Morgunblaðið - 07.03.1999, Blaðsíða 43

Morgunblaðið - 07.03.1999, Blaðsíða 43
4 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 7. MARZ 1999 43 MINNINGAR I I I I FINNUR KARI SIGURÐSSON + Finnur Kári Sig- urðsson var fæddur 15. júní 1937 í Súðavík í Norður- Isafjarðarsýslu. Hann lést á Land- spítalanum þann 24. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru Ólöf Halldórsdóttir, f. 9. mars 1896, d. 1. mars 1985, og Sig- urður Hallvarðsson, f. 14. febrúar 1892, d. 24. febrúar 1977. Finnur Kári var yngstur sex systkina, þau eru: 1) Halidóra, f. 6. desem- ber 1920, maki hennar er Baldur Sigurjónsson, f. 14. júlf 1922. 2) Júlíana, f. 9. október 1922. 3) Þorsteina Guðrún, f. 22. febrúar i -\ Kæri bróðir, okkur langar til að minnast þín með nokkrum orðum. Hugur okkar reikar vestur til Súðavíkur. Við vorum orðin fímm systkinin, og nú áttum við von á einu systkini í viðbót. Við óskuðum þess að við fengjum bróður og helst átti hann að vera ljóshærður með brún augu. Okkur varð að ósk okkar, við eignuðumst fallegan lítinn bróður og vorum öll afar hrifin af honum. En því miður kom fljótt í ljós að eitthvað var að honum bróður okkar. Sjónin var lítil og líkaminn ekki nógu sterk- ur. Kári var hins vegar skýrt barn. Hann varð fljótt altalandi og lærði allt sem hann heyrði og fljótlega var hann farin að syngja og læra alla texta. Hann átti strax erfitt um gang og varð að sætta sig við að sitja eftir þegar aðrir hlupu. Þegar Kári var fimm ára gamall var farið með hann til Reykjavíkur í fyrstu augnaðgerð- ina. Kristján Sveinsson gerði þessa fyrstu aðgerð. Það kom fljótlega í ljós að hann þyrfti í aðra aðgerð, Úlf- ar Þórðarson framkvæmdi hana. Þær urðu fleiri aðgerðirnar því Úlfar vildi reyna allt til að bæta sjón Kára, en Úlfar gerðist heimilislæknir Kára og reyndist honum traustur og góð- ur vinur sem hann mat mikils og gat alltafleitaðtil. Kári ólst upp í foreldrahúsum við mikinn kærleika. Hann var svo heppinn að eiga góða foreldra, sem önnuðust hann af ástríki og um- hyggju. Árið 1944 flutti fjölskyldan til Reykjavíkur því þar var Kári bet- ur settur í nálægð við lækna, en til þeirra þurfti oft að leita. Kári gat ekki stundað venjubundna skóla- göngu, en foreldrar okkar fengu handa honum sérkennslu. Honum tókst með þeirri litlu sjón sem hafð- ist með aðgerðunum að læra að lesa. Lestur veitti honum mikla ánægju. Hann las mikið meðan hann gat, helst fræðibækur og ævisögur og alla tíð hlustaði hannmikið á útvarp. Kári var því fróður um margt og stálminnugur og oft leituðum við til hans þegar okkur rak í vörðurnar og vissi hann þá jafnan svarið. Kári gat ekki fylgt sínum jafnöldr- um eftir, en það hjálpaði honum að hann hafði létta lund á þeim tímum og kímnigáfu hafði hann líka. Honum Kára hlotnaðist sú gæfa að sonur Júlíönu systur hans, Ólafur Freyr, ólst upp á heimilinu. Með þeim frændum voru miklir kærleikar. Kári fylgdist með Óla frá fyrstu tíð og þeg- ar Óli æfði fótbolta með félögum sín- um á Víkingsvellinum var Kári þar með honum og vinum hans. Þeir voru hans vinir líka. Með Óla lærði hann, las í bókunum hans og hlustaði á tón- list með honum og spjallaði, en vinátt> an var gagnkvæm. En það kemur fyr- ir marga að missa sína og þeir sem eiga mikið missa mest. Það var mikið áfall fyrir Kára, eins og okkur öll, þegar Óli lést snögglega aðeins 18 ára gamall úr illvígum sjúkdómi, en með Guðs hjálp studdum við hvert annað. Frá þeim árum sem Kári var í for- eldrahúsum í Steinagerði 14 er margs að minnast, systkini hans komu oft með fjölskyldur sínar í heimsókn og naut Kári þess að vera með litlu systkinabörnunum og kynnast þeim. Með árunum versnaði heilsa hans og 1924, maki hennar Stefán Jónsson, f. 15. ágúst 1920, d. 27. ágúst 1969. 