Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 84

82
DULARGAFUR MÖRTU JÓNSDÓTTUR
finnst, að framar öðru megi telja sem
fyrirboða.
FYRIRBOÐAR.
Jarðarförin.
Það var árið 1909. Ég var á land-
simastöðinni i Keflavik þá. Oft hafði
ég litið að gera, og kallaði þá oft á
vinstúlku mina, sem bjó i húsinu, inn
til min.
t>á var það einu sinni siðari hluta
dags um haustið, að ég hafði náð i
þessa vinstúlku mina og móður hennar
inni til min. Það lá vel á okkur, ég
man, að við hlógum dátt að þvi, sem
við vorum að tala um. Allt i einu hætti
ég að tala, við það, að mér fannst allt
hverfa kringum mig. Mér fannst ég
vera við jarðarför, og sá framundan
mér borna likkistu, mér fannst ég
ganga rétt á eftir kistunni, og ég sá
fólk, sem ég þekkti, allt I kringum mig
Mér fannst þetta vera í götu sem
liggur rétt hjá stöðinni. Þetta var mjög
greinilegt, og ég var ekki i neinum
vafa um, að ég hefði séð þetta.
Ég sagði mæðgunum frá
þessu.Þær höfðu tekið eftir
breytingunni, sem stóð nokkur
augnablik, og þær gizkuðu á, að þetta
mundi verða fyrir jarðarför konu, sem
lá mikið veik i austurenda kaup-
túnsins. Ekki féllst ég á það, sagði, að
þessi jarðarför yrði frá einhverjum
húsunum fyrir neðan okkar. En þar
var enginn veikur. ,
Fjórum eða fimm dögum sfðar varð
gömul kona bráðkvödd i næsta húsi
fyrir neðan stöðina. Ég var við
jarðarför hennar. Hún var borin þá
götu, sem ég hafði séð likfylgdina fara
um, og ég tók eftir þvi, að alveg af
tilviljun hafði ég lent i likfylgdinni, þar
sem mér hafði fundizt ég vera i
sýninni.
Feigð.
Fyrst i febrúar 1912 var ég við
stöðina I Keflavik. Það var morgun
einn að fátækur heimilisfaðir úr næsta
húsi við stöðina kom inn I þeim erind-
um að tala til Reykjavikur. Hann var
vanur að vera á fiskiskútu á vetrum og
sumrum, og i þetta sinn var hann að
tala við skipstjóra sinn, sem var að
segja honum að koma sem fyrst inn-
eftir, þvi að hann færi bráðlega að
leggja út. Meðan maðurinn var að
tala, fannst mér eins og hvislað væri
að mér: „Þessi maður kemur ekki
aftur, hann drukknar”.
Ég sagði vinstúlku minni frá þessu
þegar á eftir og bætti þvi við, að ég
væri alveg viss um þetta.
1 marz — man ekki mánaðardag —
frétti ég einn morgun, þegar ég opnaði
stöðina, að skútan, sem þessi maður
var á, hefði siglt á annað skip og hálf
skipshöfnin farizt. En engin frétt kom
um það, hverjir hefðu drukknað.
Ég sagði þá aftur, að áreiðanlega
hefði þessi maður verið i þeim
flokknum, sem farizt hefði.
Siðar um 'daginn frétti ég, að svo
hefði verið.
Skipið, sem fórst i iogninu.
Þremur nóttum áður en „Titanic”
sökk, kom það fyrir mig, að ég lá
vakandi I rúmi minu og ætlaði að fara
að sofa. Ég hafði lagt aftur augun, en
var alveg glaðvakandi. Þá sá ég af-
skaplega stórt skip fyrir neðan mig,
sjórinn var spegilsléttur og glampaði i
tunglskininu, heldur daufu. Skipið
sýndist mér hafa segl, en ég var að
hugsa um, hvernig væri hægt að
viðhafa segl á sliku bákni, trúði ekki
sjóninni að þvi leyti og leitaði að
reykháfum, en sá enga. Allt i einu sá
ég skipið staðnæmast og að eitthvað