Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 6

Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 6
hárinu á mér", sagði hún ósjálf- rátt. „Darra, dirra, dirra", sagði hann spottandi. Hann sneri sér aftur að spegl- inum og einbeitti sér svo ákaft að bindinu, að henni fannst veggur vera kominn milli þeirra. Strax óskaði hún, að hún hefði leyft honum að' kyssa sig, og tók að hugleiða, að ef hann hefði langað verulega til þess, myndi hann hafa yfirbugað hana. Hún þráði allt í einu aðdáun karlmanns. Hún sá sjálfa sig í anda bægja burt áleitnum biðl- um. Hún fór og skoðað.i sig í langa speglinum á klæðaskápn- um, og hýrnaði ekki lítið við' það, sem hún sá. Það vár aug- ljóst mál, að hefði hún vevið ógefin, myndi hún vissulgea hafa verið umsetin biðlum. Hún tók hárlokk og vafði honum um fingur sér, hallaði sér áfram og brosti við sjálfri sér. Hugur hennar var fullur af ánægjulegum sýnum. „Já, þú getur svo sem geng- ið", sagði hann og vakti hana hranalega af sæludraumunum. „Pú!" sagði hún, og varð feg- in að sjá bindið loksins í réttum skorðum, „ertu nú loksins tilbú- mn? „Jú, ætli það ekki". Hann tók jakkann sinn. „Ó, vertu nú glaðlegur", sagði hún, og hugleiddi, hve allt væri órómantískt. „Þessi jakki er of þröngur undir höndunum", tilkynnti hann önugur. „Hann fer þér samt ljómandi vel að öðru leyti", sagði hún, og gerði sér allt í einu ljóst, að enda þótt hann væri eiginmaður hennar, var hann laglegur. „Hum!" Hann brosti þakklát- lega og belgdi út brjóstið. „Elskan!" sagði hún, hug- fangin af þessum karlmannlegu tilburð'um, og fylltist nýrri von um, að hann yrði rómantískur, þrátt fyrir allt. Hann gekk til hennar ákveðnum skrefum, því að hann elskaði hana og gekkst upp við aðdáun hennar. „Kysstu mig", skipaði hann og óskaði að jafna allan ágrein- ing. Hún brosti til hans hálflok- uðum, ögrandi augum, ánægð yfir ákafa hans, þótt hún hugs- aði sem svo, að á eftir yrðu var- ir hennar komnar út um allt andlit, og nokkuð af þeim á hann að auki. Það var gallinn á eiginmönnum, þeir voru ævin- lega ákafastir, þegar verst stóð á. Jæja, það varð að hafa það. Hún kyssti hann. Með því að hann hugsaði um varalitinn, ekki síður en hún, varð' kossinn varfærnislegur og nískuleg athöfn. Hún sneri sér HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.