4) Ing- unn, f. 31. júlí 1926, maki hennar Tryggvi Svein- björnsson, f. 4. sept- ember 1921, d. 15. febníar 1993. 5) Þor- steinn, f. 24. febrúar 1930, maki hans er Sigríður Margeirs- dóttir, f. 12. júní 1934. Finnur Kári var ókvæntur og barnlaus, en átti góða og trygga vinkonu, Erlu Hafliðadóttur. Útför Finns fer fram frá Bú- staðakirkju mánudaginn 8. mars klukkan 13.30. var hann oft illa haldinn og var fyrir- sjáanlegt að hann gæti ekki verið heima hjá foreldrum sínum, sem voru orðin aldraðir. í nóvember 1973 vistaðist hann í hús Sjálfsbjargar í Hátúni og var með þeim fyrstu sem fluttu þar inn. Hann var sjálfur sáttur við flutning- inn og óskaði eftir honum. í Hátúni kunni hann vel við sig og kynntist mörgu góðu fólki þar í gegnum árin. Arið 1988 kom ný vistmanneskja í Hátún, Erla Hafliðadóttii-, og tókust fljótlega góð kynni með þeim Kára. Það var honum mikil gæfa að kynnast Erlu og má segja að þau hafi verið óaðskiljanleg síðan. Erla var honum afar góð og kærleiksrík og hjálpaði honum eins og hún gat, t.d. las hún fyrir hann úr Morgunblaðinu. Hún var honum sem smyrsli á hans erfiðu stundum, en þær voru margar. Nú viljum við þakka þér, kæra Erla okk- ar, kærleika þinn og ástúð í garð Kára, við vitum að honum þótti mikið vænt um þig og við vottum þér okkar innilegustu samúð við fráfall hans. í Hátúni leið Kára eins vel og hægt var, en oft var hann þjáður af sínum sjúkdómi, sem ágerðist með árunum, og þurfti hann þá mikinn skilning og nærgætni. Viljum við nú þakka öllu starfsfólki og heimilisfólki sem var honum samferða, fyrir um- önnun, hjálp, vinsemd og allt sem þið voruð honum. Við getum ekki minnst Kára öðru- vísi en minnast þess með kæru þakk- læti hvað Baldur mágur okkar var Kára mikill vinur og hjálparhella frá fyrstu kynnum. Kári var aðeins 7 ára þegar Baldur kom inn í fjölskyldu okkar og það var ómetanlegt sem hann gerði fyrir hann, ekkert vai' of gott fyrir Kára. Það voru ófáar öku- ferðirnar og sunnudagsboðih,\ og alltaf hafði Baldur tíma. Við systkinin kunnum að meta það og biðjum Guð að launa honum allt. Við vitum að væntumþykja þeirra var gagnkvæm. Þegar komið er að kveðjustund þökkum við Kára bróður samfylgdina 611 árin, en við þökkum líka fyrir hans hvíld frá þrautum. Þú skilur eftir mikið tóm og eigum við eftir að sakna þín, nú hringir enginn Kári lengur. Við biðjum Guð að blessa þig. Legg ég nú bæði líf og önd ljúfi Jesú í þína hönd. Síðast þegar ég sofna fer sitji Guðs englar yfir mér. Hvíl í friði. (H.P.) Systkinin. Kári frændi var partur af tilveru minni frá því ég man eftir mér, sér- staklega þó bemskunni. Þegar ég var stelpa var ég svo lánsöm að í móður- fjölskyldu minni var „ættaróðal" - heímili ömmu minnar og afa, Ólafar Halldórsdóttur og Sigurðar Hall- varðssonai,1 í Steinagerði í Smáíbúða- hverfinu í Reykjavík - eða Steinó eins og það var alltaf kallað. Systkini móð- ur minnar hafa alla tíð verið samheld- in og meðan ég var að alst upp var farið „inní Steinó" á hverju fimmtu- dagskvöldi og nánast alla sunnudaga. Alltaf var gaman að fara þangað enda bjó þar gott, gestrisið og