Úrval - 01.12.1968, Síða 70

Úrval - 01.12.1968, Síða 70
68 ÚRVAL allrar virktar, sem okkur þykir vænst um, heldur hinar, sem vaxa í garði manns sjálfs. Það er þá fyrst, ef þú sér rós þína spretta og ná þroska, að þú ferð að finna til þess að hún á sér sérstakan persónu- leika, ef ekki meðvitund. Þetta reyndi ég fyrst í þau 15 ár sem ég átti garð við heimili mitt á Ítalíu. En þegar ég settist að í Limonta, þessum fámenna stað, og eignaðist óviðjafnanlegan rósagarð, þá komst ég í kynni við rósarlúsina, þennan skaðvald og óvætt, sem getur orð- ið stærri en nögl á þumalfingri. Garðyrkj umaðurinn minn, hann Jóhannes, var þolgóður, æðrulaus maður. Sama var hvað fyrir kunni að koma, vond tíð, eða sjúkdómar í jurtunum, þá var andsvarið ætíð hið sama: þetta eru forlög, við þeim er ekkert að gera. „Ekki er það rétt,“ svaraði ég, og var þá hið fegursta veður í maí og sól í heiði. Rósirnar voru svo ágætar, að fólk kom langar leiðir að úr héraðinu til að skoða þær, og magginolini — svo heitir lúsin — flaug milli blómanna til að sjúga úr þeim safann. Ég lét allt fólkið, sem ég hafði á að skipa, fara að tína lýs. Svo voru þær settar í dall með steinolíu. Giovanni (Jóhannes) gekk vel fram í þessu, en virtist þó heldur efablandinn. Hann hélt víst að ég væri vitlaus og galin, en varaðist að gefa það til kynna. En feginn varð hann, þegar allar lýs voru horfnar og af tíndar. Rósir eru einhverjar hinar mestu undrajurtir, og það er gaman að gera á þeim tilraunir, sem ætla mætti að þeim væri um megn að. standast. En rósum er fátt um megn. Það sannaði ég þegar þær fóru að spretta á hnullunginum stóra, sem stóð við garðshliðið, á þeim hnullungi, eða bjargi réttara sagt, vildi ekkert vaxa nema harð- gerðasta illgresi, svo örþunn og hörð var jarðvegsskánin, sem þakti hann. Ég reyndi að gróðursetja þar harðgerar klifurjurtir, og skrið- jurtir, en allt ltom fyrir ekki, ill- gresið óx yfir þær dauðar, þegar það var búið að kæfa þær. Þá komst ég að því að til er sú tegund rósa, sem kallast rosa wichuraiana, og vex vel í grýttum jarðvegi þunnum og þekur vel svörðinn. Hún hefur gljáandi blöð fagurgræn og lítil, ljósrauð blóm, sem springa út seint á sumri. Af þessari tegund fékk ég tylft, og Giovanni (Jóhannes) leizt ekki meira en svo á, en gerði það, samt fyrir bænarstað minn, að planta þeim á bjargið. Eftir misseri var steinnin allur orðinn þakinn fagurgrænum blöðum og litlum ljósrauðum blómum. Svona ófst rosa wichuraiana um allan stein- inn. Þessi rósartegund er harðger- ari en nokkurt illgresi, falleg og ilmar vel. Svo fagrar voru rósirnar mínar, að enginn nema Fantin-Latour hefði getað lýst því. Hann einn. En er nokkurt listaverk náttúrunni fegra? Inni í húsi mínu hafði ég rósir alla daga, og þegar ég sneið af, gætti ég þess, að láta hálfút- sprungna og óútsprungna blóm- hnappa fylgja með á hverjum stikh, enda fer bezt á því að. tein- ungarnir séu mislangir, eins og þeir séu að spretta upp af blómkerinu.
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132

x

Úrval

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.