Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 36

Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 36
hver svo sem hann var — grun- aði ekki að hún hefði orðið hans vör, og hýn stóð eitt augnablik kyrr fyrir framan skápinn til að reyna að ná valdi á hugsunum sínum. Nú, er dyrnar voru lokaðar, langaði hana mest til að opna þær aftur, ýta kjólunum til hlið- ar og sjá hverskonar maður þetta væri. Kannske var hann dauð'ur! Kannske kvaldist hann einhver ósköp, andlitið væri allt afskræmt og augun stæðu út úr höfðinu! Hún hafði ekki fyrr lokið þessum hugsunum, er hún ásak- aði sjálfa sig fyrir þessa fárán- legu ímyndun og reyndi nú af fremsta megni að íhuga þetta rólega. Þá sá hún strax, að ekki dugði að raula alltaf sama lagið, það' gat vakið grun hins „inni- lokaða". Hún varð að skipta um lag. Hún reyndi að hugsa upp eitt- hvert lag, en hún gat ekki hugs- að sér heitt, fyrr en henni datt skyndilega í hug ,..Við siglum tvö á sævardjúp", og um leið var sem hún heyrði feginsandvarp innan úr skápnum. Þetta andvarp veitti henni styrk til að ná valdi yfir sjálfri sér. Dauður maður gat ekki andvarpað. Venjulegur þjófur var í henn- ar augum ekki nándar næm eins hræðilegur og lík manni, sem ef til vill væri myrtur. En hvernig hafði hann komizt inn, og hafði hann stolið ein- hverju? Fyrri spurningunni var auð- svarað. Það var brunastigi fyr- ir utan gluggann. Hver einasti þjófur gat auðveldlega opnað gluggann. Hvort hann hefði stol- ið einhverju, gat hún fljótlega gengið úr skugga um. Hún raul- aði rólega á með'an hún gekk að snyrtiborði sínu og opnaði skart- gripaskrínið, þar sem meðal annars var geymt perluháls- band, sem hún hafði erft eftir ömmu sína. Skartgripaskrínið var tómt. Það var engum vafa bundið, að skartgripir hennar lágu í vasa þess manns, sem faldi sig inni í klæðaskápnum. Sonja var ekki ein þeirra kvenna, sem gefst baráttulaust upp fyrir réttindum sínum. Hún hefði getað farið út um dyrnar og komizt í síma til að hringja á lögregíuna, en hún vissi, að þá myndi þjófurinn nota tækifærið til að flýja út um gluggann og niður bruna- stigann. Lögreglan kæmi þá að engum notum. Hún gat líka æpt á hjálp, en þá myndi þjófurinn koma fram úr fylgsni sínu, ráðast á hana og flýja síðan. 34 HEIMILISRITH)
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.