skemmtilegt fólk. Það eru ekki síst samvistirnar við Kára, sem þá bjó í foreldrahúsum, sem lifa í minningunni þegar litið er til baka til þessara heimsókna. Fyrir þær vil ég nú þakka. Kári var afar góður og natinn við okkur systkinabörn sín og fann uppá ýmsu til að stytta okkur stundir. Hann átti herbergi uppi á lofti í hús- inu - agnarlítið og þar sátum við, eitt eða fleiri, og hlustuðum á hann lesa þjóðsögur og ævintýri úr stórri bók, eða segja sögur. Sérstaklega man ég eftir því hvernig hann sagði „trölla- sögur" af innlifun með dimmri röddu og tilheyrandi hlátri, en fáir hlógu innilegar en Kári þegar eitthvað var til að gleðjast yfir! Hann kunni líka ýmsa skemmtilega leiki á borð við frúna í Hamborg og var einkar lag- inn við að víkja sér undan óþægileg- um spurningum og greip þá gjarnan til svarsins „víst er nú svo" eða „svo er nú vist ekki" og hló dátt þegar hann sneri á okkur krakkana. Auk þess var farið í spurningaleiki og stjórnaði Kári þeim af skörungs- skap, enda fróður um margt og víð- lesinn á þessum tíma. Hann var hins vegar alla tíð ákaflega sjóndapur svo hin síðari ár gat hann ekki lesið sér til ánægju. Hann hlustaði hins vegar alla tíð mikið á útvarp og fylgdist með atburðum líðandi stundar eftir mætti. Kári hafði yndi af tónlist og gaman af söng. Hann hafði brenn- andi áhuga á knattspyrnu og hélt ótrauður með sínu liði - Víkingi, alla tíð. Honum fannst knattspyrnuáhugi og ástundun aðall „alvöru" stráka og átti erfitt með að skilja að unga frændur hans skorti hvorttveggja! Kári hafði ríka kímnigáfu og sá oft spaugilegar hliðar hlutanna. Sá eig- inleiki hefur eflaust oft hjálpað hon- um á erfiðum stundum, sem voru margar í lífi hans, ekki síst eftir því sem árin liðu og heilsu hans hrakaði. Hin síðari ár hitti ég Kára sjaldan, en fylgdist þó alltaf með högum hans í gegnum móður mína. Við leiðarlok vil ég þakka Kára liðnar stundir qg allt gott í garð minn og minna. Eg og fjölskylda mín sendum systkinum hans og tengda- systkinum samúðarkveðjur, en sér- staklega samhryggjumst við Erlu Hafliðadóttur, heitkonu og besta vini Kára, og biðjum Guð og engla hans að hjálpa henni á erfiðum tímum. Við trúum að Kári sé nú alheilbrigður hjá Guði og vonum að hann njóti þar samvista við ástvini sem fóru á und- an honum úr þessu lífí. Guðrún Tryggvadóttir. Sem drengur var ég í sveit í Fagradal í Vopnafirði og undi mér vel. Fagridalur er mjög afskektur og jafnan voru það einu mannaferðirnar þegar pósturinn kom ríðandi á hálfs- mánaðarfresti með Tímann, nokkur sendibréf og ýmislegt smálegt í tösku sinni sem hann hafði til sölu. I einni ferðinni var sendibréf til mín með þeim tíðindum að foreldrar mínir hefðu keypt hús í Smáíbúðahverfinu. Mér leist nú ekki á blikuna að flytja þangað af Öldugötunni því þetta var eitt nýjasta hverfi borgarinnar og það orð fór af því að þarna ættu heima uppivöðslusamir unglingar og hrekkjusvín. Sem betur fer reyndist þessi ótti ástæðulaus. Þegar ég kom úr sveitinni þekkti ég auðvitað engan í nýja hverfinu. Því var það mikill léttir þegar brosmildur drengur ávarpaði mig og bauð mig velkominn í hverfið. Þarna var kom- inn Ólafur Freyr Hjaltason jafnaldri minn, sem átti eftir að verða minn bezti vinur. Fljótlega bauð hann mér heim til sín í Steinagerðið. í því litla húsi yar mannmargt. Amman og af- inn Ólöf og Sigurður, Júlla mamma hans Óla og bræður hennar Steini og Kári, sem kvaddur er í dag. Og