Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 82

80
DULARGAFUR MÖRTU JÓNSDÖTTUR
utan um höfuð manna, og þar sýndist
mér það taka lengst út. Litirnir voru
mjög mismunandi, gulir, bláir,
fjólubláir, rauðir, grænir, gráir,
dökkgráir og jafnvel svartir, stundum
voru fleiri litir saman sem tilheyrðu
sömu persónu. Llka voru litirnir
missterkir, stundum lýsti þetta eins og
ljós, af öðrum dimmdi, og fólkið
geðjaðist mér eftir þvi, hvaða litir
voru umhverfis það, stundum varð ég
beinllnis hrædd, þegar litirnir voru
mjög dökkir.
Ég hélt lengi fram eftir, að allir sæju
þetta, varð þvi ekki litið hissa, þegar
ég fékk að vita það, aö enginn sæi þetta
nema ég.
A seinni árum hef ég mikið til hætt
að sjá þetta. Það getur stundum komið
fyrir, en er orðið talsvert sjaldgæft, og
aldrei nema þegar ég sé fólk i fyrsta
sinn. Fyrst þegar ég fór að sjá þetta,
gerði ég mér alls enga hugmynd um,
hvaö þetta gæti verið.
A seinni árum hef ég farið aö
Imynda mér, að þetta, sem ég sé með
þessum hætti, geti ekki verið annaö en
það, sem nefnt er „Aura”.
Leitin að bátnum.
f marz 1915 varð ég skyndilega veik,
og lá þá um tima með hita.
Hjá okkur var telpa 14 ára gömul,
faðir hennar stundaði sjómennsku á
mótorbát, sem gekk frá Keflavik. Það
var kvöld eitt, meöan ég lá veik, að
veörið var mjög vont, bátar voru þá
allir komnir, nema bátur, sem faðir
stúlkunnar var á, hann var ókominn og
menn voru orðnir hræddir um, að eitt-
hvað hefði orðið að. Ég vissi þetta og
maðurinn minn hafði farið niður eftir,
ef vera kynni að einhverjar fréttir
kæmu.
Ég varð pá ein inni. Stofa var fram
af svefnherberginu og hurðin lokuð á
milli. Ekki vissi ég, hvar telpan var.
Þá tek ég allt i einu eftir þvi, að mér
finnst eins og ég hafi enga fætur. Ég
athuga þetta rólega, en það hefur
ekkert að segja — ég finn ekki til
fótanna, svo smáfærist þetta tilfinn-
ingarleysi upp eftir likamanum og að
lokum fann ég ekkert nema höfuðið.
Mér þótti þetta afskaplega undarlegt
og skildi ekkert i þessu, og dálitið
fannst mér það óþægilegt að hafa
ekkert nema höfuðið. En ég átti eftir
að verða enn meira undrandi, þvi að
næst fann ég, að ég stóð á gólfinu fyrir
framan rúmið og sá likama minn
liggja I rúminu. Ég varð alveg
steinhissa, samt datt mér i hug, hvort
þetta væri ekki dauðinn. Mér fannst
það nú samt ekki sennilegt, þvi að ég
hafði ekki verið svo veik, aö þaö væri
likleg skýring. Ég varð þvi að leggja
árar I bát, hvað skýringu snerti. Ég fór
þá að lita kringum mig, llkama hafði
ég, að mér fannst, en hann var allt
öðruvisi en sá gamli, þvl að mér fannst
ég strax finna, að nú gæti ég farið
feröa minna frjáls, hvert sem ég vildi,
ég fann, að munurinn var af-
skaplegur. Þá tók ég eftir þvl, að allir
veggir voru eins og gagnsæir. Ég
notaði mér það og sá þá, að i næstu
stofu sat telpan, sem ég hef áður getið
um. Ég sá, hvar hún sat, og sá, að hún
var að gráta, ég mundi ekki i svipinn
eftir neinu, sem valdið gæti henni
hryggð, en mér fannst strax ég finna
svo innilega til með henni. Allt i einu
mundi ég það, að pabbi hennar var i
ofveðrinu á sjónum.
Nú þótti mér gott að vera frjáls, —
nú skyldi ég fara og leita að bátnum.
Mér fannst ég fara út i myrkrið og
illviðrið, það gjörði mér nú reyndar
ekkert til, ég vissi af þvi, en fann það
ekki.