Eimreiðin - 01.04.1939, Blaðsíða 91

eimreiðin
TVÖ KVÆÐI
203
Ég dáist að ykkur, demantar lífsins,
mig drevmir um framtíð þá,
sem birtist á vorin í viðleitni ykkar
og vaxtarins duldu þrá.
— Þið fljúgið á ykkar fiðrildavængjum
fagnandi um loftin blá.
Á fjöllum.
Æfintýranna undrahallir
eiga sér fastan samastað
ofan við bláma efstu brúna,
sem unt er að greina heiman að.
Hlæja þar dvergar og hoppa álfar,
heiðvindar strjúka fjallatind,
dynja fossar í djúpum giljum,
draumfögur sindrar himinlind.
Háfjallasólin hitar vanga.
Við hamraborgir og gömul vé
eiga landvættir ennþá heima.
Okkur láta þær vernd í té.
Ferðamaður og fjallagestur
finnur himinsins gæði öll;
hann er voldugur kóngur í víðu ríki,
sem vinnur borgir og sigrar tröll.
Létt er að gangá, auðvelt að anda,
það er sem heimurinn verði nýr.
Loftið er tært og lækir fjallsins
liðast sem tindrandi silfurvír.
Bergmál frá hömrum endurómar,
alls staðar í'agnandi máttur býr.
Hér er svo létt að lifa og njóta.
Lífið er fagurt sem æfintýr.