svo auðvitað Óli. Fjölskyldan hafði flutzt frá Súðavík á fimmta áratugnum til borgarinnar. Hún reisti sér hús við Steinagerði fljótlega eftir að Smáí- búðahverfið byrjaði að byggjast. Þar lifði fjölskyldan í sátt og samlyndi, ekta íslenzk fjölskylda þess tíma. Þau tóku mér strax ákaflega vel og buðu mig velkominn í sitt hús. Ég tel mig gæfumann að hafa átt vináttu þessa góða fólks. Kári vakti strax athygli mína. Sjúkdómar höfðu sett á hann mark allt frá æsku og sjónin var döpur. En hann fylgdist ákaflega vel með og mér fannst hann vera inní öllum * hlutum. Kára lá hátt rómur og hann lá ekki á skoðunum sínum þegar því var að skipta. Þótt ekki gæti hann stundað íþróttir vegna veikinda sinna studdi hann Víking af lífi og sál enda æfði Óli með því félagi. Það var einmitt fyrir orð Ola að ég gekk í Víking og hef verið þar félagi allar götur síðan. Svo dundi reiðarslagið yfir þessa samhentu fjölskyldu. Oli veiktist af illkynja sjúkdómi sem lagði þennan hrausta dreng að velli á skömmum tíma. Eg man enn glögglega hvað mér fannst lífið óréttlátt. Oli var ein- l staklega vel gerður ungur maður, kurteis, heiðarlegur og hjálpsamur. Hann var svo sannarlega stoð og stytta sinnar fjölskyldu. Honum gekk vel í námi í Verzlunarskólanum og hafði verið valinn til æfinga hjá unglingalandsliðinu í knattspyrnu. Hvernig mátti það vera að einmitt hann, einkasonur móður sinnar og haldreipi móðurforeldra sinna og Kára, væri hrifmn brott svona ung- ur? Þetta fannst mér gjörsamlega óskiljanlegt. En fjölskyldan var sterk í hinni miklu sorg og hún leit- aði huggunar í trúnni á Guð almátt- ugan. Alla tíð síðan hef ég haldið sam- bandi við fjölskylduna í Steinagerði..-; Ólöf og Sigurður eru látin fyrir all- nokkru og nú er Kári búinn að yfir- gefa okkur. Eftir lifir Júlla. Ég hitti ' Kára nokkrum sinnum á vellinum, ,' einkanlega á leikjum Víkings. Gengi Víkings var honum ætíð efst í huga í okkar samtölum. Síðast hitti ég hann á Náttúrulækningahælinu í Hvera- gerði þegar hann dvaldi þar með Erlu vinkonu sinni. Það var ánægju- legstund sem égmun ekkigleyma. Eg hygg að þeir sem kynntust Kára Sigurðssyni muni geyma minn- ingu hans í hjarta sínu. Veri vinur !Í minn Kári kært kvaddur. Sigtr. Sigtryggsson. SIGURÐUR HELGASON + Sigurður Helga- son fæddist í Reykjavík 19. ágúst 1954. Hann lést 25. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hans: Helgi Kristinn Jóns- son prentari, f. 27. maí 1932, d. 3. apríl 1993 og Þóra Guð- mundsdóttir, aðstoð- arstúlka hjá Styrkt- arfélagi lamaðra og fatlaðra, f. 16. febrú- ar 1932. Systkini: 1) Guðmundur, prent- ari, offsetskeytinga- maður og nemi í húsasmíði, f. 22. september 1950. Fyrrverandi kona hans er Bryndís Birnir Björnsdóttir, f. 11. júní 1951. Börn þeirra eru. a) Helgi Björn, f. 1974, b) Margrét Þóra, f. 1976, c) Davíð Órn, f. 1980 og d) Brynjar Óli, f. 1985. Unnusta Guðmundar er Álfheiður Agnes Jónsdóttir, prentari, f. 24. apríl 1959. 2) Þór- dís, fulltrúi, f. 12. júní 1952. Fyrr- verandi maður hennar er Jón Ágúst Eggertsson, f. 20. ágúst 1953, hann býr í Noregi. Þeirra börn eru: a) Eggert Þór, f. 1972 og b) Margrét Jóna, f. 1976. 3) Berglind, sjúkraþjálfari, f. 22. september 1956. Hennar maður er Björn Hermannsson, framkvæmdasljóri Landsbjargar, f. 2. október 1955. Þeirra börn eru: a) Birna, f. 1980, b) Anna Regína, f. 1982 og, c) Helgi Kristinn, f. 1989. 