Rökkur - 01.06.1931, Síða 19

R 0 K Ií U R
113
ur á þaS, aö eg mun-kappkosta aS
reynast eins þakklátur og sam-
boðið er snilli kennarans og ágæti
bstarinnar."
Don Torribio tók þessum kurt-
eisisorSum fálega. Hann svaraSi
erkidjáknanum á þá leiS, aS ekki
væri til neins fyrir hann aS biSj-
ast tilsagnar hjá sér í töfralist;
hann væri orSinn leiSur á kenslu,
því hann hefSi aldrei haft neitt
upp úr henni, nerna fagurgala og
eintórn loforS. Hann kvaSst ekki
fyrir nokkurn mun vilja óvirSa
lengur sín leyndardómsfullu vís-
indi me'S þvx aS kenna þau van-
þakklátum nemendum.
„Vanþakklátum nemendum,"
kallaSi erkidjákninn upp. „Er þaS
satt? Hafa menn reynst Don
Torribio vanþakklátir? En hvern-
ig getur hann veriS svo óréttsýnn
aS setja mig á band meS slíkum
mannfýlum ?“
Og nix kom hann meS mesta
fjökla af málsháttum og spakmæl-
Um, sem hann hafSi lesiS um þakk-
látssemina, og hagaSi svo vel orS-
um sínum og tala'ði svo heitt og
hjartanlega um þessa dygS, aS
Don Torribio fór aS hugsa sig um
°g sagSi loksins; aS slíkan ágætis-
rnann gæti hann ekki látiS synj-
undi frá sér fara.
„Hýasintha," kallaSi hann til
raSskonu sinnar,“ sting tveimur
akurhænum á steikarteininn, eg
yona aS herra ei'kidjákninn sýni
mér þann sóma, að borða meS
mér?“
Þar með tók hann erkidjákn-
ann við hönd sér og leiddi' hann
inn í lestrarstofu sína, og er þeir
voru inn komnir, snart hann enni
hans og tautaði þessi þrjxx dular-
fxxllu orð: „Ortóbólan, Pistafríe,
Onagríúf," og tók.síSan umsvifa-
laust aS útlista fyrir honum þaS,
sem stóð á fremstu blöSum töfra-
bókarinnar.
Lærisveinninn nýi hlýddi sólgn-
um eyrum á kennara sinn, og var
sem hann gæfi sér varla tíma.til
aS draga andann, en þá kemur
Hýasintha alt í einu inn og meS
lienni maður á háum stígvélum,
ataður aurslettum til axla; kvaSst
hann endilega þurfa . að finna
herra erkidjáknann aS máli urn
nokkuS, sem væri lífs áríSandi.
Þetta var þá þjónn föðurbróöur
hans, biskupsins i Badajoz, sem
sendur hafði veriS á eftir honurn
í skyndi og hlaupið á eftir honum
alt hvaS af tók til þess aS færa
honum þær fréttir, aS biskúpinn
hefði fáum stundum eftir burtför
hans fengið heilablóSfall, og voru
rnenn hræddir um líf hans. Erki-
djákninn varð illxxr í skapi og
bölvaSi, en samt ekki nema í hálf-
um hljóSum, sjúklingnum, sjúk-
dóminum og skyndiboSanum, þar
sem alt þetta truflaSi hann svo
meinlega í náminu. Til þess nú aS
verSa laus við sendimanninn, skip-
8