Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 31

Heimilisritið - 01.09.1948, Blaðsíða 31
vör við þann breyzkleika mann- anna að aðhyllast hið illa í um- tali um náungann. Hún hafði aldrei verið þátttakandi í neinu slíku. — Að lokum varð hún eins og einangruð. — Þegar hún gekk um hina einu götu þorpsins, var horft á hana úr öllum gluggum, einsog hún væri eitthvert viðundur. Börnin á götunni sátu á sér með að hrópa á eftir henni og létu sér nægja að gretta sig framan í hana. Hún vissi hvað þau höfðu heyrt heima hjá sér. Foreldrar þeirra stúlkna, sem voru á henn- ar reki, bönnuðu þeim að um- gangast hana. Hún varð því ein- manna og fálátari en hún hafði nokkru sinni áður verið. Þannig þrengdu þorpsbúar að henni og á hverju kvöldi er hún háttaði voru taugar hennar spenntar til fulls, vegna þess að daglega kom eitthvað fyrir, sem snerti tilfinn- ingar hennar óþægilega. Dagar og vikur liðu. Og áfram hélt klukkan að tifa og stundirn- ar að líða. Sigrún beið með kvíðablandinni eftirvæntingu þeirrar stundar, er hún skyldi eiga barnið. Hún fann líf barns- ins vakna hið innra með sér og hún fylltist örvandi gleði við það. — Annars var mikil ærusta á heimilinu og hún vann myrkr- anna á milli við að halda því hreinu og þjóna yngri systkinum sínum. Móðir hennar var tekin að eldast og orðin vinnulúin. í KLETTAVÍK var gömul kerling, sem hafði annast ljós- móðurstörfin fyrir þorpsbúa í tæp þrjátíu ár. Hún var á sjö- tugsaldri, skapstirð og einhver illgjarnasta sögusmettan í þorp- inu. Sigrúnu hryllti við að láta hana taka á móti barninu, þar sem hún vissi að kerlingin var hinn mesti sóði. Enn einu sinni kom vorið og hestarnir gengu úr hárunum. Náttúran vaknaði af vetrardval- anum og snjóskriður urðu tíðar í fjarðarbotninum. Uppþornaðir lækir vöknuðu á ný og streymdu vatnsmiklir niður fjallshlíðarnar og rauðbrún jörðin kom í ljós undan snjónum. Sigrún vænti sín í lok maí- mánaðar. Kvöld nokkurt, viku áður en hún átti að eiga barnið, gekk hún niður að sjó. Hún átti ekk- ert erindi, en henni fannst hún verða að fara, hvernig sem á því stóð; hún var einsog rekin þang- að af duldu afli. Hún gekk hægt í fjörusandinum. Hægur andvari var úti og það var tekið að skyggja. Öldurnar gjálfruðu vinalega í flæðarmálinu og teygðu sig upp eftir sandinum, en náðu alltaf styttra og styttra; það var útfall. HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.