Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.09.2011, Qupperneq 111

í Egyptalandi árið 1945 líkist hinni svokölluðu „Ræðuheimild" (Q) sem
Lúkas og Matteus notuðu. Moxnes segir tímasetningu Tómasarguðspjalls
umdeilda en margir telja að grunnstofn þess kunni að vera frá 1. öld.
Guðspjallið setji boðskap Jesú fram sem leyndardóm og bendir á samhljóm
með hinum gnóstísku ritum: Það krefst sérstaks innsæis til að skilja Jesú.
Og það segir sitt um hve hátt Moxnes gerir Tómasarguðspjalli undir höfði
að hann heldur því fram í umræðu um hvort endurskoða þurfi Nýja
testamentið í samtíð okkar og taka inn í það fleiri rit „að út frá kröfunni um
um aldur og uppruna efnis sé aðeins eitt rit sem eigi alvarlega heimtingu á
að komast inn í ritsafnið og það er Tómasarguðspjalt (s. 46).
I k. 6 þar sem Moxnes fjallar um kynferði, en um það efni hefur hann
skrifað mikið, tekur hann sérstaklega fram að sjálfur sé hann samkyn-
hneigður kristinn maður. Hann segir m.a.: „Kynlíf er orðið mikilvægara
en kærleikur og umhyggja þegar rætt er um samband fólks. En kirkju og
trúfélögum hefur ekki tekist að miðla því áfram til fólks að það sé kærleik-
urinn sem skuli vera í öndvegi“ (s. 113).
Einhver kann að undrast að fjallað sé um stjórnmál undir yfirskriftinni
„Skapari jarðar" í k. 7. En Moxnes sýnir að það er í hæsta máta eðlilegt.
Hann bendir á að margir hafi óskað sér þess að kristin trú léti sér nægja
að tala um Guð sem skapara himinsins. En hann segir á móti að það hafi
verið sköpunarfrásögnunum algjörlega framandi að trúin ætti ekkert erindi
við stjórnmál samfélagsins.
I lokakafla ritsins ræðir Moxnes um nýjar áskoranir sem blasa við í
hnattvæddum heimi þegar kristin trú, útbreiddasta trú heimsins sem 2
milljarðar játa flyst í auknum mæli til suðurs og austurs, þ.e. til „þriðja
heimsins“. Moxnes ræðir ennfremur um sambúð ríkis og kirkju í Noregi
og telur að sambandið við ríkið muni ekki ráða úrslitum heldur fremur
tengslin milli kirkju og nærsamfélags. Hann segir sömuleiðis að vegna hins
sögulega sambands þjóðkirkjunnar og fólksins muni lútherska kirkjan í
Noregi ætíð njóta sérstöðu. Slíkar staðhæfingar er áhugavert að skoða í ljósi
skyldleika íslensku og norsku kirknanna. Sr. Hreinn hjálpar lesandanum við
þá heimfærslu með því að benda neðanmáls á rit er málið varðar. Vel og
samviskusamlega lætur hann þess líka getið ef þau rit sem Moxnes vísar til
hafa verið þýdd á íslensku.
Og hvert er þá svar Moxnes við spurningunni um hvað kristin trú sé? Það
svar er hvergi njörvað niður í einni setningu og þar með er gefið berlega í
ljós að kristin trú sé stærri en svo og svarið ríkulegra. En þeir lesendur sem
109