Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 32

30
Lögreglan fann likið tveimur dögum
slðar I isilagðri ánni Nevu. Fætur
Raspútlns voru bundnir saman, en
hægri hönd hans var öbundin og lögð á
brjóstið, eins og hann hefði verið að
gera krossmark.
Það þótti mönnum liklegast af
þessu, að Raspútin hefði enn verið
lifandi, þegar honum hafði verið fleygt
i ána og hann hefði lifnað við i Isköldu
vatninu og losað hendurnar á
dauðastundinni.
Fljótt komst upp um samsæríð. Ekki
fóru nein réttarhöld fram eða aftökur.
Keisarinn gerði prinsinn útlægan, en
hinir mörgu óvinir Raspútins töldu
morðingja hans þjóðhetju, sem hefði
losað Rússland við þann mann, sem
siðan hefur verið minnzt sem ein-
hvers hins versta vændismanns, sem
þekkzt hefur.
Endalok keisaradæmis.
Var það rétt I raun og veru? Var
Raspútin raunvarulega ófreskja? Eða
hefur sagan ófrægt hann?
Dóttir Raspútlns, Maria, sem bjó I
Ibúð hans I Pétursborg og býr nú I Los
Angeles, segir, að hann hafi verið
„einfaldur og guðhræddur smábóndi,
sem elskaði vin, vif og söng og hafði
einnig til að bera þá náðargáfu að geta
læknað sjúka.”
Sumir hafa rakið völd Raspútins til
þess, að hann hefði ráðið yfir sérstakri
kunnáttu I dáleiðslu og gerð
grasalyfja. Engin raunveruleg vit-
neskja er um þau atriði. Hann virðist
einungis hafa haft óvenjulega
áhrifamikinn persónuleika. Hann
DRVAL
mundi sennilega nú vera talinn til
trúarlækna.
Hvernig getur nokkur maður lifað
svo mikinn skammt af eitrinu sianid?
Glæpasagnahöfundurinn Nigel
Morland hefur sett fram kenningu, er
hann byggir á upplýsingum frá kunn-
ingjum Raspútlns. Hann telur, að
Raspútin hafi þjáðst af áfengisveiki I
maga á háu stigi og hafi fitulag I maga
verið svo þykkt, að slanídið hafi verið
lengi að hafa áhrif. Harmleikur
Raspútins átti rætur I varnarleysi
hans gegn kvenseminni. Sú mikla
árátta hans að „geta ekki pils séð” var
eina ástæðan til þess, að hann þáði boð
prinsins hina örlagariku nótt 29.
desember 1916.
Raspútln hafði spáð, að yrði hann
myrtur, mundi það verða endalok
keisaradæmisins I Rússlandi. Hann
hafði á réttu að standa. Árið eftir
sigruðu bolsévikar.
Þeir fóru samt um morguninn til að
llta enn einu sinni á likið Youssoupoff
og Purishkevitsj. Prinsinn skók likið.
Augnalok bærðist og slðan hreyfðist
„Hkið” allt I einu. Raspútin stökk á
fætur, froðufellandi, og þreif á
axlaborða prinsins.
Prinsinn flýði skelfingu lostinn, og
Raspútin hljóp á eftir honum.
Raspútln skreið upp stigana á f jórum
fótum, öskrandi og stynjandi.
Lifnaði við bundinn i
ánni
Purishkevitsj skaut fjórum skotum,
og tvö þeirra hæfðu. 1 bræði sinni
sparkaði hann I höfuð Raspútins.
Prinsinn rak Raspútln i geng.