Úrval - 01.10.1972, Side 108

106
ENDURMINNINGAR HERTOGANS .
Faðir minn eyddi aldrei meiru en
tuttugu mínútum I þessar viöræöur.
Það var varla tlmi til þess að reykja
jafnvel hinn stytzta vindil. Hann reis
slðan snögglega á fætur, llkt og honum
væri stjórnað af falinni stimpilklukku,
og gekk á undan gestunum inn I grænu
dagstofuna á ný til móður minnar.
Klukkan ellefu voru aftur
veizlugestirnir safnaðir saman I sama
bogann og fyrr um kvöldið, likt og með
einhverjum töfrahætti. Kvenfólkið var
öðrum megin, karlmennirnir hinum
megin. Foreldrar mlnir buðu ntl
gestum slnum góða nótt og gengu út
ásamt öðrum úr konungs-
fjölskyldunni. Dyrnar lokuðust
hljóðlaust á eftir okkur. Kvöldinu var
lokið.
Hliðarspor.
Ég varð aðeins einu sinni var við
smávegis hliðarspor I hinni alvarlegu
athafnaröð þessara kvölda. Strengja-
hljómsveitin lék þýðlega allan
kvöldverðinn á enda, eins og ég hef
þegar tekið fram. Hún sat I litlu
herbergi, næstum kytru, við hlið
borðsalarins.
A óvenjulega heitu júnikvöldi
langaði móður mina til að lýsa yfir
ánægju sinni við hljómsveitarstjórann
vegna meðferðar hans á einu upp-
áhaldslagi hennar á leiö sinni fram.
Hún opnaði dyrnar að herberginu og
gægðist þangaö inn. Augnabliki siðar
heyrðust andköf, og slðan heyrðist til
móður minnar, er hún mælti nokkur
orð lágt I samúöarskyni.
Hún virtist óróleg, þegar hún kom
tilbaka, og gaf Hússtjórnar-
meistaranum merki um að koma til
sln.
Það leið nokkur timi, þangað til
gestunum var skýrt frá ástæðunni til
þessa smávegis uppnáms. A bak við
þilið með rimlunum á hafði móðir mln
uppgötvað sannkallaða indverska
„svarta holu”, eins og þær tlökast I
Kalkútta, - gluggalausa, loftlausa
kytru. Þar sátu hljómlistarmennirnir
meö háu loðhúfurnar þétthnepptar
undir höku,j gegnblautir I svita og I
hálfgerðu yfirliði I stólum slnum.
„Er alltaf svona heitt hér?” hafði
móöir mln spurt.
„Ekki alltaf, yðar hátign,” var hið
sannheiöarlega svar.
Einu sinni dönsuðum við.
Þótt veizluhöldin væru Iburðarmikil,
var llfiö I Windsorkastala þannig, að
það bar unga fólkiö næstum ofurliöi.
Ekkert skorti nema glaðværðina.
Þegar kvöldinu lauk skyndilega
klukkan ellefu, vorum við niðurbæld
og I vandræöum meö, hvað viö ættum
af okkur að gera.
Kvöld nokkurt gerðust ég og bræður
mlnir svo djarfir að reyna að skapa lif
og fjör fyrir hina yngri af
veizlugestum. Viö höfðum náð
samkomulagi um það við hljóm-
sveitina, að hún biði eftir okkur I
grænu dagstofunni.
Svo snerum við þangað aftur, þegar
foreldrar mlnir voru komnir I rúmið.
Gólfteppunum var velt til hliöar, og
hljómlistarmennirnir geröu einlægar
tilraunir til að gllma við „fox-trot”
danslög, sem komin voru úr tlzku, en
þeir voru kunnugri slgildri hljómlist
og hergöngulögum.
En tilraunir okkar til kátinu
misheppnuðust alveg. Hinir fornu
veggir virtu okkur fyrir sér með
einskærri vanþóknun. Við reyndum
þetta aldrei aftur.
Hann var ánægður.
Enginn maður, sem ég hef nokkru
sinni þekkt, var ánægðari með llfs-