Eimreiðin


Eimreiðin - 01.07.1937, Page 76

Eimreiðin - 01.07.1937, Page 76
308 MENNIRNIR OG STEINNINN EIMKEIÐIN Ég lagði ætíð leið mína suður með Tjörninni og suður Mela. Mér fanst þetta friðsæl og fögur leið og stutt út úr bæn- um. Ég var altaf í ákaflega glöðu skapi, eins og ungir menn eru, sérstaklega þegar þeir eru nýkomnir úr dauðahættu til hins þráða og fagra lífs. Það var vor, bæði í náttúrunni og í mér sjálfum. Nokkuð sunnarlega á Melunum var stór steinn. Hann lá þar ofan á mölinni, hér um bil jafn á allar hliðar og einkar þægi- legt sæti, sléttur að ofan og mátulega hár. Ég tók eftir því, nokkra morgna, að sami maðurinn sat á steini þessum, klukk- an um sjö, þegar ég kom suður eftir. Það var roslcinn maður, auðsjáanlega embættismaður eða af því taginu; hann var í svörtum yfirfrakka með harðan hatt og vel klæddur yfir höfuð að tala, gekk við silfurbúinn staf. Hann var valdsmannsíegur á svip, nærri því fattur í baki, stuttstígur og allur hinn virðu- legasti í fasi. Svo var það einn morgun, að hann var ekki kominn, er ég kom suður eftir. Veðrið var, að vanda, liið yndislegasta, sól lcomin hátt á loft, ilmur jarðar og gróðrar í lofti og fugla- söngur í eyrum. Ég var í ákaflega léttu skapi, eins og öll þessi dýrð og gæði lífsins hefðu svifið mér til höfuðs. Ég sá til míns gamla, virðulega vinar, þar sem hann kom, hægt og sett, sígandi suður melana, og stefndi á steininn. — Og ég settist á steininn. —• Aldrei hafði ég orðið þess var, að hann tæki eftir mér, er ég hafði mætt honum, undanfarna morgna. Nú gaf hann mér auga, er hann nálgaðist, og göngulagið hreyttist örlítið, eins og eitthvert hik væri á honum. Það var nærri því eins og hann ætlaði að nema staðar og ávarpa mig, en ég var eklci í efa um það, að hann var að hugsa um það. — Þó varð ekki af því. Hann gekk fram hjá mér og steininum, sneri aftur litlu sunnar og gekk nú fram hjá mér, án þess að líta við mér, en ég sá að hann var í afarþungu skapi. Svo rölti hann niður í bæ. Morguninn eftir var enn þá sama blíðan. Og alt fór eins. Ég var fyr á ferli en áður og var seztur á steininn, er hinn virðulegi náungi minn kom. — En nú nam hann staðar fyrir framan mig, þar sem ég' sat, og ávarpaði mig. „Ungi maður,“ sagði hann þurlega. „Ég sé að þér hafið, í
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.