Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 32

Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 32
Sigrún óð yfir smálæk, og máfar, sem voru á stjái í sand- inum, flugu upp með reiðilegu gargi, en hún lét sig það engu skipta og hélt áfram göngu sinni. Hún var komin töluvert út fyr- ir þorpið, þegar hún sá eitthvað liggja í sandinum fram undan sér. Hún herti gönguna og þeg- ar hún kom nær sá hún, að það var maður, — dauður maður. Lík. Sem snöggvast kom henni til hugar að snúa við og fara til þorpsins og segja frá fundi sín- um, en hún hætti jafnskjótt við það og gekk alveg að líkinu. Andlitið snéri upp og augun voru opin og starandi. Annan handlegginn vantaði frá öxl. Þetta var ungur maður, og Sig- rún beygði sig niður að líkinu. Megnan þef lagði af því, en hún skeytti því engu. Henni fannst andlitið vera svo líkt .... já, — það var Albert. Albert. Hann var þá kominn, dáinn, — sjórekinn, með brostin augu og rotnaðan líkama, limlestan. Þef- urinn af líkinu var svo megn, að hiín varð að færa sig fjær því. Albert, tautaði hún hálfhátt. Þú ert þá dáinn .... og barnið okkar orðið föðurlaust áður en það fæðist .... Og hún gekk til þorpsins og sagði frá fundi sínum. Nú fengu kerlingarnar í þorp- inu eitthvað til þess að tala um. — Þetta var fyrirburður, það lék enginn vafi á því. Sá dauði var kominn að sækja barnið sitt. Já, það yrði varla langlíft barnið það. Ja, sá almáttugi hafði svo sem alla þræði mannlegs lífs í hendi sér og hann væri réttsýnn í stjórn sinni. Þetta var líka hór- barn .... — Þessi nýja átylla til sagnagerðar gróf svo um sig, að jafnvel móðir Sigrúnar, sem var einföld og falslaus kona, trúði því bókstaflega, að hinn dauði væri kominn að sækja barnið sitt. Þrem dögum síðar varð Sig- rún veik. Það var í skyndi sent eftir ljósmóðurinni, sem lét bíða eftir sér í hálfan annan tíma. Loksins kom hún þó, feit og brussuleg. Andlit hennar var kringlótt af spiki og rautt; röddin há og skerandi. Hún tautaði sífellt í umvöndunar- sömum tón um ómaga og lausa- leikskrakka. — Þetta unga kven- fólk er svo sem sjálfu sér. líkt í flestu, tautaði hún. Ekki getur það einu sinni séð svo að sér, að það láti ekki hvaða karlmann, sem er koma inn á sig barni. Það leið á nóttina, og fæðing- in var erfið'. Litlu systkini Sig- rúnar voru hrædd við hljóðin í henni. Ljósmóðurin var orðin sveitt í andliti og önug. Hún tautaði eitt og annað fyrir munni sér um leið og hún beygði sig 30 HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.