Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 5

Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 5
„Æ, hvers vegna ertu ævin- lega svona, þegar við ætlum að fara annað en í einhverja leið- indakrána þína eða bíó?" sagði Margot. Það var öldungis hroða- legt að vera tuttugu og fimm ára, í nýjum kjól og gift manni, sem ekki leit á hana með meiri áhuga en þó hún hefði verið trjádrumbur. Og fyrir þremur árum hafði hann skrifað' henni ástarbréf á hverjum einasta degi, þangað til á brúðkaups- daginn. Hjónaband, hugsaði hún, er endir alls. „Eg skal hnýta það", sagði hún, og skammaðist sín fyrir þessar ofsafengnu hugsanir, þeg- ar afskræmt andlit hans í spegl- inum vakti samúð hennar. Johnny, elskan, var alveg eins og barn. Hún ætlaði að fyrirgefa honum. Hann sneri sér við, Ijómandi af ánægju. „Reyndu þá", sagði hann. „Þú elskar mig ennþá, er það ekki?" sagði hún og hlýnaði um hjartaræturnar af brosi hans og byrjaði að hnýta slaufuna. Hann muldraði eitthvað til samþykkis, og hún hélt ánægð áfram. „Hver fjandinn", sagði hann, „þú hnýtir það öfugt". „Ég held nú ekki". ,.Þú gerir það víst". Hann hristi höfuðið. „Jæja, gerðu það þá sjálfur", sagði hún, ýtti í brjóst hans og fannst kvöldið' enn á ný eyði- lagt vegna geðillsku hans. „Hvers vegna í ósköpunum giftist ég þér?" sagði hún. „Leitaðu á mér", svaraði hann og tók af allan efa um það, að svarið væri ekki að finna á honum. „Þú vilt ekki gera neitt, sem ég vil, nú orðið", sagði hún, særð og ringluð af svari hans, er hún skildi sem játningu þess, að hann óskaði að þau hefðu aldrei gifzt. „Jæja, við förum þá, eða hvað?" sagði hann ofurlítið iðr- andi. „Og það verður skemmtilegt, eða hitt þó heldur", sagði hún beisklega, „með þér álíka glað- legum og dautt skorkvikindi". „Þakka", sagði hann kulda- lega og ekki lengur iðrandi. „Þetta er í fyrsta sinn, sem þú kallar mig skorkvikindi". Hún leit á mynd hans í spegl- inum og flissað'i. „Skorkvikindi", sagði hún, „ég hef gifzt skor- kvikindi". Hann fór líka að hlæja, og hún fór til hans og tók hand- leggjunum utan um mittið á honum og þráði allt í einu sátt og samlyndi. Hann vatt sér við og greip utan um hana. „Gættu að kjólnum mínum og HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.