Fréttablaðið - 19.12.2005, Síða 67

MÁNUDAGUR 19. desember 2005 39
Nú alveg nýverið efndi Árni
Magnússon félagsmálaráðherra til
ráðstefnu karla um jafnrétti kynj-
anna. Þegar dagskrá hennar var
skoðuð sýndist mér að þarna yrði
um dæmigerða formúluráðstefnu
að ræða, sem skal skýrt nánar.
Í fyrsta lagi er fundið athyglis-
vert efni til að ræða. Þá eru fengn-
ir frummælendur til að flytja inn-
gangsræður og skulu þeir vera
fjórir til fimm talsins auk frum-
kvöðuls fundarins að viðbættum
verndara verkefnisins. Næst er
eftir að finna til fundargesti, hæfi-
lega stóran hóp til þess að fund-
arsalurinn taki sig vel út í mynd.
Þess er gætt að frummælendur
svo og fundargestir hafi jákvæða
sýn á fundarefnið svo ekki komi
upp órói á fundinum. Að lokum er
fundinn glæsilegur staður og fjöl-
miðlar boðaðir á fundinn.
Þá var komið að mér og félög-
um mínum. Inn á Hreyfil kom ung
og þekkileg stúlka. Erindi hennar
var að fá að ræða við einhvern
málhressan bílstjóra. Fíflinu skal
á foraðið etja, svo félagar mínir
báðu stúlkuna að doka við og boð-
uðu undirritaðan á staðinn. Fjöl-
miðlaglaður sem ég er, mætti ég á
tæplega tveimur hjólum á planið í
Fellsmúla og inn.
Stúlkan kynnti sig og tók að
ræða jafnréttismál, kynnti laus-
lega fyrirhugaðan fund og frum-
mælendur og nefndi loks sem
einhverskonar skrautfjöður að
þar yrði eina konan Vigdís Finn-
bogadóttur fyrrverandi forseti.
Ég nefndi þá að mér þætti hún
með eindæmum leiðinleg auk
þess að ég skildi ekki hvernig það
hefði átt sér stað að hún var gerð
að sérstökum verndara íslenskr-
ar tungu, manneskja sem ekki
kæmi frá sér setningu án þess að
skreyta hana hik og tafs e, i, u eða
a hljóðum.
Stúlkunni þótti nóg um og snéri
talinu að öðru, hvort við á þessum
vinnustað ræddum jafnréttismál,
jú ekki neitaði ég því og full-
yrti að við værum almennt mjög
jákvæðir í þeim efnum. Varðandi
breytingar í jafnréttisátt sagði
ég stúlkunni að fyrir um fimmtíu
árum hefði ég unnið á vinnustað
hvar við vorum 20 karlmenn og
þar af um 15 í hjónabandi, allir
með börn á heimili. Allar nema
ein eiginkonan voru heimavinn-
andi en um hina einu sögðu hinar,
hún er nú svo fégráðug að hún
er að vinna frá barninu. Barn-
ið var 9 ára drengur og heimilið
var í tveggja íbúða húsi þar sem
foreldar hans bjuggu í annarri
íbúðinni en afi og amma í hinni
og amman heima alla tíma og alla
daga. Ég bætti svo því við að ég
hefði verið að læra og á lærlings-
kaupi en samt sem áður var eigin-
kona mín heima yfir barni okkar.
Auk þess hefði þá verið hægt að
lifa þokkalega á lærlingskaupinu
án þess að eiginkonan væri að
vinna úti. Mér sýndist að það jafn-
rétti að konurnar væru nú farnar
að vinna utan heimilisins hefði
leitt almennt til lægri launa. Sem
svar við því hvort mig hefði ekki
langað til þess að vera heima og
sinna barninu sagði ég að engan
áhuga hefði ég á því að þrífa skít og
hland. Blessuð stúlkan tók þessu
öllu afar vel, var reyndar furðu
jákvæð, fékk hjá mér símanúmer
og sagðist við tækifæri boða mig á
jafnréttisráðstefnu karla.
Nokkru síðar var ráðstefnan
haldin, verndarinn hefur eflaust
tafsað og tuðað, Árni flutt vand-
aða og slétta og fellda tölu, fram-
sögumenn talað vel og lengi og
almennir fundarmenn klappað og
fagnað og þá fengið svona kortér
eða hálftíma til að ræða og kryfja
málin og þá búið. Fundi lokið án
nokkurrar niðurstöðu en gestir
gengu í kaffi og kruðerí.
Mér er hinsvegar óskiljanlegt
hversvegna stúlkan elskulega
hringdi ekki og bauð mér líka í
partíið. Er eitthvað í ofanrituðu
sem skýrir það?
Höfundur er leigubílstjóri.
Formúluráðstefna Árna Magnússonar
UMRÆÐAN
JAFNRÉTTI
KRISTINN SNÆLAND
Stúlkan kynnti sig og tók að
ræða jafnréttismál, kynnti
lauslega fyrirhugaðan fund og
frummælendur og nefndi loks
sem einhverskonar skrautfjöður
að þar yrði eina konan Vigdís
Finnbogadóttur fyrrverandi for-
seti. Ég nefndi þá að mér þætti
hún með eindæmum leiðinleg...