Rökkur - 01.06.1931, Síða 77

R 0 K K U B
171
framið til þess aS við gætum verið
öruggir. Sjálfsvarnarhvatir lægi til
grundvallar.“
„Mér er sama! Eg felst aldrei á
það.“
„Samt hefirðu verið að hugleiða
það.“
„Já, án afláts,“ svaraði ábótinn.
„Og þér hefir dottið ráð í hug.
Þú veist hvernig við getum sloppið
héðan?“
„Já! Eg kannast við það. Ef þeir
að eins vildu setja blindan og heyrn-
arlausan mann á vörð.“
„Eg skal sjá um, að hann hvorki
heyri né sjái,“ svaraði Dantés af
svo miklum ákafa, að hrollur fór
um Faria.
„Nei, nei. Það er tilgangslaust um
það að hugsa.“
Ábótinn hristi höfðuðið og neitaði
að ræða þetta frekara.
Þrír mánuðir liðu.
„Heldurðu að þú hafir tapað
kröftum?“ spurði Faria hann eitt
sinn.
Dantés svaraði engu, en tók meitil
áhótans og beygði hann auðveld-
lega, svo að hann fékk skeifulögun.
Því næst rétti hann meitilinn aftur.
„Og viltu heita mer því, að gena
varðmanninum ekkert mein, nema
um lif okkar sé að tefla?“
„Já, eg legg þar við drengskap
minn.“
„Þá,“ sagði ábótinn, „skulum við
hrinda áformi mínu í framkvæmd."
„Hve langan tíma munum við
verða að því?“
„Að minsta kosti árs tíma.“
„Getum við byrjað undir eins.“
„Nú þegar.“
„Við höfum varið heilu ári án
athafna,“ sagði Dantés.
„Finst þér þá, að því hafi verið
illa varið?“ spurði ábótinn.
Lendingarturn fyrir loftskip.
Lendingarturn þessi er í New York
City. Loftskip, sem fest eru við turn
þenna, „lenda“ í 425 metra hæð.
„Fyrirgefðu mér,“ sagði Dantés
og varð rauður sem hlóð í framan.
„Sleppum því,“ sagði ábótinn,
„við erum allir menn, og þú ert sá
hreinlyndasti og besti drengur,
sem eg het’i kynst um dagana. Nú
ætla eg að segja þér nánar frá ráða-
gerð minni.“
Hann sýndi Dantési nú uppdrátt
sem hann hafði gert af klefa sínum
og hans og göngunum á milli klef-
anna. Úr göngum þessum hafði
hann hugsað sér að grafa önnur
göng, líkt og tíðkast i námum, alla
leið undir gangsvalir þær, þar sem