt var mikið hlegið í návist þeirra. Við minnumst Gunnþórunnar með miklum trega og vottum börnum hennar og fjölskyldum þeirra dypstu samúð okkar við fráfall hennar. Einnig fóður okkar, sem hefur mátt kveðja tvær systur sínar með aðeins þriggja mánaða millibili. Blessuð sé minning elsku Gunn- þórunnar. María, Egill, Þórunn, Sigtirður og Margrét Einarsbörn. Mér finnst svo stutt síðan ég sat í eldhúsinu hennar ömmu „lang" og úðaði í mig pönnsunum hennar sem voru þær bestu í heimi. Hún töfraði þær fram á mettíma en hafði varla undan því við krakkarnir vorum jafnfljótir að renna þeim niður. Að maður tali nú ekM um rabarbaragrautinn hennar og hunangs-cheeriosið sem var í miklu uppáhaldi hjá okkur krökkunum. Já, enginn fékk að vera syangur hjá henni langömmu. Það var alltaf svo gott að vera hjá henni. Hún var svo góð og alltaf svo örlát. Hún kenndi mér ljóð og bænir og sagði mér frá Jesú. Hún trúði á svo margt gott. Hún trúði því að hið góða sigri alltaf hið illa. Það var sko ekkert sem stoppaði langömmu. Eí' hún ætlaði sér að gera eitthvað þá gerði hún það. Hún lagði aldrei árar í bát og gafst upp, það hugtak var ekki til í hennar orðasafni. Hún setti niður kartöflur á vorin og tók þær svo upp á haustin og stundum fyrir aðra líka. Hún tók þátt í Kvennahlaupinu á hverju einasta ári og var oftast aldursforseti þar. Hvað henni þóttí gaman að taka á móti blómvöndunum sem hún hlaut ár eftir ár fyrir þennan heiður. Hún ljómaði öll á sviðinu, og maður var svo stoltur af því að vera langömmubarnið hennar. Það var svo sannarlega hægt að vera stoltur af henni. Það komast fáir, ef nokkur, með tærnar þar sem hún hafði hælana. Alltaf mundi hún eftir þeim sem minna máttu sín, smáfuglunum. I vetrarkuldanum þegar lítið var um ætí gaf hún þeim fuglafóður og oft var þröng á þingi í garðinum, bæði fyrir framan og aftan húsið. Hún elskaði vorið, þegar myrkrið og skammdegið víkja fyrir birtu og yl, og ef snjórinn var seinn að yfirgefa garðinn þá mokaði hún honum bara út fyrir girðinguna, svona til að flýta fyrir vorinu. Það þýddi ekki að sitja og bíða! Hún var alltaf svo jákvæð, jafnvel þegar hún lá veik á spítalanum. Þegar maður kom til hennar og spurði: „Hvað segirðu, amma mín?", þá var svarið alltaf: „Eg segi allt ágætt", og svo brosti hún sínu blíðasta. Elsku langamma mín. Þú varst sú allra besta, og ert, því að í mínu hjarta og okkar allra, verður þú alltaf til. ÖU góðu ráðin þín og trúin á Guð og englana hafa styrkt mig í trúnni og munu fylgja mér alla ævi. Eg mun alltaf minnast þín með brosandi hjarta og þökk fyrir allt sem þú gerðir fyrir mig. Vertu, Guð faðir, faðir minn, í frelsarans Jesú nafni, hönd þín leiði mig út og inn, svo allri synd ég hafni. (H.Péturss.) Guð geymi þig, elsku amma mín. Þín Eva María. Yndisleg mágkona mín, Gunnþór- unn, lést sl. fimmtudag aðeins rúmum þrem mánuðum eftir lát Svanhvítar systur sinnar. Þau voru níu systkinin, en nú er aðeins Einar, maðurinn minn, eftir af þessum glaðværa og söngelska systkinahópi. Systurnar voru fimm og höfðu þær allar fallega söngrödd. Tvær þeirra urðu óperu- söngkonur, Nanna og Svanhvít, en hinar þrjár, Jensína, Sigríður og Gunnþórunn, sungu allar í kórum. Mér eru sérstaklega minnisstæðir tönleikar Tónlistarkórsins árið 1947. Þá sungu allar systurnar í kórnum en Nanna og Svana einsöng. Bræðurnir voru líka allir með góða söngrödd, en mest bar þó á Guðmundi, sem söng í áratugi bæði innanlands og utan með Karlakór Reykjavíkur. Auk þess spil- aði hann frábærlega á fiðlu. Ung að árum felldu þau hugi sam- an Gunnþórunn og Sigurbjörn, hár- skerameistari. Hann var frá Borgar- nesi, en þau settust að í Hafnarfirði, þar sem Gunnþórunn var fædd og uppalin. Síðar reistu þau sér hús í Garðabæ. Gunnþórunn var sérstak- lega myndarleg húsmóðir og bar heimili þeirra þess glöggt vitni. Það var sannkallaður griðastaður fjöl- skyldunnar. Sigurbjörn lést árið 1994 og hafði hann þá átt lengi við vanheilsu að
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.