Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 109

ÚRVAL
107
venjur slnar en faöir minn. Hann var
þegar 35 ára aö aldri, þegar Viktorla
drottning dó, sem hann bar mikla
lotningu fyrir. Stjórnartfmabil þetta
endurspeglaðist i venjum hans, smekk
og skoðunum, stjórnartimabiliö, þegar
amma hans rikti yfir brezka heims-
veldinu og brezki aöallinn var dáður
og öfundaður um gervállan heiminn.
Fyrstu rifurnar, sem stjórnmálamenn
Frjálslynda flokksins mynduðu I
þjóðfélagsvefinn á stjórnartlma föður
hans, höfðu fært honum illt hugboð um
framtiöina. En hraðaaukning sú I
þjóöfélagslegum breytingum, sem
strlðið hafði I för með sér og skók
máttarstoöir þær, er fastar siövenjur
þjóðfélagsins hvlldu á, ollu honum
ofsareiöi.
Það væri ekki rétt að segja, að hann
hafi afneitaö tuttugustu öldinni. Hann
var einungis ákveöinn I að veita
viðnám eins mörgum af breytingum
hennar og mögulegt væri.
Hversu oft heyrði ég hann ekki
segja: „Jæja, við gerðum þetta þó
aldrei I gamla daga.”
Hann hafði vanþóknun á
Sovétrlkjunum, máluðum neglum,
kvenfólki, sem reykti á opinberum
stöðum, kvenfólki, sem stundaði
veiöar, „hanastélum”, hégómlegum
höttum, amerlskri jazzmúsík, stuttum
pilsum og þeim slvaxandi vana, að
skreppa I burt að heiman yfir helgar.
Þótt ég tæki undir vantraust fööur
mlns á kommúnismanum, gat ég ekki
séð neitt framúrskarandi aðfinn-
sluvert við hin vanþóknunarefni hans.
Þaö var ekki óeðlilegt, aö hinar óllku
skoöanir okkar á þessum og svipuðum
tilhneigingum kynslóðar þeirrar, er ég
taldist til, yrðu orsök til misskilnings
okkar I milli öðru hverju.
Lagði mig allan fram við vinnu - og
skemmtanir.
Kynslóö min var kynslóð
þróunarinnar, og hln háa staða min
gerði mig ekki ónæman fyrir óróanum,
sem hrærðist meö henni. Þar eð ég
var fullur forvitni, var aftur á móti
varla til sú reynsla, er stóð ungum
manni þá til boða og ég öölaðist ekki.
Ég var vanur að segja, að mér þætti
gaman að reyna allt einu sinni. Ég
flaug minni eigin flugvél, ég sat
gæðinga i hindrunarhlaupunum og ég
fór I næturklúbba. Ég lagði mig allan
fram við vinnu— og einnig við
skemmtanir.
t striðinu hafði hinum stóru húsum I
Lundúnum verið breytt I sjúkrahús, en
á fyrstu árunum eftir 1920 voru útidyr
þeirra aftur opnaðar upp á gátt, og
gestrisni háaöalsins tók þar lokasprett
sinn.
t Sendisveitarklúbbnum.
A hinum svokallaða Lundúna-
samkvæmistlma var Vesturenda-
hverfið næstum þvl óslitið einn stór
danssalur frá miðnætti til dögunar.
Það gat skeð, aö maður fengi boö I allt
að fjórar veizlur sama kvöldið.
Geðjaðist manni ekki að einni þeirra,
gat maður alltaf selflutt sig I aöra.
Og hvernig sem fór I einhverju hinna
viðhafnarmeiri samkvæma, gat
maöur alltaf bjargaö kvöldinu við með
þvl að snúa sér aö einhverjum af þeim
næturklúbbum glaðværöarinnar, sem
höfðu komizt I tlzku. Café de Paris
stóð manni opinn, einnig Ciroklúbb-
urinn og Kitkattaklúbburinn.
Sá þeirra, sem ég fór oftast I, var
Sendiráðsklúbburinn I Gamla-
Bondstræti, en honum stjórnaði hinn
frægi Luigi, italskur gistihússtjóri með
stórkostlega höfuðkúpu og óviðjafnan-