Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 86

84
DULARGÁFUR MÖRTUJÓNSDÖTTUR
hvaö hann vildi segja, og hefur það ef
til vill komið af þvi, að ég var dálitið
hrædd við þetta og var alltaf að hugsa
um að vakna. Loksins fannst mér ég
heimta að vakna, og þá fann ég að
tekið var undir herðarnar á mér og ég
reist upp og hrist. begar ég vaknaði að
fullu, sat ég uppi. Máttlaus var ég
talsvert og dálitið var mér þungt i
höfðinu.
Nú var ég orðin ákaflega forvitin,
en fann samt engin ráð til að fá neina
betri vitneskju um þennan mann.
Um þetta leyti var ung stúlka að
nokkru leyti á heimili okkar, og vorum
við mikið saman.
Þá var það einu sinni i rökkri að við
vorum einar saman heima hjá okkur.
Mér datt i hug að reyna, hvort við
gætum ekki komið borði af stað. Ég
hafði einu sinni áður verið við slika
tilraun, en það hafði verið i gáska gert,
og ég hafði hugsað mér að vera ekki
með þeim flokki aftur. En mig langaði
til að vita hvað ég gæti sjálf, og nú datt
mér i hug að hafa stúlkuna með. Við
sátum dálitla stund. Þá fór borðið af
stað, við spurðum og fengum það með
töluverðum erfiðleikum, að þarna
væri danski pilturinn kominn og vildi
tala við mig. Ekkert gjörðist frekar
það kvöld. Við reyndum aftur og þá
datt mér i hug að reyna, hvort stúlkan
gæti ekki skrifað. Það tókst, og virtist
vera vit i þvi sem kom. Ég fór svo að
spyrja þennan vin minn um hagi
hans. Hann sagðist vera dáinn. Mér
skildist, að hann mundi hafa dáið i
ágúst árið áður, annars var hann ékki
vel viss um það, sagðist hafa verið
lengi meðvitundarlaus, að minnsta
kosti myndi hann ekkert eftir sér, fyrr
en nú nýlega. Hann sagðist hafi dáið
heima mjög skyndilega. Ég spurði úr
hvaða veiki hann hefði dáið. Það
sagðist hann ekki vita vel, það væri
ekki vist, hvaöa veiki það hefði verið.
Ég spurði, hvaö hann hefði gjört, hann
sagðisthafa veriðstýrimaður lengi, en
rétt um það leyti, sem hann heföi dáið,
hefði hann átt að fá skip, sagðist
nýlega hafa tekið skipstjórapróf. Ég
spurði hvort hann heföi verið kvæntur,
en hann sagði nei. Við héldum
þessum tilraunum áfram lengi
frameftir vetrinum og ævinlega kom
hann, þ.e.a.s. þegar við vorum einar.
En kæmi það fyrir, að við leyfðum
öðrum að vera með, kom hann aldrei.
Einu sinni talaði hann um mál, sem
okkur hafði farið á milli, þegar við
þekktumst. Um það vissi enginn nema
ég, en stúlkan skrifaði um það.
Ég var nú farin að verða æöi forvitin
eftir að fá einhverja vitneskju, en á því
voru mestu örðugleikar. Sá eini, sem
ég vissi um að gæti frætt mig um
piltinn, var danskur skipstjóri frændi
hans. En ég vissi ekki heimili hans, og
um það leyti var enginn póstur fluttur
milli tslands og Hafnar.
Um vorið kom ég hingað til Reykja-
víkur, og af tilviljun frétti ég þá, að
þessi danski skipstjóri, sem mér þótti
Hklegur til að gefa mér vitneskju, væri
staddur hér i Reykjavík. Ég fór þvi til
manns, sem ég vissi að var honum
mikið kunnugur, og bað hann að fara
til skipstjórans og fá fréttir af þessum
frænda hans, bað hann að fá þær eins
nákvæmar og hægt væri, en nefndi
ekkert, að hverju ég spyrði. Maðurinn
fór og kom með þær fréttir aftur, að
pilturinn væri dáinn, hann hefði dáið
fyrir 4 árum, var lengi stýrimaður, en
átt að fá skip um það leyti sem hann
dó, hafði þá nýlega verið búinn að taka
próf. Heima hafði hann dáið, og mjög
skyndilega hafði það að borið. Læknar
höfðu ekki verið vissir, um hvað að
honum hefði gengið, þeim hafði ekki