Rökkur - 01.06.1931, Síða 62

156
R O K K U R
góðum áratug eftir að þeim
ófriðnum lauk, sem kallaður
var „tlie war to end war“ —
styrjöldin til að fyrirbyggja
styrjaldir. Og sérfræðingurinn
komst að þeirri niðurstöðu, að
ársútgjöld þjóðanna til vígbún-
aðar nema nú sem svarar fimm
biljónum dollara eða liálfri
annari biljón dollara meira en
árið 1913, en það ár lauk sex-
tíu ára vígbúnaðarkepni stór-
þjóðanna og náði þá nýju há-
marki. Sérfræðingur þessi seg-
ir, að vísu, að Bretar liafi dreg-
ið úr útgjöldum sínum til víg-
búnaðar, svo nemi 30 miljón-
um dollara, en vígbúnaðarút-
gjöld Bandaríkjanna, Frakk-
lands og Rússlands hafi aukist
um 450 miljónir dollara. Banda-
ríkin höfðu 105.000 manna fast-
an ber 1913, nú 139.000, ítalia
280.000, nú 304.000, en Frakk-
land, sem hafði 760.000 manna
her 1913, hefir nú 490.000, og
Bretland 138.000 manna her i
stað 174.000. — Rússar leggja
mikið kapp á að auka her sinn
og eiga skamt ófarið til þess að
koma upp jafnöflugum her og
keisaraveldið hafði 1913. Rúss-
ar höfðu 698.000 manna ber
1913, en bafa nú 562.000 manna
her.
Síðan 1919 hefir Italía aukið
beitiskipa-smálestatölu sína um
40.000, Bandaríkin um 13.000,
Japan um 141.000, en beitiskipa-
smálestatala Bretlands hefir
.minkað um 126.000.
Frakkland hefir aukið kaf-
báta-smálestatölu sína um 18.-
500, Ítalía um 3.100, Bandaríkin
um 73.700, en kafbátasmálesta-
tala Bretlands hefir minkað um
32.300.
Seinustu sex árin hefir flota-
herlið fimmveldanna (Bandar.,
Japan, Bretland, Frákkland,
Ítalía) aukist um 12.000 manns,
þar af hefir Japan bætt 6000
mönnum í flotaherlið sitt. —
Síðan þetta var skrifað, hefir
náðst samkomulag um deilu-
atriði í flotamálum milli Itala
og Frakka, en nánari fregnir af
þvi ókomnar. En þótt sam-
komulag hafi nú loks náðst á
milli stórveldanna fimm um
takmörkun vígbúnaðar, þá ber
þess að geta, að sú takmörkun
nær að eins til ákveðinna skipa-
tegunda. Stórveldin geta eftir
sem áður kepst við að smíða
aðrar tegundir berskipa og það
gera þau. Samkomulagið, sem
náðist á Lundúnafundinum, er
að eins lítið spor í áttina til al-
mennrar afvopnunar. Aðalmál-
ið er litlu nær fullnaðarlausn,
þótt það væri stigið, en vera má
þó, að það hafi verið betur stig-
ið en ósíigið, ef fleiri fara á
eftir.