Eimreiðin - 01.04.1939, Blaðsíða 89

EIM HEIÐIN
HEHRA TIPTOP
201
og fólkið leit upp á þennan fína mann, sem stóð þarna á meðal
þess. Honum fanst það stara svo fast á spánýja svarta hatt-
inn hans, að honum fanst að hann hlyti að vera alsettur aug-
11 m, þegar hann tœki hann ofan. Og hann óskaði sjálfum sér
og honum langar leiðir í bui-tu. —- Hvaða helvíti er að sjá
þetta, er hann ekki kominn með pípuhatt, bölvaður uppskafn-
mgurinn, heyrði hann sagt fyrir aftan sig. Honum fór ekki
að verða um sel, hann har kensl á þessa grófu rödd og leit
'ið. Jú, var ekki Guðný gamla komin þarna í eigin persónu.
Hann hefði svo sem mátt segja sér það sjálfur, að manneskja
eins og hún myndi elta allar jarðarfarir og kirkjubrúðkaup.
En hún hafði engan tima til að sinna honum núna, því hún
var alveg upptekin við að hvísla háðglósum um einu aðstand-
andann að vinkonu sinni.
Guðmundur laumaðist lit lir hópnum og tók skömmustu-
legur strikið fyrir kirkjuhornið. Hann tók vasaklút upp úr
vasa sínum og þurkaði af sér svitann. Honum veitti sannar-
^ega ekki af að fá sér hressingu eftir þessar hrakfarir, já,
hressingu, vel á minst. Það létti yfir honum. Því ekki að fá
ser „strammara“, það væri ekki amalegt að eyða því, sem
eftir var dagsins, við „einn lítinn“. Hann tók stefnuna beint
n>ður í „ríki“ og bað um eina flösku af „svarta“. Afgreiðslu-
oiaðurinn pakkaði henni inn og fékk honum. Og þegar hann
gekk út aftur, var komið sama sólskinsbrosið á andlitið á
honum eins og fyr uin daginn. Þessi dagur ætlaði þá að
enda vel.
En guð minn almáttugur! Hvað sá hann? Voru það of-
sjónir, eða hvað? Hann var að því kominn að hníga niður.
þó að hundrað fallbyssukjöftum hefði verið stefnt að honum,
hefði hann ekki orðið hræddari. Því í annað skifti þennan
'iðlnirð aríka dag stóð hann andspænis þeirri persónu, sem
hafði hans litlu sál algjörlega í vasanum og saug úr honum
allan þrólt. Ivom ekki forstjórinn þarna gangandi ásamt
H’eim mönnum? Hann leit fyrst stórum undrunaraugum á
Huðmund, sem fljótt hreyttist i ískalt fyrirlitningaraugnaráð.
Guðmundi rann kalt vatn milli skinns og hörunds. Aldrei á
æfinni hafði hann tekið annað eins út. Honum varð svo mikið
111,1 þetta, að hann misti flöskuna niður, svo hún mölhrotnaði