4) Kristín, prentsmiður, f. 26. júní 1963. Hennar maður er Jakob Við- ar Guðmundsson, prentsmiður, f. 7. janúar 1956. Sonur þeirra er Sturla Viðar, f. 1986. Sigurður tók sveinspróf í off- setskeytingu 19. júní 1982. Hann starfaði í prentsmiðjunni Grafík hf. 1976-1988, ísafoldarprent- smiðju hf. 1988-1991, prent- smiðju Árna Valdemarssonar 1991-1994 og í prentsmiðjunni Odda frá 1995 til dauðadags. Utför Sigurðar fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík mánu- daginn 8. mars og hefst athöfnin klukkan 13.30. Á morgun verður til moldar borinn mágur minn Sigurður Helgason. Siggi, eins og hann var alltaf kallað- ur, greindist með illkynja sjúkdóm seint á haustdögum. Þá var strax séð að engri lækningu yrði við kom- ið. Hann lést á heimili móður sinnar aðfaranótt 25. febrúar sl. Siggi fæddist og ólst upp fyrstu árin í Reykjavík en flutti 6 ára gam- all í Kópavoginn þar sem hann gekk í barna- og unglingaskóla. Fyrst eftir að grunnskóla lauk vann hann í nokkur ár hjá Bókaverslun Snæ- bjarnar en sneri sér að námi í off- setskeytingu árið 1978. Hann starf- aði við fag sitt allt fram á haustdaga er banastríð hans hófst, síðustu árin í Prentsmiðjunni Odda. Þeirri prentsmiðju hafði Siggi verið tengd- ur frá fæðingu því faðir hans var prentari þar í 25 ár og fyrstu æviár Sigga bjó fjölskyldan uppi á lofti prentsmiðjunnar við Grettisgötu í Reykjavík. Sem barn og unglingur var Siggi tápmikill og fjörugur ung- ur maður en um tvítugt gerðist hann meiri einfari og leið honum þá best heima hjá sér. Hann las mikið og átti mikið safn af góðri hljómlist sem hann naut þess að hlusta á. Siggi hafði vindinn oftar í fangið en við hin og oftast var vindurinn kröftugur. Þegar lægði á milli átti hann sína góðu daga. Nú þegar helstríðinu er lokið vilj- um við sem næst honum stóðu færa þeim sem komu honum til hjálpar við umönnun og linun þjáninga, okk- ar bestu þakkir. Þar ber helst að nefna starfsfólk handlækningadeild- ar Landspítalans og heimahlynning- ar Krabbameinsfélags íslands. Fjölskyldan í Daltúni sendir bróður, mági og frænda hinstu kveðjur. Blessuð sé minning Sigurðar Helgasonar. Björn Hermannssson. Fótmál dauðans fljótt er stigið fram að myrkum grafarreit, mitt er hold til moldar hnigið máskefyrrenafégveit. Heilsa, máttur, fegurð, fjör flýgur burt sem elding snör. Hvað er lífið? Logi veikur, lítil bóla hveifull reykur. (B.Halld.) Okkur vinnufélögum Sigurðar Helgasonar var illa brugðið þegar við fréttum hversu alvarleg veik- indi hans voru. Og minnir það óneitanlega á hversu lífið er hverf- ult, að maður í blóma lífsins skuli einn dag fara til rannsóknar og síð- an fá þann úrskurð að ekkert sé^ hægt að gera og örstutt sé til enda- loka. Siggi hafði að vísu kennt sér meins um tíma en fæstir vissu neitt um það því hann var ekki maður sem ræddi mikið um eigin hagi. Hann stundaði sína vinnu var iðju- samur og duglegur og mikið snyrti- menni. Hann vildi hafa reglu á hlut- unum og fengum við að heyra það, ef ekki var gengið vel frá híutunum kringum borðið hans á vaktaskipt- um. Það er sárt að sjá á eftir félaga sínum hverfa á braut svo fljótt ogi langt um aldur fram. Við munum minnast Sigga með söknuði og hlýhug og óska honum Guðs friðar og blessunar. Hann var góður vinnufélagi. Við sendum móð- ur hans, systkinum og öðrum vinum og vandamönnum innilegustu sam- úðarkveðjur. Vinnufélagar í filmudeild ' prentsmiðjunnar Odda.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.